All Chapters of รักแลก: Chapter 71 - Chapter 80

เฮือก!ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ปากเล็กอ้าค้างในตอนที่ผ้าขนถูกฉวยออกจากมือ ก่อนจะมีสิ่งอื่นเข้ามาแทนที่ สิ่งอื่นที่มันทั้งร้อนทั้งแข็ง ทำเอาใบหน้าเธอระอุจนแทบเผาไหม้ตัวมันเองปรากฏรอยยิ้มร้ายที่มุมปาก ทอดมองคนตัวเล็กที่บัดนี้คล้ายสติหลุดลอยไปชั่วขณะแล้วเร่งเร้าจังหวะจนบางคราถึงกับคำรามเสียงต่ำในลำคอฮืมม ดีกว่ามือตัวเองเป็นไหน ๆกว่ามัสลินจะได้สติ ของเหลวร้อน ๆ ก็ล้นทะลักออกมาลวกเลอะเปรอะไปเต็มมือพร้อมกับเสียงครางที่บ่งบอกถึงความพึงพอใจประกายวาววับทำเอาใจดวงน้อยพลันกระตุกวูบ รีบชักมือกลับทันควัน ทว่ายังไม่ทันจะได้ถอยหนีไปไหน แรงกระชากที่ข้อมือก็ดึงให้เธอล้มหน้าคะมำ พุ่งเข้าซบแผงอกกว้างของคนเอาแต่ใจอย่างจัง"จะ..เจ้านาย!"เสียงหวานแว้ดลั่นหากแต่สั่นเครือจนหาความน่ายำเกรงไม่เจอ มิหนำซ้ำแค่กะพริบตาร่างก็ถูกผลักให้ตกไปเป็นฝ่ายอยู่ด้านล่าง ถูกกักขังไว้ภายใต้กายแกร่งที่กำลังบดเบียดสะโพกเข้าใส่อย่างหยาบโลนความหวามไหวแล่นพล่านไปทั่วร่างในฉับพลัน ใจหนึ่งก็นึกอยากจะดีดดิ้น แต่พอมือปัดไปโดนผ้าก็อตที่แปะประดับอยู่บริเวณสีข้างของคนเจ็บ เธอก็เปลี่ยนมาใช้วิธีร้องประท้วง เตือนสติแทน"ยะ...อย่า อย่าค่ะ ค

"ชิท!"วอลเลอร์สบถลั่น ฟันคมขบเข้าที่ลำคอระหงเต็มแรงเมื่อความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วร่างความสาวสดทำลายสถิติที่เขาเคยสะสมจนพังพินาศ หากแต่เป็นสิบนาทีที่เขาช่างสุขสมและอิ่มเอมเหลือเกินปากร้อนพรมจูบซับทั้งหยาดเหงื่อและหยาดน้ำตาไปทั่วดวงหน้าแดงก่ำ ขยับสะโพกเข้าออกในจังหวะเนิบนาบปล่อยให้ร่องรักอุ่นร้อนรีดเค้นเอาน้ำรักขาวขุ่น จวบจนหยดสุดท้ายจึงค่อย ๆ ถอดถอน"อื้ออ"กระแสอุ่นวาบทำเอาเธอสะท้านจนขนอ่อนลุกชัน สะโพกอวบยกลอยตามคล้ายเสียดายที่บางสิ่งกำลังผละจาก แต่เพียงแค่ไม่กี่วินาทีมัสลินก็สะดุ้งตาโตเมื่อร่างถูกจับพลิกให้นอนคว่ำ มือเรียวตวัดวาดไปด้านหลังหมายจะตะครุบมือคนหื่น แต่ก็คว้าได้เพียงความว่างเปล่า ครั้นจะดิ้นหนีก็ติดที่เขาดันตรึงเธอไว้แน่น"จะ...เจ้านาย ไม่เอาแล้วนะ ละ...ลินไม่เอาแล้ว""รับรองว่ามันจะดีกว่าเมื่อกี้"คำกระเซ้าทำเอาใบหน้านวลร้อนฉ่า ดีเดออะไร ใครเค้าบอกแบบนั้น!พริบตาเดียวบั้นท้ายกลมกลึงก็ถูกยกให้ลอยเด่น ก่อนที่วินาทีความเจ็บจะแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณเมื่อฟันคมฝังเข้าที่แก้มก้นอย่างแรงโอ๊ย นี่เขาเป็นโรคจิตหรือไง!มัสลินก่นด่าในใจเสียงดังพลางดิ้นขลุกขลัก แต่ด้วยท่วงท่าและแร

เมื่อเห็นเธออึกอักแล้ววางมือสลับกันไปมาระหว่างหน้าผากของเขาและเธอ วอลเลอร์จึงตัดสินกระชากผ้าห่ม รั้งเอาร่างนุ่มให้ล้มตัวลงนอนหนุนบนท่อนแขนดวงตากลมพลันเหลือกถลน สัมผัสเนื้อแนบเนื้อทำเอาเธอหายใจติดขัด มวนท้องอย่างประหลาด ยิ่งเมื่อหลุบมองเห็นสองเต้าอวบอิ่มบดเบียด เสียดสีกับแผงอกกว้างจนนูนเป็นลูก ความร้อนก็คล้ายจะพุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว"อืออ เจ้านาย! ทำอะไรคะเนี้ย"ทว่าอีกคนกลับทำมึน ตอบหน้าตาย "เธอจะได้เช็กง่าย ๆ ไง"มัสลินถอนหายใจพรืด บ้านไหนเขาวัดไข้กันแบบนี้! ใจก็อยากจะดิ้นหนีแต่ก็ติดที่ร่างกายอ่อนเปลี้ยเกินกว่าจะสู้แรงเขาไหวซ้ำท่อนล่างยังกดแนบชิดจนรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังทิ่มหน้าขา สุดท้ายเธอจึงทำได้แค่เหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่เป็นเชิงปราม"เช็กแล้วค่ะ ร้อนค่ะ เจ้านายมีไข้ค่ะ คราวนี้ปล่อยลินได้แล้วค่ะ""งั้นเช็ดตัวให้อีกหน่อย"ปรากฏความแดงขึ้นบนพวงแก้มทันทีที่ฟังจบ อาจเป็นเพราะการเช็ดตัวที่เขาร้องขอมันดันทำให้ภาพวาบหวิวบางฉากผุดขึ้นในหัว ทั้งที่หากเป็นคนอื่นพูดก็คงมีความหมายตรงตัวทั่ว ๆ ไปดวงตาสีฟ้าหลุบมองคนในอ้อมแขนแล้วหลุดอมยิ้มขบขัน หน้าหงิก ๆ เมื่อกี้ก็ดีอยู่หรอก แต่พอเห็นเธอทำ

"ชุดล่ะ?"ค่ะ ค่ะ ค่ะ เห็นว่าเจ็บอยู่หรอกนะ!"ไหน ๆ วันนี้เจ้านายก็ไม่ได้ไปไหน เพราะงั้นใส่เป็นชุดนอนไปก็แล้วกันนะคะ จะได้ไม่ดึงแผลด้วย"ใบหน้าคมคร้ามพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ทว่าตอนเธอหยิบชุดนอนมาให้ คนที่อ้างหน้าตายว่าตัวเองไม่ชอบนอนแก้ผ้ากลับเลือกคว้าเพียงกางเกงตัวเดียว ซ้ำยังกดมองเป็นเชิงสั่งว่าทางสายตาว่า 'ใส่ให้ด้วย'แหม ๆ พอเริ่มดีขึ้นก็กลับมามีฤทธิ์เดชแบบเก่าเชียวนะ!แต่ก็นั่นแหละ สายตาที่เขามองจ้องมันทำให้เธอไม่อยากขัดใจคนเจ็บ กระนั้นไม่แคล้วขอถอนหายใจแรง ๆ"ได้ยินนะ""ค่ะ"เขาทักท้วงมัสลินก็ยอมรับอย่างง่าย ๆ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะเธอตั้งใจให้เขาได้ยินไง เผื่อเขาจะรู้ตัวสักนิดว่าเธอเริ่มเหนื่อยหน่ายกับความเอาแต่ใจอันไร้ขีดจำกัดนี่แล้วดวงตาสีฟ้าหลุบมองใบหน้าหงิก ๆ แล้วอมยิ้มขบขัน แววตาเปี่ยมด้วยความพึงพอใจขณะทอดมองตามเด็กสาวไปทุกการเคลื่อนไหวน่าแปลก ...ทั้งที่ปกติมาเรียก็คอยดูแลเขาแบบนี้มาตั้งแต่จำความได้ วันนี้การปรนนิบัติกลับทำให้เขารู้สึกดี แตกต่างจากครั้งก่อน ๆ อย่างประหลาด"เจ้านายยกสะโพกขึ้นหน่อยสิคะ ลินใส่ไม่ได้"เสียงหวานดึงให้วอลเลอร์หลุบลงมองเสี้ยวหน้าขึงขังที่กำ

พรูลมหายใจเหยียดยาวแล้วมัสลินก็หย่อนโทรศัพท์มือถือลงเก็บในกระเป๋าตามเดิม แวะล้างไม้ล้างมือ เช็กเสื้อผ้าหน้าผมอีกรอบก่อนผลักบานประตู เดินออกไปริมฝีปากบางคลี่ยิ้มบาง ๆ ให้พนักงานต้อนรับ แสร้งทำทีเป็นว่าเพิ่งมาถึงแล้วแจ้งจุดประสงค์ว่ามาฝึกงาน โชคดีที่ช่วงนี้ทางบริษัทมีการรับเด็กเข้ามาฝึกหลายแผนกพอดิบพอดี แผนแฝงตัวจึงดูแนบเนียนไร้ที่ติ"ใช้บัตรแตะตรงแท่นเพื่อให้ประตูเปิด จากนั้นก็ใช้มันแตะในลิฟต์ก่อนกดชั้นที่จะขึ้นไปอีกทีนะคะ แล้วก็ระหว่างที่ยังไม่ได้บัตรนักศึกษาฝึกงาน น้องต้องแวะมาแลกบัตรก่อนขึ้นตึกก่อนนะ""ค่ะ ขอบคุณค่ะ"มัสลินคลี่ยิ้มหวานหยด แต่แล้วในจังหวะที่เธอผละออกจากเคาน์เตอร์หลังแลกบัตร Visitor เรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มหวาน ๆ ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นจืดเจื่อนเมื่อพบว่ามีใครบางคนยืนเอามือประสาน ดักรออยู่กลางโถงลิฟต์เอาแล้วไง จะถอยก็ไม่ได้เพราะเพิ่งบอกพี่เค้าไปหยก ๆ ว่ามาฝึกงาน แต่จะให้เดินหน้าต่อ เกิดพี่อลันทักขึ้นมาความลับไม่แตกดังโพล๊ะเลยเหรอ?"แกล้งทำเป็นไม่รู้จักไปก่อนแล้วกัน"ตัดสินใจเดินทางสายกลางแล้วมัสลินก็ก้มหน้าจนคางเกือบชิดอก สาวเท้าเดินตรงไปข้างหน้า ใจก็พร่ำภาวนาขอให้อีกฝ่าย