บททั้งหมดของ รักแลก: บทที่ 81 - บทที่ 90

"มานี่"หากแต่มัสลินกลับยังยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ไหวติง"เจ้านายต้องการอะไรเพิ่มแจ้งลินได้เลยค่ะ ยืนตรงนี้ลินก็ได้ยินชัดค่ะ""ลิน""หากเจ้านายไม่มีอะไร งั้นลินขอตัวนะคะ ต้องรีบเข้าไปฟังประชุมกับพี่กานต์""ฉันอนุญาตแล้ว?"คำย้อนถามทำเอามัสลินหน้าตึงยิ่งขึ้น หากไม่ให้เธอเรียนรู้งานแล้วจะบีบให้เธอตามเขามาที่บริษัทนี่ทำไมกัน ใช้งานเธอเถอะ ใช้งานหนัก ๆ ให้มันสมกับค่าแรงที่เขาจ่ายแต่เพราะรู้ว่าป่วยการจะท้วงติงหรือเรียกร้อง หลังจดจ้องลองเชิงกันครู่หนึ่งมัสลินก็เป็นฝ่ายเสหลบ"เข้าใจแล้วค่ะ""มัสลิน"หัวใจกระตุกวูบในตอนได้ยินเสียงกดต่ำ เธอรู้ว่าหากขัดคำสั่งแล้วเขาจะมีอาการยังไง แต่ครั้งนี้ขอล่ะ เธอไม่อยากทำอะไรที่มันผิดบาปไปมากกว่านี้อีกแล้วหมายมาดในใจแล้วเธอก็กัดฟัน ยอมเป็นคนเสียมารยาท ก้มศีรษะแทนคำลาแล้วหมุนตัวเดินหนีทั้งที่อีกฝ่ายยังไม่ทันอนุญาต ทว่าเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเธอก็ต้องสะดุ้งโหยงสุดตัวเพล้ง!วอลเลอร์ปรายมองใบหน้าตื่นตระหนกของเด็กสาวเพียงนิดก่อนยอบตัวลงนั่ง ทำทีเป็นยื่นมือไปหมายจะเก็บเศษแก้วที่หล่นกระจัดกระจายอยู่ข้างโต๊ะ ทั้งที่เมื่อครู่ก็เป็นเขาเองนั่นแหละที่ตั้งใจปล่อยมือ"อย่าค่

มัสลินเผลอเบ้ปาก กลอกตาใส่อย่างลืมตัว ผลจึงถูกเขาขบกัดเข้าที่ปากจนสะดุ้งโหยง ร้องครางเสียงหลง ก่อนที่นาทีต่อมารสจูบจะแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงสองมือสากสอดเข้าลูบคลำสลับกับดึงทึ้งชุดนักศึกษาอย่างไม่กลัวว่ามันจะยับยู่ แต่เพราะเขายังครอบครองริมฝีปาก ตะโบมดูดดึงไม่ลดละ เธอจึงทำได้แค่พยายามไล่ตะปบมือซุกซนยื้อยุดกันชั่วครู่คนตัวเล็กก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เสื้อผ้าทุกชิ้นหลุดติดมือหนาไปโดยง่าย เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าและรอยจ้ำช้ำรักที่เกิดจากสงครามในค่ำคืนอันร้อนแรงเสียงคำรามฮึมฮัมในลำคอ ลนลานปลดเสื้อผ้าของตัวเองบ้าง ขณะที่สายตาเป็นประกายยังคงไม่ละไปจากความเย้ายวนตรงหน้าเสียดายเวลามีน้อย คงต้องใช้สอยอย่างประหยัด!ใบหน้านวลแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู แม้จะอายแสนอายที่ต้องมานอนเปลือยกายให้เขาทอดมองด้วยสายตาจาบจ้วง แต่เพียงแค่เขาแตะสัมผัส ร่างก็ร้อนรุ่มและพร้อมจะหลอมละลายคามือเขาในทุกเมื่อเสียงหวานครางกระเส่า กายร้อนผ่าวเมื่อปลายลิ้นร้อนตวัดหยอกเย้ายอดจุกสีระเรื่อรัวเร็ว ขณะที่มือก็บีบเคล้น กดปลายนิ้วขยี้ยอดจุกอีกเต้าราวกับกลัวว่ามันจะน้อยใจ"อะ จะ...เจ้านาย อื้ออ""ไม่เอาเจ้านาย""วอล ละ...เลอร์"

ด้วยข้อได้เปรียบด้านร่างกายและพละกำลังส่งผลให้ทักษพลเสียหลักล้มลงกองกับพื้น ครั้นพอตั้งตัวได้ปลายรองเท้าเงาวับก็ตวัดเข้าที่ปลายคางของเขาอีกหนจนหน้าหงายหนึ่งในชายแปลกหน้าที่มาพร้อมทักษพลรีบปราดเข้าไปช่วยพยุงเจ้านายของตน อลันจึงสบโอกาสสะบัดตัว เหวี่ยงชายอีกคนให้ล้มลง จากนั้นรีบก้าวเข้ายืนขวางระหว่างสองฝ่าย มือก็กดต่อสายเรียกทีมพิเศษให้ขึ้นมาเสริมไม่ถึงนาทีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำทั้งสี่ก็ก้าวเข้าปรากฏกายตามคำสั่ง ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลปรายมองคนที่ยืนตัวสั่นเทิ้ม หอบหายใจหนักหน่วงเพียงนิดก่อนพยักหน้าให้สัญญาณให้ส่งแขก ทั้งที่คราแรกตั้งใจจะปล่อยไปแบบเงียบ ๆทักษพลพยายามสะบัดตัวหนี หากแต่ชายฉกรรจ์ก็ยังคงล็อกตัวเขาอย่างแน่นหนา ขณะที่ลูกน้องทั้งสองเองก็โดนล็อกตัวไม่ต่างมือหนายกขึ้นปาดเอาหยาดเลือดสีสดออกจากจมูกและมุมปากอย่างลวก ๆ แววตาแข็งกร้าวลุกโชนด้วยความโกรธแค้นตวัดมองใบหน้าคู่แข่งอย่างคาดโทษ แม้ร่างกำลังจะถูกฉุดกระชากลากออกจากห้องอย่างหยาบคาย"กูไม่จบแค่นี้แน่!"ต่อให้วันนี้เขาจะยังตกเป็นรองในทุกด้าน แต่สักวัน ... สักวันเขาจะเอาตัวรักแรกของเขากลับคืนมาให้ได้!วอลเลอร์เลิกคิ้วเย้ยเยาะ อดทนรอกร

"เป็นอะไร น้องลินไม่สะดวกเหรอครับ?""อา ค่ะ พอดีลินมีธุระแล้วน่ะค่ะ"ถึงธุระที่ว่าจะเป็นแค่ข้อกำหนดว่าต้องกลับบ้านพร้อมเจ้านายจอมเอาแต่ใจก็ตาม พลันหัวใจดวงน้อยก็เกิดปฏิกิริยาสั่นไหวเพียงแค่ภาพใบหน้าเหงาหงอยของใครบางคนผุดขึ้นมาในหัวโอ๊ย สามรอบแล้วนะ สามรอบแล้วที่เผลอไปคิดถึงคนใจร้ายนั่น!สะบัดหน้าไล่ภาพจำออกจากหัวแล้วรีบปรับสีหน้า หันไปก้มศีรษะขอโทษขอโพยที่จำต้องเสียมารยาทไม่ไปร่วมงานเลี้ยงฉลอง"ไม่เป็นไร ๆ งั้นก็กลับบ้านเถอะ แต่ว่ารอบหน้าพี่ไม่ให้เราปฏิเสธแล้วนะ"ถึงจะแอบผิดหวังที่เด็กสาวไม่ว่าง ทว่าหนหน้าก็ยังพอสร้างโอกาสได้ใหม่ วัลลภจึงแกล้งกระเซ้าเป็นเชิงทีเล่นทีจริง ทำให้รอยยิ้มกลับมาปรากฏบนใบหน้ามัสลินอีกครั้ง"ได้ค่ะ คราวหน้าลินจะไม่พลาดเลย"เธอรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะก่อนหันไปบอกลารุ่นพี่คนอื่น ๆ ในทีม แม้จะถูกบ่นเรื่องที่ไม่ยอมไปฉลองต่อด้วยกันบ้าง กระนั้นทุกคนก็เข้าใจดีมือเรียวโบกไหว ยืนใช้สายตาส่งคนในทีมจนกระทั่งรถแท็กซี่แล่นออกไปพ้นหน้าตึกแล้วจึงค่อยหมุนตัว แวะเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำก่อนเพราะหากต้องเดินทางด้วยรถประจำทางในช่วงสี่โมงเย็นล่ะก็ เกรงว่าต้องใช้เวลาติดแห

มัสลินกล้ำกลืนความขมเฝือดลงลำคอ เลือกส่งสติกเกอร์ตัวการ์ตูนทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่าโอเคกลับไปแล้วกดออกจากช่องแชทหมายจะเช็กข้อความจากภาคภูมิ เพื่อนอีกคนทว่าองศาในตอนจรดปลายนิ้วดันคลาดเคลื่อนจากที่ใจคิดไปนิด บรรดาข้อความที่ไม่ได้ตั้งใจจะเปิดอ่านทั้งหลายแหล่ของหนุ่มตาฟ้าจึงปรากฏหราบนหน้าจอแทนที่10.41 น. A. Waller : อยู่ไหน?10.42 น. A. Waller : เอกสารล่ะ?12.17 น. A. Waller : กินอะไรหรือยัง?15.30 น. A. Waller : กลับหรือยัง?16.05 น. A. Waller : รอนะหัวใจดวงน้อยพลันกระตุกไหวรุนแรง คล้ายว่ากำแพงที่เพียรสร้างอย่างยากลำบากมาหลายวันจะพังทลายลงไปเสียดื้อ ๆ เพียงแค่ได้เห็นข้อความ โดยเฉพาะสองคำสุดท้าย ...บ้าเอ๊ย! มันก็แค่ตัวอักษร มันก็แค่คำสั้น ๆ ไม่กี่คำ ทำไมต้องใจสั่นด้วยเนี้ย!เธอละล่ำละลักตวัดปลายนิ้วสลับไปยังช่องแชทที่ถูกต้อง มืออีกข้างยกขึ้นลูบคลำหน้าอกป้อย ๆ หวังปรามหัวใจไม่รักดีที่แค่เห็นข้อความก็หวิวไหวและพยายามสั่งตัวเองให้กลับมามีสติแต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ เพราะตอนนี้ภาพใบหน้าคมคร้ามของเขาเด่นชัดในความทรงจำจนสลัดยังไงก็ไม่หลุดโอ๊ยย เพราะแบบนี้ไง เธอถึงไม่อยากกดอ่า