All Chapters of มนตราแห่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

สองพ่อลูกยืนเหม่อมองคนที่เดินจากไปด้วยจนคำพูดที่จะกล่าว เลี่ยงเอ๋อร์นั้นนางถูกสอนสั่งมาให้เชื่อว่าตนเองจะกลายเป็นพระชายาของจ้าวภพมาแต่ยังเยาว์วัยซ้ำยังต้องฝึกตนเพื่อการนี้อีกด้วย นางนั้นทั้งเคร่งครัดเชื่อฟังคำสอนของมามาทั้งอดทนต่อการฝึกฝนเรียนรู้เพื่อขึ้นเป็นพระชายา ด้วยเพราะสองเผ่าต่างถ้อยทีช่วยเหลือกันมาตลอดเรียกได้ว่าฐานรากที่ค้ำจุนจ้าวภพต้องมีเผ่าวิหครวมอยู่ด้วยและยังมีสัมพันธ์อันดีต่อกันมาเนิ่นนาน อดีตจ้าวภพหลายองค์มีพระชายาที่มาจากเผ่าปักษานี้เช่นกัน ดังนั้นจึงไม่แปลกที่นางคาดหวังเอาไว้เช่นนี้ อีกทั้งยังได้รับการอบรมจากเหล่าเซียนหญิงที่นายหญิงมาขอร้องให้สั่งสอนการวางตัวเยี่ยงสาวในวังสวรรค์ ครั้นพอรู้ว่าอี๋ซูกลายเป็นพระยาชาแทนที่นาง นางจึงได้แต่เสียอกเสียใจกล่าวโทษอี๋ซูที่ทำให้เรื่องกลับตาลปัดเป็นเช่นนี้ได้ "ท่านพ่อดูสิ มันกล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไร อีกอย่าง มันเป็นบุรุษหาใช่สตรีไม่ เหตุใดท่านจ้าวภพจึงทำเช่นนี้ หรือว่าจ้าวภพมีความคิดวิปลาศไปเสียแล้ว ข้าจะทำเช่นไร ข้าควรทำเช่นไรดี เผ่าปักษาของเราล่ะเจ้าคะ ข้าจะต้องอับอายแค่ไหน ว่าที่คู่หมั้นของตัวเองละทิ้งข้ากลับไปเอาบุรุษขึ้นมาแทนท

อี๋ซูหลับตาปี๋เมื่อมือเย็นสัมผัสแตะต้องตัวตนของเขา ปากอ้าเผยอสูดอากาศเข้าปอด หลิงไท่ก้มลงแทะกระดูกไหปลาร้าของคนตัวเล็ก กัดย้ำซ้ำๆกับรอยเก่าที่ยังไม่ทันจางหาย"พอก่อน เรากลับเข้าไปในตำหนักจะดีกว่าหรือไม่"อี๋ซูได้สติ เป็นหลิงไท่ที่ทำหูดับ ก้มลงสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอ ลิ้นร้อนแตะตรงแอ่งชีพจรเบาๆ อี๋ซูรู้ทันทีว่าคนด้านบนจงใจเพิกเฉยกับสิ่งที่เขาพูด ดังนั้นเขาจึงยอมปล่อยให้เลยตามเลย สองแขนกระชับหลังคอแน่นขึ้น แต่หลิงไท่กลับพลิกตัวเขากลับให้นอนคว่ำหน้าลง"ไม่เอาไม่ทำแบบนี้ ข้าไม่ชอบเลย"หลิงไท่ชะงักมือที่ลูบโลมแผ่นหลัง"บอกได้หรือไม่ว่าทำไม"หลิงไท่เอ่ยถามเป่าลมร้อนไปที่กกหูด้านหลัง"ข้ารู้สึกว่ามันดู เอ่อ ดู"อี๋ซูเอ่ยปากไม่ออก หลิงไท่ยิ้มน้อยๆ"แต่เจ้าน่ารักมากในท่าแบบนี้ ยอมให้ข้าเห่กล่อมเจ้าเถอะนะ"หลิงไท่ไม่ยอมให้เขาพลิกกลับ หนำซ้ำยังสอดแขนมาใต้ท้องกอบประคองแท่งหยกของเขาเอาไว้ค่อยบรรจงรูดขึ้นลง เขาจำเป็นต้องฝืนเกร็งแผ่นหลังและหัวเขาตัวเองเอาไว้เพราะคล้ายคนอ่อนแรง กัดเม้มริมฝีปากบวมช้ำเอาไว้จนแน่นกลั้นเสียงครางด้วยความหฤหรรษ์เอาไว้ในอก หลิงไท่ขบย้ำแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยรักของเมื่อคืน"ร้องสิ

หลิงไท่อุ้มร่างที่นอนหมดแรงจนหลับไหลเอาไว้ในอ้อมกอด จริงแล้วเขามิใช่คนหมกมุ่นในเรื่องพวกนี้นัก นอกจากยามที่ดวงจิตของเทพสงครามมาสถิต แทนดวงจิตเทพของเขาหลังจากออกรบแล้ว และต้องผ่อนคลายจากนั้นก็จะลืมเลือนไปบางช่วงบางครา เพราะราชกิจมากมายให้เขาต้องตัดสิน ดังนั้นเมื่ออยู่ใกล้เด็กน้อยผู้นี้เขากลับไม่คอยอยากจากไป คอยตอแย หยอกล้อ และกลั่นแกล้ง ยิ่งเรื่องบนเตียงเด็กน้อยผู้นี้กลับตอบสนองให้เขาได้เต็มอิ่มและเท่าไหร่ก็ไม่เคยพอ เขาก้มลงมองใบหน้านิ่งสนิทซุกซบอยู่ในอ้อมอกแล้วอดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูไม่ได้"ฝ่าบาท"จางหย่งเข้ามาประสานมือ เมื่อเห็นว่าหมอกนิมิตที่เขาสร้างขึ้นจางหายไปแล้ว ด้านหลังยังมีสหายสนิทของอี๋ซูเดินตามด้วยสายตามีแต่คำถาม"อืม""เผ่าปักษามีจดหมายมาถึงฝ่าบาทพะย่ะค่ะ""หืม เกิดอะไรขึ้น""กระหม่อมยังไม่ทราบพะย่ะค่ะ""เอาเถอะกลับตำหนักก่อน เจ้าเตรียมน้ำมาให้ข้ากับอี๋ซูอาบด้วย อ้อจริงสิ สหายของเด็กน้อย เจ้าชื่อเสียงเรียงใด"เขาผินหน้าไปถามคนเดินตามหลังจางหย่ง"ปาไช่พะย่ะค่ะ""ปาไช่"เขาหยุดเดินแล้วหันกลับไปทั้งตัว ไล่สำรวจปาไช่ให้ละเอียดมากขึ้น จ้องสบตารีเรียวถึงแม้นว่าจะมิได้ดูหล่อเหลางด

ภายในห้องหนังสือ หลิงไท่อ่านจดหมายที่ควรจะได้อ่านตั้งแต่ช่วงเช้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ในใจคิดถึงเรื่องที่จะต้องเอ่ยปากบอกให้อี๋ซูรู้ถึงเนื้อความในจดหมายนั่น เขาละสายตาจากจดหมายในมือ เงยหน้าขึ้นมองอี๋ซูที่กำลังนั่งแกว่งขาไปมา ปากกัดกินของว่างด้วยความอร่อย อีกมือหนึ่งก็เย้าแหย่ปาไช่ที่ยืนด้านข้างส่งเสียงถกเถียงล้อเล่นกันเบาๆ"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่"หลิงไท่ถามจางหย่งเบาๆ"เท่าที่กระหม่อมให้คนไปสืบดูทราบความว่านายหญิงผู้นั้นโหดร้ายไม่น้อย ทุบตีและทรมานนางก้นครัวผู้แก่เฒ่านางหนึ่งและนางเฒ่าผู้นั้นยังเป็นคนเลี้ยงดูพระชายาจนเติบใหญ่พะย่ะค่ะ""สาเหตุล่ะ""สาเหตุมาจากนกเลี่ยงเฟิ่งที่พระชายาเก็บมาได้พวกเขาล้วนไม่เข้าใจว่านกเลี่ยงเฟิ่งเป็นผู้เลือกเจ้าของเอง หาได้มีใครบังคับได้ไม่กลับกล่าวหาพระชายาว่าซุกซนจนเลี่ยงเฟิ่งฟักมาเป็นตัวและจดจำพระชายาเป็นเจ้าของตั้งแต่กำเนิดพวกนางกำลังจะร้องเรียนถึงเสนาสวรรค์เกี่ยวกับเรื่องนี้พะย่ะค่ะ"จางหย่งรายงาน"เหลวไหล!"หลิงไท่กัดกรามจนขึ้นสันกำหมัดแน่นทุบลงบนพนักเท้ามือ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจึงเกรี้ยวกราดหากมิได้ดังไปเกินกว่าจางหย่งและจางหยูจะได้ยินสายตาตว

สองคนต่างนั่งนิ่งในห้องโถงที่รวมเหล่าองค์รักษ์สวรรค์ชั้นหัวหน้าหน่วยเท่านั้น จางหย่งใช้ผ้าเช็ดกระบี่ตัวเองจนเงาวับตวัดไปมากลางอากศจนเกิดเสียง จางหยูนั่งอ่านหน้งสือจากม้วนไม้ไผ่ อีกมือถือจอกชาเอาไว้ ไม่สนใจเสียงพูดคุยรอบข้าง ช่วงเวลาคนทั้งคู่ต่างก็ว่างเนื่องด้วย องค์หลิงไท่กำลังอยู่กันตามลำพังกับพระชายาอี๋ซู คงอีกนานกว่าพวกเขาทั้งคู่จะมีงานทำ ดังนั้นพอมีเวลาว่างต่างคนต่างทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ จู่ๆเสียงพูดคุยในห้องกลับเงียบลง จางหยูจึงเงยหน้าขึ้นมองยังที่มา"หืม?"จางหยูส่งเสียงในลำคอ"เจ้าเข้ามาทำอะไรที่นี่"จางหย่งถามเสียงเข้ม"ขะ ข้า มะ มาตามรับสั่ง"ปาไช่เดินตัวลืบเข้ามาในห้อง ตามหลังด้วยเลี่ยงเฟิ่งที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้"เลี่ยงเฟิ่งล่ะเจ้าเข้ามาทำไม"จางหยูวางม้วนไม้ไผ่ลง แล้วเอ่ยถาม"ข้าอยากเข้ามาดูว่ายามว่างพวกเจ้าทำสิ่งใดกัน""เฮ๊อะ!นกสอดรู้"จางหย่งบ่นอยู่ในลำคอ ทันใดนั้นเองก็ต้องเอี้ยวหัวตัวเองหลบขนนกสีแดงเพลิงที่พุ่งมาเกือบจะปักใบหน้า เขาใช้สองนิ้วคีบก้านขนนกเอาไว้ในมือได้ทัน"นี่เจ้า!""ปากแบบนี้ซักวันจะพาตัวเจ้าเดือดร้อน"เลี่ยงเฟิ่งเดินเชื่องช้าเข้ามาหยุดตรงหน้าคนทั้งคู่ จางหยูถอน