All Chapters of รักแลก: Chapter 41 - Chapter 50

การได้เห็นคนในปกครองยืนเคียงข้างชายอื่น อีกทั้งแววตาที่ทั้งสองใช้ชำเลืองมองกันและกันยังสื่อถึงห้วงอารมณ์ที่มากกว่าพี่น้องทั่วไป ไม่ใช่ภาพที่น่ามองนักสำหรับวอลเลอร์มือหนากระชับกำเสื้อคลุมในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ยิ่งเมื่อเห็นชายอีกคนทำท่าคล้ายจะเอื้อมมือไปเตะลงบนเนื้อนวลนุ่ม ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลก็วาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจกว่าจะรู้ตัวว่าเผลอปล่อยให้คนอื่นมามีอิทธิพลเหนือการตัดสินใจ สองขาก็พากายตรงเข้าประชิดติดกับแผ่นหลังของคนตัวเล็กเสียแล้ว"กลับกันได้แล้ว"แม้ไม่ค่อยเข้าใจในความแปรปรวนของอารมณ์ที่แสดงออกนัก แต่เพียงแค่เด็กสาวทำตัวว่านอนสอนง่าย เลือกที่จะไปกับเขาโดยไม่ต้องออกแรงบีบบังคับ ทุกความหงุดหงิดก็สลายหายไปอย่างง่ายดายกระทั่งลากตัวเด็กสาวมาเข้ามาในลิฟต์ได้สำเร็จนั่นแหละ ความมาคุจึงหวนกลับมาปะทุขึ้นอีกครั้งเมื่อเจ้าหล่อนสะบัดหน้าแง่งอน ซ้ำยังกระเถิบกายหนีไปหลบที่มุมในสุด"มานี่"น้ำเสียงกดต่ำบ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์ กระนั้นมัสลินก็ทำเพียงใช้หางตาลอบชำเลืองมองใบหน้าถมึงทึงผ่านเงาสะท้อนของกระจกเงาสบสายตากับเขาครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี เพราะในตอนนี้เธอยังไม่พร้อมจะรองรับอ

ดวงตาคมกริบเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเด็กสาวเป็นระยะ ๆ ภายในใจอัดแน่นไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย คล้ายว่าอยากจะพูด หากแต่อีกใจก็สั่งให้เงียบด้วยเหตุนี้บรรยากาศภายในห้องโดยสารจึงเต็มไปด้วยความอึดอัดอึมครึม จวบจนนาทีที่รถยนต์จอดนิ่ง คนที่นั่งทอดสายตาไปทางหน้าต่างและปิดปากเงียบมาตลอดทางก็เอี้ยวหน้ากลับมาพนมมือไหว้จากนั้นจึงปลดเสื้อสูทลงมาวางบนที่ว่างระหว่างเธอและเจ้านาย ก่อนจะผลักประตู หอบเอาชายของชุดราตรีแสนแพงให้ยกลอยเหนือพื้น ก้าวฉับ ๆ ลงจากรถไปทันทีทิ้งให้เจ้าของบ้านที่เผยอปากเตรียมจะแจ้งข่าวดีถึงกับหน้าตึงด้วยไม่เคยเจอใครหน้าไหนกล้าทำเย็นชาแบบนี้กับเขามาก่อน"อย่ามาอ้อนวอนทีหลังก็แล้วกัน ฮึ"วอลเลอร์พรูลมหายใจหนักหน่วง ตั้งท่าจะเดินหนีขึ้นไปหาความสงบในห้องหนังสือ ครั้นพอนึกถึงแววตาเจ็บช้ำที่สบกันในเสี้ยววินาทีก่อนเธอจะลงจากรถ สองเท้าก็ชะงักหยุดแม่ง กวนใจฉิบหาย!พึมพำสบถเบา ๆ พลางปรายตามองแผ่นหลังบอบบางอย่างชั่งใจ ก่อนที่สุดท้ายเขาจะตัดสินใจก้าวยาว ๆ ตามเด็กสาวไปพร้อมอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้านายหนุ่มกำลังเดินตามมาด้านหลัง แต่แม้จะได้ยินแบบ

ถึงจะยังระแวงและไม่อยากก้าวขาเข้าไปในถ้ำเสือสักเท่าไหร่นัก ทว่าเพราะยังอยากได้ยินเสียง ได้เห็นหน้า ได้ถามไถ่ให้แน่ใจว่าคนทั้งคู่ปลอดภัยดี ไม่มีรอยขีดข่วนเพิ่มเติมสุดท้ายมัสลินก็ตัดสินใจก้าวเท้าตามเจ้านายหนุ่มเข้ามาข้างในพร้อมหัวใจที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่วายขอต่อรองเพื่อความสบายใจของตน"เอ่อ... ลิน ขอเปิดประตูค้างไว้ได้ไหมคะ?""...."ชายหนุ่มเงียบ มีเพียงสายตาเย็นเยียบติดรำคาญที่ปรายมามองเธอเพียงนิดก่อนหย่อนสะโพกลงนั่งเอกเขนกตรงโซฟาโดยไม่พูดอะไรโอเค งั้นเธอจะถือว่านี่คือคำอนุญาตของเขาก็แล้วกันนะ ....มือเรียวจึงดันประตูให้เปิดค้างไว้กึ่งหนึ่ง แต่พอจบปัญหาที่หนึ่ง ปัญหาที่สองก็ตามมาเนื่องด้วยภายในโซนรับรองของห้องพักหรูหราดันมีโซฟาให้นั่งเพียงตัวเดียว ซ้ำพื้นที่กว่าครึ่งของมันยังถูกเจ้าของห้องจับจองไปแล้ว ผู้มาเยือนจึงได้แต่ยืนละล้าละลังด้วยไม่รู้จะนั่งตรงไหนดีระหว่างพื้นกับโซฟา"จะยืนค้ำหัวฉันอีกนานไหม"ใบหน้าเรียบตึงและคำท้วงกดดันให้มัสลินจำต้องหย่อนสะโพกลงนั่งลงตรงจุดที่สายตาดุ ๆ กดมองเป็นเชิงสั่งหากแต่พยายามรักษาระยะห่างด้วยการกระถดตัวถอยให้ชิดติดกับพนักวางแขน เว้นพ

กว่ามัสลินจะตั้งหลักได้ก็เล่นเอาทุลักทุเลพอควร เธออ้าปากส่งเสียงไอโขลก ๆ นึกอยากจะปาดเอาคราบฟองออกจากใบหน้าใจจะขาดแต่เพราะตอนนี้สองมือเต็มไปด้วยตัวต้นเหตุที่ทำให้แสบจนลืมตาไม่ขึ้น จึงได้แต่พยายามบ้วนทั้งน้ำและฟองขมปร่าออกจากปากแล้วสองมือเกาะไต่ตามขอบอ่างหวังพาตัวเองไปหาก็อกน้ำหรือฝักบัว แต่แล้วก็พบเจอกับอุปสรรค"อ๊ะ"คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นเมื่อท่อนแขนปะทะเข้ากับบางสิ่ง ครั้นพอย้ายมือมาสำรวจลูบคลำ หมายจะผลักมันออกให้พ้นทาง สัมผัสอุ่นจัดก็ทำเอาเธอสะดุ้ง รีบหดมือกลับทันควันบ้า ... บ้าไปแล้ว อย่าบอกนะว่าเขาลงอ่างมาทั้ง ๆ ที่ไม่ได้ใส่อะไรเลยน่ะ!เห็นเด็กสาวมีสีหน้าตื่นตะลึง วอลเลอร์ก็หลุดหัวเราะเบา ๆ แววตาวาววับเป็นประกายนึกสนุก"ทำไม กลัวฉันหรือไง"โถว ถามมาได้! ไม่กลัวก็แปลกแล้ว!มัสลินตะโกนเถียงไม่ใจ ร่างกายเครียดเกร็งขึ้นหลายส่วนเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมของผิวน้ำที่บ่งบอกว่าให้รู้ว่ากำลังมีบางสิ่งเคลื่อนตัวเข้าหา"นะ...น้ำอุ่นพอดีเลยเนอะ งั้นลินลานะคะ"ละล่ำละลักบอก กระถดกายหนีไปอีกฝั่งพลางพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นหมายจะพาตัวเองออกจากสถานการณ์สุ่มเสี่ยงทว่าไหนจะความลื่นของครีมอา

'เป็นเด็กดีของฉัน'เด็กดงเด็กดีอะไรเล่า ตอนนี้มันหมดชั่วโมงงานของเธอแล้วนะ!ครั้นพอมัสลินอ้าปากจะเถียง สัมผัสอุ่นจัดก็วกกลับขึ้นมาประทับจูบ พร้อมกันนั้นก็ใช้ปลายนิ้วบดขยี้สติที่ไม่ค่อยจะเต็มร้อยของเธอให้แตกกระเจิดอีกครั้งริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าร้อนฉ่าเบือนหนีภาพตรงหน้าด้วยความกระดากอาย เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตอนนี้ระหว่างเธอกับอุณหภูมิของน้ำในอ่าง อันไหนกำลังร้อนระอุกว่ากัน ทว่ายิ่งเธอพยายามเอนกายถอยหนี สองแขนก็ออกแรงกอดรัดจนหายใจลำบาก ซ้ำปากร้อนก็ขยับตามอย่างไม่ละลด ขบกัดตามผิวกายจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ"ยะ...อย่า ไม่...ไม่เอา ลินไม่อยากทำ"มัสลินประท้วงเสียงสั่น แม้ตอนนี้กายสาวจะร้อนผะผ่าวราวกับกำลังถูกไฟเผาไหม้ ข้างในปั่นป่วนไปด้วยแรงปรารถนา กระนั้นจิตใต้สำนึกก็ยังสั่งให้เธอผลักไสและปฏิเสธหากแต่คนฟังกลับแค่นหัวเราะ"ไม่อยากทำ? หึหึ เธอแน่ใจเหรอ"วอลเลอร์ย้อนถาม เหลือบมองสีหน้าหงิกงอเพียงนิดก่อนจะซุกใบหน้าลงฟัดสองเต้าแรง ๆ จนเด็กสาวบิดเร่า ส่งเสียงครวญครางแผ่ว ๆ จึงเงยขึ้นมามองคนปากแข็งอีกครั้ง แววตาเจือด้วยอารมณ์หยอกเย้า"แต่ร่างกายเธอมันบอกว่าอยาก ดูนี่สิ"แรงสะกิดที่ยอดจุกสีระเรื่