All Chapters of รักแลก: Chapter 91 - Chapter 100

"อา ลิน""คะ?""เรื่องวันนั้น ฉัน ... ขอโทษ""..."ปฏิกิริยาชะงักมือที่กำลังตักเค้กทำให้วอลเลอร์รู้ว่าเธอได้ยินในทุกคำและกำลังตั้งใจฟัง เขาจึงผ่อนลมหายใจแล้วเริ่มพูดต่อ"ฉันเคยใช้เรื่องเธอ บีบให้มันขายตึกให้จริง แต่ฉันไม่คิดจะเอาเธอไปแลก""คุณหลอกพี่ทักษ์?""ฉันก็แค่ ... เปลี่ยนใจ"เพราะคงไม่มีใครอยากยกเมียตัวเองให้ผู้ชายคนอื่นหรอกจริงไหม ...หากแต่ประโยคนี้เขาทำเพียงคิดในใจ วางมือทาบทับลงบนหลังมือเรียวพร้อมสบประสานสายตานิ่ง หมายจะสื่อให้เธอเห็นถึงความรู้สึกที่มันตีรวนอยู่ในอก"จะตึก จะที่ดินอะไรก็ช่าง ตอนนี้ฉันไม่สนแล้ว"ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วก่อนที่เขาจะจับมือของเธอพลิกหงาย สอดนิ้วมือเข้าประสานกันแนบแน่น บีบกระชับราวกับต้องการจะย้ำว่าเขาจริงจังในทุกคำที่เอื้อนเอ่ย"ฉันสนแค่เธอ"ริมฝีปากบางเม้มแน่น ความสับสนลังเลฉายชัดในแววตาขณะช้อนขึ้นมองเจ้านายหนุ่มเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะเชื่อในสิ่งที่เขาพูด ในสิ่งที่เขาแสดงออกได้มากน้อยแค่ไหน ทว่าปฏิเสธไม่ได้เลยว่าถ้อยคำหวานหูเหล่านี้ ต่อให้มันจะเป็นคำโกหกหลอกลวง มันก็ส่งผลให้หัวใจเธอพองโต หวิวไหวอย่างห้ามไม่อยู่เสียงหัวเราะดังขึ้นเบา ๆ ในลำคอแกร่ง

"อยากได้ ... นมสด"มิหนำซ้ำมือซุกซนของคนถามยังเลื้อยสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนมัสลินนึกหวั่นว่าหากเธอยังปล่อยให้เขาเอาแต่ใจอยู่แบบนี้ คงได้มีภาพน่าอับอายหลุดออกไปสู่สายตาประชาชีแน่"อา งะ..งั้นเดี๋ยว ลินไปสั่งให้นะคะ"พูดจบก็ลุกพรวด พนมมือไหว้แทนคำขอโทษก่อนตวัดขาก้าวข้ามท่อนล่างของคนหื่น กระโจนหนีสถานการณ์สุ่มเสี่ยงไปอย่างรวดเร็วจนเขาคว้าไม่ทันทิ้งให้วอลเลอร์ได้แต่มองตามตาละห้อย ขยับขาไปมาด้วยความไม่สบายตัวเพราะลูกชายตั้งผงาด ประท้วงอยากเข้าไปสัมผัสความอ่อนนุ่มร่ำ ๆ จนปวดหนึบไปหมดคิ้วหนาขมวดมุ่นแน่น นึกคำนวณครู่หนึ่งคนความอดทนน้อยก็ยกมือเรียกพนักงานให้นำขนมทั้งหมดในตู้ห่อลงกล่อง ก่อนสั่งให้อลันเป็นคนรอรับ ส่วนตัวเขาก็เกี่ยวเอว ลากคนตัวเล็กให้เดินขึ้นรถไปด้วยกันภายในห้องโดยสารเงียบงันเสียจนมัสลินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองที่กำลังเต้นไม่เป็นส่ำ ดังแข่งกับเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนที่นั่งทำหน้าเครียดขรึมอยู่หลังพวงมาลัยซ้ำร้ายกางเกงที่นูนเด่นยังดูดดึงให้สายตาเกเรคอยลอบชำเลืองมองทุกครั้งที่เผลอไผล สติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่จนต้องหยิบยกเอาแก้วนมสดที่เขาเอ่ยปากว่าอยากกินมาเป็นข้ออ้างใ

หลังความปรารถนาร้อนแรงถูกปลดเปลื้อง สิ่งที่หลงเหลือไว้จึงไม่พ้นเป็นรอยจ้ำช้ำรักและความกระดากอายต่อสิ่งที่เพิ่งกระทำลงไปมือเรียวยกขึ้นประกบพวงแก้มที่ยังคงร้อนฉ่าไม่หาย ใจยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะกล้าบ้าบิ่นถึงขั้นลุกขึ้นมาทำตัวแบบนี้ทว่าต่อให้พยายามหลอกตัวเองยังไง ความปวดร้าวตามบั้นท้ายก็ตอกย้ำชัดเจนว่าเธอทำมันลงไปแล้ว แถมยังทำที่ริมถนนอีกด้วยแล้วไหนจะลูกน้องของเขาอีก ถึงจะไม่เห็นจัง ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะเดาไม่ออกว่าเจ้านายหายเข้ามาทำอะไรกับเธอในซอยเปลี่ยวโอ๊ย รู้ไปถึงไหนอายไปถึงนั่น! ป่านนี้เรื่องราวคงถูกเล่าขานกันปากต่อปากไปแล้วแน่ ๆ ฮือออ มุดดินหนีตอนนี้จะทันไหมนะ มัสลินโอดครวญในใจ แต่เพราะไม่มีอิทธิฤทธิ์อย่างที่ปรารถนา ทันทีที่รถยนต์จอดนิ่งสนิทเธอจึงได้แต่ก้มหน้าก้มตา รีบจ้ำหนีเข้าบ้านมาก่อน แม้กลางกายจะบอบช้ำ เรียวขาอ่อนล้าจนแค่เจอลมพัดมาปะทะก็ซวนเซก็ตาม"สวัสดีค่ะน้องลิน~"เสียงใสร้องทักทายอย่างพร้อมเพรียง หากแต่เจ้าของชื่อกลับทำเพียงยิ้มแหย ผงกศีรษะแล้วเดินเลยไปโดยไร้การสนทนาปราศรัยเยี่ยงทุกวันทำเอาเหล่าแม่บ้านวัยใกล้เคียงกันประหลาดใจจนเผลอเอียงคอมองตาม เพราะมัสลินคนที่ชอบหนีไ

ปรากฏรอยยิ้มขึ้นบนดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเมื่อมีเสียงหวานใส ฮัมเพลงลอยแว่วมาให้ได้ยิน ดูท่าจะชอบน้ำอุ่นที่สั่งให้เตรียมมากเลยสินะวอลเลอร์นึกภูมิใจ ค่อย ๆ วางถาดข้าวต้มและยาลดไข้ลงบนโต๊ะข้างเตียง เหลือบตาไปมองบานประตูห้องน้ำอย่างชั่งใจลึก ๆ ก็อยากเดินเข้าไปหาเธอด้านใน แต่อีกใจก็ร้องเตือนว่า 'อย่า' เพราะตอนนี้ร่างกายของเธอบอบช้ำมากพอแล้วทว่าในวินาทีที่ตั้งท่าจะหย่อนสะโพกลงนั่งรอเจ้าของห้องที่ปลายเตียง เสียงอุทานก่อนจะตามด้วยเสียงข้าวของหล่นตกแตกก็ดึงให้คนตัวโตผุดลุกขึ้น วิ่งตรงไปยังต้นเสียงทันทีผลั่วะ!"ลิน! เป็นอะไร!""..."ท่อนบนที่กำลังยืดไปหมายจะคว้าผ้าขนหนูซึ่งกองอยู่บนพื้น ข้างกันคือเทียนหอมที่ร่วงหล่นลงมาพร้อมกัน เหตุเพราะปลายของผ้าดันปัดไปโดนชะงักแข็งค้าง พลางค่อย ๆ บิดหน้า หันไปมองตามเสียงฉับพลันร่างบางก็ชาวาบ คล้ายกับว่าหัวใจมันหยุดเต้นไปชั่วขณะในวินาทีที่สองสายตาสบประสาน ไม่...ไม่นะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้!"อะ อ๊ายยย"หลายวินาทีกว่ามัสลินจะได้สติ เธอส่งเสียงหวีดลั่น สองมือตวัดโอบกอดตัวเองแน่นพลางลนลานทิ้งตัวลงซ่อนใต้ฟองนุ่ม เหลือไว้เพียงใบหน้าตื่นตระหนกที่โผล่พ้น จับจ้องผู้บุกรุก

"อ้าปาก"ใจหนึ่งก็อยากจะท้วงแล้วรับข้าวต้มมาจัดการเอง แต่แบบนั้นก็ต้องลุกขึ้นมานั่ง มือหนึ่งจับผ้าห่ม มือหนึ่งตักข้าวต้มเข้าปาก มันคงทุลักทุเลน่าดู สุดท้ายมัสลินจึงจำต้องอ้าปากตามคำสั่งมุมปากยกตัวสูงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ แม้บางคำจะใหญ่ไปบ้าง ร้อนไปบ้าง ท่าทางคนป้อนก็แสนเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าทั้งหมดที่เขากระทำกลับทำลายกำแพงชั้นสุดท้ายในใจเธอลงจนราบคาบปฏิเสธไม่ได้เลยว่าตอนนี้แค่ได้เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียง หัวใจของเธอก็เกิดปฏิกิริยาหวิวไหว ไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลยและที่มากไปกว่านั้นคือความรู้สึกต้องห้ามที่มันเริ่มก่อเกิด เพิ่มพูนมากขึ้นทุกทีเฮ้ออ เธอควรทำอย่างไรดี ...?ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตรงหน้าคือกองไฟที่อาจเผาไหม้จนเธอต้องเจ็บตัวเข้าสักวัน แต่เธอก็ยังอยากเข้าใกล้ ยังคงหลงใหล และปรารถนาจะได้มาครอบครอง แม้เพียงเศษเสี้ยวของมันก็ยังดีใช้เวลาเพียงสิบนาทีข้าวต้มก็ย้ายไปอยู่ในกระเพาะน้อย ๆ จนหมด คนเหมือนจะป่วยรับยาเม็ดขาวมาหย่อนใส่ปาก กระดกน้ำตามไปเพียงอึกเดียวก็ส่งแก้วคืนให้ สีหน้าตอนกลืนดูเฉยเมยเสียจนอีกคนนึกประหลาดใจ"ไม่ขม?""ขมค่ะ"มัสลินเอ่ยตอบตามจริง เพราะมียาที่ไหนบ้างจะหวาน เพีย