ホーム / มาเฟีย / รักแลก / チャプター 111 - チャプター 120

รักแลก のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

154 チャプター

ตอนที่ 111

และนั่นจะเป็นการปูทางที่ดีให้กับทักษพลในการก้าวขึ้นเป็นผู้บริหารที่ใคร ๆ ต่างก็เกรงกลัว ไม่ว่าจะเป็นวงการฉากหน้าที่ดำเนินอยู่ หรือฉากหลังที่เต็มไปด้วยการหักหลังและคนที่จ้องแต่จะเอาผลประโยชน์และใช่ว่าวอลเลอร์จะมองจุดประสงค์ที่แท้จริงของอีกฝ่ายไม่ออก"ผมขอเวลา"ถึงธุรกิจตัวใหม่ที่เขาจะเริ่มหลังได้ตึกมาเป็นฐานลับจะเป็นการร่วมหุ้นกันระหว่างเขาและวิกเตอร์ผู้เป็นน้องชาย แต่เขาก็ไม่อาจให้คำตอบในเรื่องนี้ได้โดยไม่ปรึกษาคู่ค้าคนสำคัญอย่างติณณภพและบดินทร์ซึ่งทินกรเองก็พอคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าเขาจะได้คำตอบแบบไหน ใบหน้าคมคายจึงยังมีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ไม่จาง"ตามสบายครับ"เพราะถึงอย่างไรทินกรก็มั่นใจว่าหนนี้เขาถือไพ่เหนือกว่า ฉะนั้นไม่ว่าอีกฝ่ายจะประวิงเวลาอีกกี่วัน สุดท้ายก็ไม่พ้นตอบตกลงแล้วให้ในสิ่งที่เขาต้องการอยู่ดีเจ้าของตึกหยิบกาแฟขึ้นจิบอย่างสบายอารมณ์ ต่างจากอีกคนที่มีสีหน้าเครียดขรึม ผุดลุกขึ้นโดยไม่คิดแตะต้องอะไรที่วางอยู่ตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย"งั้นผมขอตัวก่อน"จบคำวอลเลอร์ก็หมุนตัว มือหนาวางบนลูกบิดชะงักเล็กน้อยในตอนได้ยินเสียงอีกฝ่ายทักท้วงไล่หลัง แววตาฉายแวววูบไหวด้วยความหวาดหวั
続きを読む

ตอนที่ 112

ผลั่วะ! บานประตูห้องเหวี่ยงตัวเปิดอย่างแรง กระแทกเข้ากับผนังจนเกิดเสียงดังก่อนที่เจ้าของการกระทำจะก้าวยาว ๆ เดินมาทิ้งตัวลงบนโซฟาตัวยาวทำเอาคนที่นั่งดื่มด่ำเครื่องดื่มอยู่ก่อนหน้าถึงกับเลิกคิ้วสูง ขณะที่เจ้าของห้องซึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาตรวจงานอยู่ที่โต๊ะทำงาน พ่นลมหายใจพรืดด้วยความหงุดหงิด"พวกมึงนี่ไร้มารยาททั้งพี่ทั้งน้องเลยนะ"บดินทร์ประชดเสียงห้วนจัด ทว่ามันคงไม่สะทกสะเทือนอีกฝ่ายสักเท่าไหร่ เพราะนอกจากจะเฉยเมินกับคำพูดของเขาแล้ว ยังตวัดเท้าขึ้นพาดบนโต๊ะกระจกอย่างหยาบคาย คว้าเอาขวดน้ำสีอำพันมายกขึ้นเทกรอกปากอึกใหญ่"DAMN! Calm down bro!"เห็นพี่ชายกระดกอึก ๆ ราวกับเหล้าเป็นน้ำเปล่าวิกเตอร์ก็อดท้วงไม่ได้ แต่ดูเหมือนเสียงของเขาจะเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน เดือดร้อนบดินทร์ต้องเป็นฝ่ายโพล่งเตือนสติ"ต่อให้ดื่มจนตาย มันก็ไม่ทำให้มึงหาเมียเจอหรอก!""หุบปากไปเลย!"วอลเลอร์ตวาดลั่น ดวงตาแดงก่ำกวาดมองหน้าแต่ละคนอย่างเกรี้ยวกราด ไม่มีใครเข้าใจเขาหรอกว่าเขารู้สึกอย่างไร นับตั้งแต่เกิดเรื่อง นี่ก็ผ่านมาสามวันแล้วที่ไม่มีข่าวอะไรเพิ่มเติมเลยทั้งที่พยายามทำทุกทาง ส่งลูกน้องกระจายไปทุกที่ที่คิดว่
続きを読む

ตอนที่ 113

"พี่วอลเลอร์ ดื่มอะไรขนาดนั้นคะ สงสารตับไตไส้พุงบ้าง"ครั้นพอท้วงแล้วอีกฝ่ายยังทำเฉย จัสมินก็เอื้อมมือไปรั้งแขนหมายจะให้เขาหยุดพักหายใจบ้าง"..."ดวงตาสีฟ้าปรายมือเจ้าของมือเพียงนิดก่อนปลดมันออกอย่างสุภาพ และนั่นยิ่งทำให้จัสมินรับรู้ถึงความผิดปกติ เพราะถึงหนุ่มต่างชาติจะเป็นคนเย็นชามากแค่ไหน เขาก็ไม่เคยมีอาการแบบนี้ริมฝีปากบางเผยอหมายจะเอ่ยถาม ทว่าสัมผัสอุ่น ๆ ที่แตะลงบนท่อนแขนดึงให้เธอชะงัก พอหันไปมองวิกเตอร์ก็ส่ายหน้าน้อย ๆ เป็นเชิงห้ามก่อนจะยื่นหน้ามาใกล้ ทำให้เธอโน้มตัวไปหาพลางพยายามเงี่ยหูฟังข้อมูลที่อีกฝ่ายกำลังจะพูด"เมียหาย""คะ คุณลินน่ะเหรอคะ?""อืม ไม่รู้ว่าพ่อ..."ปึก!ทว่ายังไม่ทันที่วิกเตอร์จะพูดจนจบประโยค เสียงแฟ้มกระแทกกับพื้นโต๊ะก็ดังลั่น ขัดจังหวะบทสนทนา ซ้ำยังมาพร้อมรังสีอำมหิตจากดวงตาแข็งกร้าวที่จดจ้องพวกเขาตาเขม็งอีกด้วย"อืม นั่นแหละ"เห็นท่าไม่ดีวิกเตอร์จึงกระซิบตัดบท จัสมินเลยพยักหน้าเออออแม้ยังไม่ค่อยเข้าใจแล้วดึงตัวออกห่าง ยอมเป็นฝ่ายอ่อนให้ก่อนหวังเลี่ยงการปะทะคารมกันต่อหน้าคนอื่นดวงตาสีน้ำผึ้งเจือด้วยความห่วงใยเหลือบมองคนข้างกายเป็นระยะ ๆ สงสัยแต่เพราะสถา
続きを読む

ตอนที่ 114

รถยนต์แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาท หน้าร้านมินิมาร์ทที่วอลเลอร์ไม่เคยลืมเลยว่ามันคือที่ที่ทำให้เส้นทางชีวิตของเขาเกิดการแปรเปลี่ยนอย่างไร"รอนี่"ปรามลูกน้องที่ทำท่าจะเดินตามจบเท้าใหญ่ก็ก้าวตรงเข้าในไปตรอกเล็ก ๆ มุ่งหน้าสู่สถานที่ที่เขามักแวะมาอย่างน้อยวันละสองครั้งแม้ภาพชายต่างชาติร่างสูงใหญ่ ใส่สูทผูกไทอย่างดิบดีเดินเข้าออกที่นี่จะพอสร้างความคุ้นชินให้ผู้คนในชุมชนอยู่บ้างแล้วแต่เมื่อวันนี้เขามาปรากฏตัวพร้อมมือที่อาบชุ่มไปด้วยเลือด หลายคนที่แอบเมียงมองจึงมีสีหน้าตระหนกระคนหวาดหวั่นหากแต่วอลเลอร์ไม่เคยนึกสนใจ เขายังคงก้าวเดินต่อไปเรื่อย ๆ ซวนเซบ้างในบางจังหวะเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ยังไม่จางหาย แต่ก็ไม่คิดถอยหรือหยุดพักกระทั่งอึดใจก็ก้าวเข้ามาในเขตรั้วของบ้านหลังเล็กที่เป็นจุดหมายปลายทางแม้จะพาตัวเธอย้ายมาอยู่ด้วยกันที่คฤหาสน์โดยอ้างเหตุผลเรื่องสะดวกเรียกใช้งานและความปลอดภัย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะละเลยบ้านหลังนี้ในวันที่เธอเปรยว่ามันคือสถานที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำ ถึงจะมีเลวร้ายปะปนอยู่บ้าง แต่สิ่งที่ดี ๆ ที่น่าจดจำก็มีมากกว่า เขาก็สั่งการให้ลูกน้องจัดการไปเอาที่ดินและบ้านหลังนี้มา ทั้งที่
続きを読む

ตอนที่ 115

ทั้งที่เธอสูญเสียบิดาไปตั้งแต่วัยเด็กและเติบโตขึ้นมาด้วยการเลี้ยงดูของมารดาเพียงคนเดียว ต่อให้ขัดสนเรื่องเงินทอง อยู่อย่างยากลำบาก แต่หัวใจของเธอกลับไม่เคยขาดแคลนความอบอุ่นและรอยยิ้มขณะที่เขาเองแม้จะสูญเสียมารดาไปตั้งแต่ช่วงเริ่มจำความได้ เติบโตและได้รับการสั่งสอนจากมารีน่า พี่สาวของมาเรีย กระทั่งเมื่อห้าปีก่อนอีกฝ่ายก็จากไปอีกคนเพราะอุบัติเหตุ มาเรียจึงเข้ามารับช่วงต่อทุกคนรอบกายคอยพะเน้าพะนอ คอยดูแลเอาใจใส่ อยากได้อะไรขอเพียงเอ่ยปาก ไม่นานสิ่งที่เรียกหาก็จะมาปรากฏตรงหน้า ทว่าสิ่งเหล่านั้นมันกลับไม่อาจสร้างความสุขอย่างแท้จริงให้กับเขาได้เลยสักวันแต่ถึงบางจุดจะคล้ายคลึงกันจนน่าตกใจ วิธีแสดงออกกลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ...เธอเลือกจะกลบฝังทุกความบอบช้ำไว้ภายใต้รอยยิ้มสดใส ส่วนเขาเลือกที่ซ่อนมันไว้ภายในหน้ากากและภาพลักษณ์แสนเย็นชาที่ดูไม่ยี่หระต่อใครบนโลกซี่งนี่ละมั้งที่เป็นสาเหตุให้เธอดูน่าดึงดูดใจสำหรับเขาเหลือเกิน เธอเปรียบเสมือนแสงตะวันที่เจิดจ้า ส่วนเขาเปรียบเสมือนเมฆหมอกมืดครึ้มที่มีแต่ความหนาวเหน็บฉับพลันคิ้วหนาก็ขมวดมุ่น แววตาฉงนระคนสงสัยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นบางสิ่งนอนแอ
続きを読む

ตอนที่ 116

ทันทีที่ตวัดขาก้าวลงจากรถยนต์ได้ วอลเลอร์ก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาด้านใน กวาดสายตามองหาเคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋วโดยสารอย่างร้อนรน"อยู่ไหนวะ? แม่ง!"ด้วยปกติเขามักเดินทางด้วยเครื่องบินส่วนตัว แต่เพราะไม่สามารถติดต่ออลันได้ มิหนำซ้ำขั้นตอนการขอเส้นทางสำหรับเครื่องบินส่วนตัวนั้นยุ่งยากและใช้เวลาหากต้องนั่งจัดทำแผนการบินแล้วส่งให้ศูนย์ควบคุมการบิน เกรงว่ากว่าจะได้รับอนุญาต บิดาอาจล่วงรู้แล้วพาตัวเธอหนีไปอีก เขาจึงตัดสินใจมายังสนามบินแต่ยิ่งรีบก็เหมือนจะยิ่งช้า ความไม่คุ้นชินเพราะแต่ละครั้งที่เดินทางมักมีคนช่วยคอยอำนวยความสะดวก ทำให้กว่าจะได้ตั๋วใบเล็ก ๆ มาดั่งใจปรารถนา เขาก็เสียเวลาไปเกือบชั่วโมง"รบกวนเปิดแมสด้วยค่ะ"เสียงใสร้องทักดึงให้วอลเลอร์เงยหน้าขึ้นมอง ข่มความประหม่าที่กำลังพลุ่งพล่านแล้วดึงแมสลงค้างใต้ปลายคางพร้อมส่งเอกสารให้พนักงานสาวตรวจตราตามหน้าที่ดวงตาใสแป๋วจ้องมองเขาสลับกับสิ่งที่อยู่มืออย่างพินิจพิจารณา ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เล่นเอาหัวใจแกร่งหวิวไหวด้วยกลัวว่าจะมีปัญหาแล้วทำให้ทุกอย่างยิ่งล่าช้าแต่พออึดใจเจ้าหล่อนยื่นทั้งหมดกลับคืนแล้วผายมือ บอกทางให้เขาเดินผ่านเครื่องสแกนเพ
続きを読む

ตอนที่ 117

"ท่านครับ คุณวอลเลอร์กำลังไป...."ทักษพลขมวดคิ้วแน่น พยายามเงี่ยหูฟังแต่เพราะเสียงกระซิบกระซาบแสนเบาหวิวทั้งยังเป็นภาษาอังกฤษ สุดท้ายเขาก็ไม่อาจจับใจความของช่วงหลังของประโยคได้ใบหน้าคมคร้ามของชายวัยหกสิบพยักรับเล็กน้อยก่อนผุดลุกขึ้นยืน ทำเอาทักษพลที่รอจังหวะหมายจะเกลี้ยกล่อมด้วยข้อเสนอสำรองใจเสีย ผวาลุกขึ้นยืนตาม"คุณวิลเลียม ผมว่าเรายังคุยกันไม่จบนะครับ""สำหรับผม มันจบตั้งแต่นาทีก่อนแล้ว""ผมขอถามได้ไหมครับว่าทำไม?""ผมก็แค่ ... เจอสิ่งที่คุ้มค่ากว่า"ดวงตาสีฟ้าปรายมามองเพียงนิดก่อนเดินจากไป ทิ้งให้ทักษพลได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันกับถ้อยคำแฝงความนัยและแววตาเย้นหยันนั่นฮึ พ่อกับลูกนิสัยเหมือนกันไม่มีผิด เจ็บใจนัก!มือหนาฟาดลงบนโต๊ะเต็มแรง ทั้งที่คิดว่าหากใช้วิธีนี้เขาจะสามารถไถ่เอาตัวหญิงสาวกลับคืนมาได้ ไม่คิดเลยว่าแท้จริงแล้วทั้งหมดจะเป็นเพียงกลกุบายพวกนั้นไม่มีความคิดจะปล่อยเธอเป็นอิสระตั้งแต่แรกอยู่แล้ว!ใช้เวลาเดินทางเพียงสองชั่วโมงเครื่องบินลำยักษ์ก็แลนด์ดิ้งลงที่ท่าอากาศยานเชียงใหม่อย่างปลอดภัย กระนั้นมันกลับไม่อาจทำให้หัวใจแกร่งเลิกเต้นแรงโครมครามได้เลยใช่ เขากำลังตื่นเต้น
続きを読む

ตอนที่ 118

"ละ...ลิน ลิน!"ในที่สุดเขาก็หาเธอเจอแล้ว!วอลเลอร์ดีใจจนลืมอาการบาดเจ็บของตัวเอง เขาลนลานก้าวลงจากรถยนต์ทั้งที่ยังไม่ทันได้ดับเครื่องยนต์ก่อนถลันเข้าไปเกาะรั้วไม้สีขาวที่สูงราวปลายคางทว่าแทนที่คนตัวเล็กจะตื่นเต้นดีใจที่เห็นเขา เธอกลับมีสีหน้าตื่นตะลึง ยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ไหวติง"ลิน! เปิดประตูหน่อย! ลิน!"เสียงร้องตะโกนปลุกให้มัสลินได้สติ แววตาวูบไหวเพ่งมองใบหน้าคมคร้ามอีกครั้ง กระทั่งมั่นใจแล้วว่าสิ่งที่เห็นนั้นไม่ใช่ภาพหลอนที่เกิดจากความคิดถึงจนเกินเหตุ สองเท้าจึงก้าวถอยหลังทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่!ใบหน้าซีดเซียวส่ายน้อย ๆ อย่างไม่อยากเชื่อสายตา ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีกลับเข้าไปในตัวบ้านพร้อมความรู้สึกหน่วงหนึบ"ลิน! ออกมาคุยกันก่อน ขอร้องล่ะ~"ริมฝีปากบางเม้มแน่น ทิ้งกายพิงประตูพลางยกสองมือขึ้นปิดหู หวังปิดกั้นตัวเองจากสิ่งที่กำลังจะทำให้ทุกความพยายามของเธอสูญเปล่า เธอหรือก็อุตส่าห์เลือกทางที่ดีต่อทุกฝ่ายไปแล้ว ทำไมต้องตามมาทำให้ความตั้งใจของเธอสั่นคลอนแบบนี้ด้วย!เสียงตะโกนระคนกับเสียงทุบประตูรั้วดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ หากแต่มัสลินยังคงยืนหยัดว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไรเธอก็จะไม่ออ
続きを読む

ตอนที่ 119

หลังร้องเรียกจนเสียงแหบแห้งก็ยังไร้วี่แววว่าเธอจะเห็นใจ วอลเลอร์จึงเดินวนกลับมายังรถยนต์อีกครั้งแล้วจัดการเลื่อนให้มันจอดเทียบริมทางดี ๆดวงตาคมกริบเหลือบมองรั้วไม้สีขาวเพียงนิดก่อนแค่นหัวเราะเย้ยหยัน คิดเหรอว่ารั้วแค่นี้จะขวางเขาได้ บอกเลยว่าคืนนี้เขาจะไม่ยอมไปไหนจนกว่าจะมีโอกาสได้คุยกับเธอ!หมายมาดในใจแล้วโน้มตัวลงไปก้มหาเครื่องไม้เครื่องมือที่พอจะทำลายไอ้โซ่เส้นหนักที่บังอาจมาเป็นอุปสรรคด้านสุดท้ายทว่ายิ่งรื้อกล่องเครื่องมือ หัวคิ้วหนาก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากัน ถึงด้านในจะมีอุปกรณ์จำเป็นทุกอย่างไปจนถึงป้ายฉุกเฉินแต่มันของพวกนี้มันใช้ตัดโซ่หรืองัดรั้วไม้ไม่ได้เลยสักชิ้น!วอลเลอร์เดินกลับมาหยุดอยู่หน้ารั้วบ้านเด็กสาวอีกครั้ง ใบหน้าปรากฏความเคร่งเครียด มีแสงสว่างทั้งห้องชั้นบนและชั้นล่างแบบนี้ แสดงว่ามารดาของเธอยังไม่เข้านอน"แล้วแบบนี้จะเข้าไปยังไงดี?"แผนแรกล้มเหลวตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่ม ส่วนแผนสำรองก็ไม่สามารถทำได้ ครั้นจะเดินอ้อมไปหาทางเข้าจากด้านหลัง ประเมินจากความรกทึบของต้นไม้และหญ้าที่ขึ้นสูงเทียมเอวแล้ว หากไม่ระวังคงได้ปะทะกับสัตว์เลื้อยคลานก่อนได้เจอหน้าเธออุตส่าห์ดั้นด้นตามมา
続きを読む

ตอนที่ 120

"มึงทรยศกู!"ใบหน้าคมคร้ามถมึงทึง ยกมือขึ้นชี้หน้าคาดโทษแล้วตวาดอย่างเกรี้ยวกราด ปฏิกิริยาไม่ต่างไปจากที่อลันคาดคะเนไว้"เปล่าครับ ผมไม่ได้ทรยศนาย""แล้วสิ่งที่มึงทำอยู่คืออะไร!""พอเลยค่ะ พอเลย อย่าเสียงดังได้ไหมคะ แม่กับน้องลินเข้านอนแล้ว"เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกำลังจะเริ่มบานปลายมัสลินจึงรีบร้องปราม ดีที่รอบนี้ชายหนุ่มว่าง่ายกว่าที่คิด ยอมเงียบเสียง แต่ไม่วายส่งสายตาดุดันไปให้มือขวาของเขาอยู่เนือง ๆ"มาครับผมช่วย"'ถอยไป' คำสั่งถูกส่งมาทางสายตาทำเอาคนเสนอตัวชะงักฝีเท้าทันควันทว่าในจังหวะที่เจ้านายหนุ่มหันไปหาคนข้างกาย สีหน้าเย็นเยียบก็แปรเปลี่ยนเป็นบิดเบ้น้อย ๆ"ลิน~" ตวัดแขนขึ้นพาดไปบนบ่าลาดพร้อมอ้อนเสียงอ่อย "เจ็บขา""ก็แล้วใครใช้ให้ปีนรั้วเข้ามาแบบนั้นล่ะคะ?"ไม่รู้ว่าเขากล้าหรือบ้าบิ่น รั้วสูงขนาดนั้นยังกล้าจะปีน ถ้าเมื่อครู่พลาดแล้วกลายเป็นเอาหัวลงมานี่ ไม่รู้เธอต้องติดต่อโรงพยาบาลหรือพาเข้าวัดก่อนดี!เหล่ตามองคนสร้างเรื่องที่ตอนนี้นั่งเงียบ ท่าทางสงบเสงี่ยมแล้วพ่นลมหายใจพรืด จำใจคว้าข้อมือคนเจ็บแล้วสอดมืออีกข้างเข้าโอบประคองรอบเอวสอบ"งั้นก็ลุกค่ะ ค่ำแล้วเดี๋ยวยุงจะหามเอา"แวว
続きを読む
前へ
1
...
1011121314
...
16
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status