All Chapters of รักแลก: Chapter 31 - Chapter 40

ทันทีที่หย่อนสะโพกลงนั่งบนโซฟาในห้องพักแขกห้องเดิม เหล่าสาวใช้ก็กรูกันเข้ามาช่วยทำความสะอาดบาดแผลแม้มัสลินจะพยายามทักท้วงและชักขากลับทว่าก็ไม่อาจขืนแรงของคนที่กำลังล้อมหน้าล้อมหลังได้สุดท้ายจึงได้แต่นั่งยิ้มแหย ปล่อยให้หญิงสาวที่ดูแล้วน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกันกับเธอทั้งสามจัดการงานที่ได้รับมอบหมายจวบจนจบกระบวนการแต่โดยดี"ขอบคุณนะคะ"สองมือเตรียมจะพนมไหว้หากแต่เหล่าสาวใช้ทั้งสามต่างปรามเสียงหลง ด้วยเหตุผลว่าเธอคือแขกของเจ้านาย ส่วนพวกเธอเป็นเพียงบ่าวรับใช้ของบ้านหลังนี้เท่านั้นมัสลินทำหน้ามุ่ยน้อย ๆ ด้วยความไม่ชอบใจในการแบ่งชนชั้นวรรณะอย่างเคร่งครัด แต่เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย เธอจึงใช้วิธีกล่าวขอบคุณพร้อมส่งยิ้มหวาน ๆ ไปให้แทนอึดใจเดียวบรรดาสาวใช้ก็ก้มโค้งก่อนถอยออกไปพร้อมอุปกรณ์ทำแผล มัสลินอมยิ้ม ใช้สายตามองส่ง กระทั่งทั้งห้องหลงเหลือเพียงเธอคนเดียวแล้วรอยยิ้มสดใสเมื่อครู่ก็พลันเลือนหายไปจากดวงหน้าความทุกข์หนักหน่วงหวนกลับมาปะทุในอกอีกครั้ง มัสลินทิ้งกายลงนอนแผ่หรา เหม่อมองเพดานด้วยแววตาเศร้าสร้อยเลื่อนลอยการรับการปรนนิบัติพัดวี มีที่พักที่หรูหรามันยิ่งทำให้เธอร้อนรนดั่งมีไฟสุมย

ฮู้วว~ เช้านี้ช่างสดใส เหมาะแก่การนั่งรถเมล์กินลมชมความศิวิไลของเมืองกรุงเสียจริงดวงตากลมโตเปล่งประกายระยิบระยับ ฮัมเพลงโปรดในลำคออย่างอารมณ์ดี ขณะเดินนวยนาดลงมาจากชั้นสองของตัวบ้านในช่วงแปดโมงเช้าของวันใหม่ด้วยชุดนักศึกษาของมหาวิทยาลัยที่มีคนนำมาวางเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ ครบถ้วนถูกต้องแม้กระทั่งเข็มกลัดติดเสื้อและติ้งประจำคณะส่วนสาเหตุที่ทำให้เธอหน้าบานเป็นจานดาวเทียมทั้งที่เพิ่งตัดสินใจเซ็นต์สัญญาทาสไปนั้นก็เป็นเพราะหลังจากถูกผูกมัดด้วยภาระหน้าที่ไปได้ไม่กี่ชั่วโมง อีกฝ่ายก็ให้แม่บ้านมาแจ้งข่าวดีถึงห้องว่าพบมารดากับน้องสาวแล้ว ลูกน้องกำลังไปรับตัวมาเดิมทีเธอตั้งใจจะรอเจอกับคนทั้งคู่ก่อน แต่ติดที่พิกัดซึ่งชายหนุ่มแจ้งว่าต่อให้ออกเดินทางตั้งแต่เช้าก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง กว่าจะมาถึงคฤหาสน์หลังนี้คงเป็นช่วงเย็น ประกอบกับวันนี้เธอมีเรียนจึงต้องตัดใจไปมหาวิทยาลัยก่อน"สวัสดีค่ะคุณลิน เมื่อคืนหลับสบายไหมคะ?"เสียงหวานร้องทักทายเป็นภาษาไทยที่แม้กระท่อนกระแท่นบ้างในบางคำหากแต่โดยรวมฟังแล้วเข้าใจได้ในทันทีที่มัสลินก้าวลงเหยียบพื้นของชั้นล่างทำเอาเธอสะดุ้งตกใจทั้งกับการปรากฏกายและสรรพนามนำหน

"หายไปไหนมายะนังตัวดี แล้วเมื่อกี้มากับใคร!"เสียงแหลมแว้ดลั่นไปทั่วบริเวณทำเอาคนมีชนักติดหลังไม่รู้กี่อันต่อกี่อันถึงกับสะดุ้งโหยง ประกอบหน้าไม่ถูกครั้นจะตีเนียนตีมึนอย่างที่มักทำเป็นประจำก็คงไม่ทันแล้ว เพราะประโยคหลังที่พ่วงตามมามันทำให้รู้ว่าทิพย์กมลเห็นตอนเธอเดินลงจากรถฮืออ ทำไมคนบนฟ้าถึงไม่ฟังคำขอของลูกบ้างนะ ยังไม่ทันได้เขียนบทพูดเลย~มัสลินแบะปาก ร้องอุธรณ์ในใจพลางค่อย ๆ หมุนตัวกลับไป แต่แล้วสีหน้าสำนึกผิดที่ตั้งใจปั้นสู้ก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจในเวลาต่อมาเธอหรี่มองหน้าเพื่อนสาวที มองหน้าใครอีกคนที่ไม่คิดว่าจะเจอตอนนี้ที กระทั่งสังเกตเห็นความเจ้าเล่ห์และพิรุธบางอย่างในดวงตาสีนิล เธอร้อง 'อู้ว' ออกมาเบา ๆ"มาด้วยกันเหรอจ๊ะ?""มาด้วยกันอะไรล่ะ เจอกันที่ลานจอด""อ้อเหรอออ~"มัสลินลากเสียงยาว แววตากรุ้มกริ่มเป็นประกายล้อเลียน เรียกเสียงหัวเราะให้ดังขึ้นในลำคอคนแสร้งว่าบังเอิญครั้นพอถูกฝ่ามือพิฆาตฟาดเข้าที่ต้นแขนไปคนละที ทั้งเธอและภาคภูมิก็รีบหุบยิ้มทันควัน"ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลย แกหายไปไหนมาตั้งสองวันฮะ ฉันไลน์ไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ โทรไปก็ปิดเครื่อง!""เอ่อ...""แล้วนี่ตกลงแม่

"สวยมากเลยค่ะคุณน้องงงง~"มัสลินได้แต่ยิ้มแหย เมื่อคำชมหลุดออกมาจากปากของคนตรงหน้าเป็นรอบที่ห้าแล้วนับตั้งแต่เธอถูกเจ้านายจอมเอาแต่ใจส่งตัวเข้ามาที่นี่ เข้ามาเป็นตุ๊กตาให้ทุกคนรุมล้อมแปลงโฉมหากถามว่างานแรกของเธอคืออะไร จนถึงบัดนี้เธอก็ยังไม่รู้แน่ชัด เพราะทันทีที่รถยนต์แล่นเข้ามาจอดด้านหน้าของโรงแรมหรู เขาก็พยักพเยิดให้สาว ๆ กลุ่มนี้พาตัวเธอขึ้นมายังห้องพักคราแรกเธอเข้าใจว่าเขาคิดจะลากเธอมาทำมิดีมิร้าย เกือบตะโกนร้องขอความช่วยเหลืออยู่แล้วหากไม่หันไปเจอกับช่างแต่งหน้าชื่อดังที่เดินเข้ามาแนะนำตัวอย่างเป็นมิตรและนั่นทำให้เธอได้ข้อมูลเพิ่มเติมมาว่างานแรกที่ว่าคือการเข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์ที่กำลังจะจัดขึ้นในอีกสองชั่วโมงข้างหน้า กระนั้นเธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดีว่าตัวเองต้องทำหน้าที่อะไรจะบอกว่าให้เธอมาเป็นล่ามคอยแปลภาษาให้เหรอ ... ก็ไม่น่าได้เรื่องถึงแม้ทักษะด้านภาษาเธอจะไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่ถ้าเป็นพวกศัพท์เฉพาะทางด้านธุรกิจล่ะก็ ให้ฟังแค่คีย์เวิร์ดคงไม่ได้ เสี่ยงจะทำให้งานเขาพังไม่เป็นท่าซะเปล่า ๆ"โอเค เรียบร้อยแล้วค่ะ น้องลินลืมตาได้"เสียงหวานใสของช่างแต่งหน้าที่มีใบหน้าสะ

"โว้ว~ นี่สินะ ข้อดีของการมีเงิน" ภาพเบื้องหน้าทำเอามัสลินตาลุกวาววิวเมืองกรุงที่ไม่เคยหลับใหลจากมุมบนของตึกสูงมันสวยแบบนี่เอง ผู้คนจึงยินดีจ่ายค่าอาหารแสนแพงให้กับร้านอาหารที่ตั้งอยู่ตามดาดฟ้าของโรงแรมมือเรียวยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ หัวไหล่มนห่อเข้าหากัน สั่นสะท้านน้อย ๆ ยามมีสายลมเย็นเยียบพัดมากระทบผิวกายกระนั้นมัสลินก็ยังเลือกปักหลักยืนที่เดิมไม่ไปไหน เพราะถ้าต้องเลือกระหว่างความหนาวเหน็บกับความอึดอัด เธอขอทนกับอย่างแรกดีกว่า"เบื่องานเหมือนกันสินะ"มัสลินสะดุ้งโหยง ความมืดสลัวทำให้เธอไม่ทันสังเกตเลยว่าบริเวณระเบียงที่เธอยืนอยู่นั้น อีกมุมของมันมีชายคนหนึ่งจับจองอยู่ก่อนแล้ว"อา ค่ะ แต่ฉันกำลังจะกลับแล้ว"เพราะราคาค่างวดของทุกชิ้นที่บนร่างกายแผ่นหลังจึงเหยียดเกร็งขึ้นทันทีที่รับรู้ถึงการมีอยู่ของคนอื่น หวาดระแวงว่าจะมีใครวิ่งมาตีหัวแล้วลากไปรูดทรัพย์หรือไม่ เพราะเธอคงรับผลที่ตามมาไม่ไหวแต่แล้วในจังหวะที่มัสลินตั้งท่าจะเดินหนี อีกฝ่ายก็เคลื่อนตัวออกมาจากมุมมืด"...!!"หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนเกือบเท่าไข่ห่านด้วยความตื่นตะลึงต่างจากอีกคนที่มีท่าทีนิ่งสงบ เนื่อง