รักแลก のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

กว่ามัสลินจะรู้สึกตัวตื่นก็ตอนที่มีแสงแดดสาดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามากระทบลงบนใบหน้า เธอกะพริบตาถี่ ๆ ปรับให้สายตาชินกับแสงจ้าครู่หนึ่งจึงหันไปมองข้างกายเขากลับไปแล้ว ...พื้นที่ว่างยังหลงเหลือไออุ่นและกลิ่นกายไว้จาง ๆ บ่งบอกให้รู้ว่าชายเจ้าของบ้านน่าจะเพิ่งลุกออกไปก่อนหน้าที่เธอจะตื่นได้ไม่นานปฏิเสธไม่ได้ว่าแอบผิดหวังเล็ก ๆ ที่ต้องตื่นมาโดยลำพัง แต่พอนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้ามืดเธอก็หน้าแดงก่ำ มองเห็นข้อดีที่ซ่อนอยู่'เด็กดีของฉัน~'เป็นเพราะไอ้ประโยคนี้แท้ ๆ เลยเชียว ทั้งร่างกายและหัวใจเธอจึงหลอมละลาย ไม่เชื่อฟังคำที่สมองสั่งการ ยอมตกเป็นทาสให้เขาพร่ำทรมานอยู่นานร่วมชั่วโมงจนผล็อยหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ตัว"ฮึ้ย คนบ้าอะไร หื่นไม่บันยะบันยัง หื่นไม่เลือกวันไม่เลือกเวลา ปวดขาจะตายอยู่แล้วเนี้ย"ยิ่งนึกถึงสีหน้าระรื่นของชายหนุ่มยามได้ทุกอย่างดั่งใจ ใบหน้าก็ยิ่งหงิกงอกว่าเก่า ไม่รู้ว่าเขาไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนมากมาย รังแกเธอจนหมดสภาพแล้วยังลุกออกไปแต่เช้าได้ไหวอีก ให้ตายเถอะ เขาต้องไม่ใช่คนแน่ ๆ!ปากเล็กขมุบขมิบพ่นคำบ่นยาวเหยียด แต่แล้วในวินาทีที่หางตาเหลือบไปเห็นตัวเลขสิบบนมุ

กระดิ่งที่ผูกติดกับราวจับสั่นตามแรงเหวี่ยงของประตู ดังกังวานเรียกร้องความสนใจให้คนที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดโต๊ะร้องทักทายเสียงใสแล้วเอี้ยวหน้ามามอง"สวัสดีค่า ดับเบิ้ลทีคาเฟ่ยินดีต้อนรับ อ๊ะ ยัยลิน!"ทันทีที่สายตามองเห็นใบหน้าของผู้มาใหม่ชัด ๆ ทิพย์กมลก็ทำตาโต ทิ้งผ้าในมือแล้วกระโดดเข้ากอดเพื่อนสาวแน่นโดยไม่สนใจสายตาใคร"อ๊ายย คิดถึงจังเลย มาได้ไง"แหงนหน้าขึ้นมาถามทั้งที่สองแขนยังคงกอดรัดเพื่อนไม่ปล่อย เพราะถึงที่ผ่านมาพวกเธอจะมีคุยกันผ่านตัวหนังสือและได้ยินเสียงบ้างเป็นครั้งคราว แต่มันก็ไม่พอเลย"นั่งรถมาสิ นี่ ปล่อยก่อนดีไหม อายลูกค้า""แต่ฉันไม่อายหนิ"ทิพย์กมลลอยหน้าลอยตาตอบอย่างทะเล้น ทำเอามัสลินหลุดยิ้มขำ ฟาดมือปรามให้เพื่อนหยุดเล่นก่อนชะเง้อคอมองหาเจ้าของร้าน"ไม่ต้องมองหาหรอก รายนั้นออกไปซื้อของน่ะ""อ้อออ~"มัสลินครางรับ สีหน้างง ๆ ด้วยเพราะปกติแล้วทักษ์พลแทบไม่ทิ้งร้านไปไหน ขนาดมื้อเที่ยงยังสั่งอาหารแล้วนั่งทานในห้องด้านหลังแทนการออกไปข้างนอกเหตุจากช่วงแรก ๆ ที่เปิดร้าน คนตรงหน้าเคยลนลานกับลูกค้าที่หลั่งไหลมาพร้อม ๆ กันจนคิดเงินพลาด กว่าจะรู้ตัวก็ขาดทุนไปแล้วหลายพันทำให้โด

"ไหน ๆ พี่ทักษ์ก็มาแล้ว ไปส่งลินให้หน่อยสิ เดี๋ยวทิพย์ให้ภูมิอยู่ปิดร้านเอง"ทิพย์กมลรีบเสนอความคิดเห็น พร้อมหยิบกระเป๋ามาคล้องข้อมือให้เพื่อนสาวเสร็จสรรพใช่ว่าเธอจะไม่สังเกตเห็นความผิดปกติของเพื่อน แต่เพราะไม่อยากเซ้าซี้ให้เพื่อนต้องอึดอัด เธอจึงได้แต่พยายามมองข้ามแล้วทำให้อีกฝ่ายกลับมามีรอยยิ้มและเมื่อพี่ชายกลับมาถึงร้านเสียที หน้าที่ถ่วงเวลาของเธอก็หมดลงทิพย์กมลลอบส่งสัญญาณไปให้พี่ชายอย่างคนรู้กัน พลางรุนหลังเพื่อนสาวให้ก้าวเดินก่อนที่อีกฝ่ายจะทันจับได้ว่านี่คือความตั้งใจ"มาเถอะเดี๋ยวพี่ไปส่ง""ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลินนั่งรถเมล์ไปแป็บเดียวก็ถึง""แป็บที่ว่าสองชั่วโมงน่ะเหรอ?"คำกระเซ้าเรียกรอยยิ้มบาง ๆ ให้ผุดขึ้นบนใบหน้า เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้นไม่เกินจริงเท่าไหร่ มัสลินเหลือบมองสีหน้ากระตือรือร้นของเพื่อนที มองสีหน้าเว้าวอนของคนตรงหน้าทีโอ๊ยย จ้องกันแบบนี้เธอจะปฏิเสธลงได้ยังไงล่ะ ... ดังนั้นคำตอบจึงไม่พ้นพยักหน้าตกลง'ทำให้ได้นะพี่!'ทิพย์กมลลอบขยับรูปปาก ส่งข้อความไร้เสียงไปให้พี่ชาย จากนั้นจึงกระวีกระวาดวิ่งไปเปิดประตูร้าน สีหน้าแช่มชื่นจนมัสลินนึกหมั่นไส้"เชิญค่ะว่าที่พี่สะใภ

"ลินรักคุณ"เสียงกระซิบเบา ๆ ข้างใบหูปลุกให้วอลเลอร์ค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมามอง มุมปากยกตัวสูงขึ้นทันทีหลังมองเห็นเจ้าของน้ำเสียงอ่อนหวาน"อย่าไปไหนนะ""ค่ะ ลินจะไม่ไปไหน ลินจะอยู่กับคุณ"คำมั่นส่งให้รอยยิ้มบนใบหน้าคมคร้ามกว้างขึ้น ประทับจูบเข้าที่หน้าผากมนก่อนเลื่อนลงประกบบนริมฝีปาก สองแขนแกร่งตวัดโอบรั้งตัวเด็กสาวเข้ามากอดแนบอกพลางหลับตาซึมซัมไออุ่นที่มีฤทธิ์ดั่งยาชั้นดีนานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วที่ชีวิตมีเพียงสีเทา ยิ่งคิดความรู้สึกหวงแหนเด็กสาวก็ยิ่งเพิ่มพูนทว่าพริบตาเดียวสัมผัสอบอุ่นก็จางหาย ครั้นพอลืมตาก็พบแต่ความมืดมน และถ้อยคำสุดท้ายที่มาพร้อมจูบแผ่วเบา"ดูแลตัวเองดี ๆ นะคะ ลาก่อนค่ะ"เฮือก!กายแกร่งกระตุกเฮือก ดวงตาเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวก่อนเหลือบไปมองข้างกายตามสัญชาตญาณทันทีแค่ฝัน?ความเครียดเกร็งค่อย ๆ ผ่อนลงเมื่อความนูนของผืนผ้าช่วยยืนยันว่าข้างกายเขายังมีเธอนอนอยู่เคียงข้าง แตกต่างจากภาพและสัมผัสเมื่อครู่ กระนั้นเจ้าก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายก็ยังคงเต้นแรงรัวไม่หายแม้ได้คำตอบที่ต้องการ"บ้าฉิบ!"ทั้งที่มันเป็นแค่ความฝัน แต่ปฏิเสธไม่

วินาทีที่เท้าใหญ่ก้าวเข้ามาถึงโถงใหญ่ของตึกศิริเทวัญ บรรยากาศรอบ ๆ กายก็พลันแปรเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาทีดวงตาสีฟ้าปรายมองเหล่าชายฉกรรจ์กรูเข้าตรึงพื้นที่เพียงนิดก่อนมุ่งหน้าตรงเข้าไปหาชายในชุดสูทที่ยืนรอรับบริเวณกลางโถง"สวัสดีครับคุณวอลเลอร์ เชิญทางนี้เลยครับ"วอลเลอร์ทำเพียงมองนิ่ง สีหน้ายังคงราบเรียบไม่เปลี่ยนขณะก้าวเท้าตามเข้าไปในลิฟต์ผู้บริหารพร้อมผู้ติดตามอีกสองคน ไม่กี่อึดใจตัวลิฟต์ก็พาทั้งหมดมาถึงจุดหมายปลายทางเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดึงให้ทักษพลละสายตาจากหน้าจออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือของเลขา และทันทีที่เห็นว่าใครมาเยือนถึงที่ เขาก็รีบก้าวยาว ๆ เข้ามายืนขวาง ใบหน้าเครียดขรึมพยักพเยิดไล่อย่างไม่เกรงกลัว"ออกไป ที่นี่ไม่ต้อนรับคนอย่างมึง ออกไปซะ!""หลีกไป กูมีเรื่องต้องคุยกับพ่อมึง""เรื่องอะไร?""..."วอลเลอร์ไม่ตอบ ดวงตาเย็นเยียบปรายมองคู่กรณีเพียงนิดก่อนเดินเลี่ยง ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวอีกฝ่ายก็ตามเข้ามาขวางอีก"กูถามว่าเรื่องอะไร? เกี่ยวกับลินใช่ไหม?"แล้วทักษพลก็แค่นหัวเราะ เมื่อวินาทีที่ชื่อหญิงสาวหลุดออกจากปาก ดวงตาสีฟ้านั้นกลับมีปฏิกิริยาแม้ใบหน้าจะยังเรียบตึงตามเดิมม