All Chapters of มนตราแห่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

"ข้าบอกให้เจ้าถอยห่างเหตุจึงยังดื้อดึงไม่เชื่อฟังอีกเล่า รู้หรือไม่ว่ามันจะเกิดเรื่องใดขึ้นหากเจ้ายังอยู่ตรงนี้"หลิงไท่กัดฟันพูด พยายามระงับสิ่งที่กำลังถาโถมเข้ามาในร่างกายของตนเองจนถึงที่สุด"เอ้อ ท่านปล่อยข้าก่อนเถอะเจ้าภพ ข้าเจ็บ! ท่านจับไหล่ข้าแรงไปแล้ว"อี๋ซูครางเบาๆด้วยความเจ็บ หลิงไท่นั้นกึ่งหนึ่งอยากจะกอดรัดร่างเล็กนี้ขยำขยี้ให้สมใจอยาก แต่อีกกึ่งก็นึกถึงเรื่องยุ่งเหยิงภายหน้าหากทำสิ่งที่ใจปรารถนาและอาจจะแก้ไขไม่ได้ในภายหลังเขาหลับตานิ่งยิ่งบีบไหล่เล็กแรงมากขึ้น อี๋ซูเบ้ปากนิ่วหน้าเพราะแรงบีบนั้นไม่น้อยนึกในใจว่าถ้าเปิดเสื้อออกดูคงพบว่าผิวของเขาต้องม่วงช้ำเป็นแน่"โอ๊ย!""เงียบ!หุบปากของเจ้าเสีย แล้วยืนนิ่งๆถ้าไม่อยากเสียใจหลังจากนี้"หลิงไท่ทั้งอดกลั้นทั้งหวั่นไหวในคราเดียว อี๋ซูเองก็หวาดหวั่นในใจเช่นกันจึงยอมยืนหลับตานิ่งด้วยไม่เคยพบเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อน และไม่เคยมีใครออกแรงทร้ายเขาได้ขนาดนี้ แม้ว่าตอนอยู่ที่หมู่บ้านปักษาจะถูกนายหญิงใหญ่ลงโทษหลายครั้งก็ตาม"ฝ่าบาท! เป็นเช่นไรบ้างพะย่ะค่ะกระหม่อมมาช้าสมควรถูกลงโทษ"จางหย่งรีบปรี่เข้ามาดึงร่างเล็กของอี๋ซูออกห่างจากร่างของห

อี๋ซูขยับตัวช้าๆเข้าไปหยุดตรงหน้าของหลิงไท่ สองสายตามองสบกันด้วยความฉงนในใจ หนึ่งคนสำรวจหนึ่งคนสงสัย หลิงไท่มองคนรูปร่างบอบบางดวงตากลมโตแววตาซุกซนยิ่งนัก ดวงหน้าอ่อนหวานงดงามก็ไม่เชิงจะหล่อเหลาก็มิใช่ ริมฝีปากแดงดุจลูกอิงเถาดูยั่วยวนยิ่งนัก กลิ่นกายของคนผู้นี้หอมหวานทำให้เขาตื่นตัวจนเกือบจะรั้งตัวเองเอาไว้ไม่ได้ ความจริงแล้วจิตแห่งเทพสงครามยังไม่หมดสิ้นแต่เพราะคนตรงหน้านี้ต่างหากกลับน่าสนใจมากว่าสตรีงดงามเร่าร้อนด้านในสองนั่นเสียอีก"ชื่อเจ้าล่ะ""ข้า..เอ้อกระหม่อม ชื่ออี๋ซูพะย่ะค่ะ""พูดตามถนัดของเจ้าเถอะ มานั่งตรงนี้สิ"หลิงไท่ตบตั่งขนาดพอดีตัวด้านข้าง อี๋ซูลังเลแต่ไม่ขัดก้าวเข้าไปนั่งด้านข้างตามที่เจ้าตัวบอก"มาเถอะ ข้าคิดว่าเราต้องมีเรื่องคุยกันมากหน่อย"หลิงไท่ลดเสียงดุดันลงเพราะรู้ดีว่าคนตรงหน้าขลาดกลัวเขามาก"ท่านจะลงโทษข้าเหมือนคนในนั้นหรือ"อี๋ซูหน้าตาตื่น เพราะเสียงที่ได้ยินนั้นถึงแม้ว่าจะไม่เห็นกับตาแต่ก็รู้ว่าคงจะทุกข์ทรมานมิใช่น้อยทำให้เขายิ่งนึกภาพการถูกทรมานจากการลงโทษ"เหลวไหล ใครจะลงโทษเจ้ากัน""แต่เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงกรีดร้อง ท่านฆ่าพวกนางไปแล้วหรือขอรับ"หลิงไท่ได้

第10集อี๋ซูนั้นทั้งอ่อนด้อยประสบการณ์และทั้งถูกหลอกล่อด้วยชั้นเชิงของผู้ที่เหนือกว่าสติจึงไม่อยู่กับตัวได้แต่ทำตามที่คนช่ำชองชักนำ สองแขนเรียวเกาะกอดอ้อมไปยังด้านหลังของลำคอหนา หลิงไท่จงใจปลุกเร้าคนอยู่ใต้ร่างให้คล้อยตามโดยไม่ขัดขืน เสียงครางกระเส่าดังจากปากของอี๋ซู เขาจึงค่อยใช้มือดึงผ้ามัดเอวสีขาวออกโดยไม่ยอมให้ปากห่างจากกันทำให้เสื้อตัวนอกด้านหน้าเผยอจนเห็นเสื้อตัวในเนื้อบาง จุดสีแดงเข้มสองจุดชูแข็งเด่นชัด เขาปล่อยปากออกจากปากบวมช้ำ กระทั่งมองเห็นเส้นสีเงินใยยืดออกจากกันชัดเจน ก้มลงแตะลิ้นร้อนชื้นตรงปลายยอดแทน อี๋ซูถึงกับแอ่นอกขึ้นรับลิ้นที่แตะสัมผัสแผ่วเบา เขากวาดลิ้นสากผ่านเนื้อผ้าจนชื้นแฉะอ้าอมจุดสีแดงเต็มปาก จนชูแข็งมากขึ้น ก่อนจะย้ายสลับไปทำอีกข้าง อี๋ซูหลับตาครางรับความเสียวเสียดที่ตีขึ้นมาจนแน่นอก ลิ้นร้อนป่วนอารมณ์ยากจะดับกลับมากขึ้นกว่าเดิม เขาค่อยเปิดสาบเสื้อในสีขาวออกกระทั่งเห็นเนื้อเนียนขาวผ่อง แต้มสีแดงสองจุดเปียกชิ้นจากน้ำลายมิหนำซ้ำยังบวมช้ำจากการดูดดึงและขบกัด ยิ่งทำให้เด็กหนุ่มดูงดงามเย้ายวนชวนหลงใหลมากขึ้นไปอีก เขาก้มลงสูดกลิ่นหอมจากนวลเนื้อหอมกรุ่น ริมฝีปากหนาได้ร

เจ้าตัวเริ่มต้านทานไม่ไหวด้วยไม่รู้ว่าอารมณ์ความรู้สึกยามนี้มันคือสิ่งใดกันแน่ หลิงไท่นั้นปากยังทำหน้าที่ปรนเปรอ สายตากลับเหลือบมองใบงดงามเหยเกเพราะความเสียดเสียวด้วยความอิ่มเอมในอารมณ์ตนยามเห็นคนใกล้สุขสม"ฮ่าห์ อืมมม ปล่อย ข้าอยากไปห้องน้ำ ปล่อยข้าก่อนข้าไม่อาจอดกลั้นแล้ว"อี๋ซูดิ้นออกจากอ้อมแขนของหลิงไท่พยายามกระเสือกกระสนออกห่าง ใบหน้างามบิดเบี้ยวด้วยความอับอายแต่มีหรือที่เขาจะยินยอม"เด็กน้อยเจ้าอยู่นิ่งๆเถอะ นั่นมิใช่เป็นเจ้าอยากปลดทุกข์แต่เป็นสิ่งที่จะนำเจ้าไปสู่ความสุขสมต่างหากเล่า"เขารั้งร่างเล็กกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ถึงขึ้นเคล้นคลึงสองลูกกลมสีชมพูน่ารักน่าชังเอาไว้ในมือปากครอบลงกับแท่งหยกอวบน่ารักนั่นอีกครั้ง คราวนี้ออกแรงดูดดื่มมากขึ้น อี๋ซูหอบหายใจแรงยังไม่พอเพียงเท่านั้นสองมือกระตุกดึงเส้นผมของหลิงไท่จนหลุดกระจายออกเต็มแผ่นหลังคล้ายม่านแพรสีดำ เสียงครางดังลั่นด้วยมิอาจอดกลั้นความรู้สึกเสียวกระสันต์ที่ถาโถมเข้ามา อี๋ซูคล้ายทะยายขึ้นสู่ท้องฟ้ายามมืดมิดมองเห็นแสงดาววิบวามอยู่ปลายฟ้าแล้วตกลงมาสู่พื้นดินโดยไม่ตั้งตัว ทำได้แต่แอ่นตัวให้แท่งร้อนขนาดพอดีเข้าไปในปากของคนด้านบนมากกว

งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้น เสียงดนตรีจากนางสวรรค์ร่วมขับกล่อมบรรเลงคลอไปทั่วบริเวณโถงกว้าง บรรดาที่นั่งจัดเรียงซ้ายขวาเรียงตามตำแหน่งความสำคัญ แน่นอน ที่นั่งสูงสุดคือตั่งบัลลังก์ทองอร่ามโต๊ะด้านหน้าจัดวางอาหาร ผลไม้ และโถสุรา เหล่าเสนาสวรรค์รวมถึงแขกหลายผู้คนต่างพูดคุยทักทายกันด้วยสีหน้าแย้มยิ้ม วันนี้ถือว่าเป็นวันสำคัญวันหนึ่งที่พวกเขาล้วนแต่นำลูกสาวหลานสาวมาอวดโฉม เผื่อต้องตาองค์จ้าวภพหลิงไท่ เผื่อหวังไว้ว่าอาจจะต้องตาจนได้เป็นสนมของพระองค์ นั่นก็นับว่าได้มีหน้าตาและมีอำนาจบารมีแล้ว ช้านาน ดนตรีเงียบเสียงลงทหารสวรรค์ประกาศถึงการมาของหลิงไท่ ทุกคนรีบประสานมือยิ้มแย้มเอ่ยนามจ้าวภพโดยพร้อมเพรียง จะมีก็แต่นายหญิงใหญ่ของเผ่าปักษาเท่านั้นที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วต้องถลึงตาเบิกกว้างอ้าปากค้างจนแมลงบินเข้าไปในปากได้ รวมถึงเลี่ยงเอ๋อร์บุตรสาวตนเองก็ไม่ต่างทั้งคู่ถึงกับลืมกริยาสำรวมไปเสียสิ้น เลี่ยงเอ๋อร์ลืมตัวลืมรอบข้างทะลึ่งตัวลุงขึ้นพรวดชี้นิ้วสั่นระริกด้วยความโกรธไปยังคนที่เดินตามหลงไท่มาอย่างช้าๆ "อี๋ซู! เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร แล้วเหตุใดจึงตามหลังเจ้าภพได้ เจ้าเด็กเหลือขอ เจ้าตัวเสนียดของเผ่