All Chapters of รักแลก: Chapter 51 - Chapter 60

ครืดดดดดดกระจกสีทึบค่อย ๆ เคลื่อนตัวลงจนสุด เผยให้เห็นใบหน้าคมคร้าม ไม่ผิดไปจากที่คาดการณ์ไว้สักเท่าไหร่"ขึ้นมา"คำสั่งมาพร้อมสายตาดุดันที่ทำให้มัสลินเผลอกลั้นหายใจในตอนสบประสานสายตากัน ก่อนเธอจะก้มหน้า ลอบแบะปากแล้วฉันเลือกอะไรได้ไหม เลือกไม่ไปได้หรือเปล่าาส่วนคำตอบน่ะเหรอ ไม่ค่ะ .... ไม่น่าถามค่ะ โถวว~ถึงจะอยากหลบเลี่ยงเขามากแค่ไหน ทว่าความหวาดกลัวว่าหากเขาไม่พอใจแล้วเธอจะอดพบเจอครอบครัวนั้นมีมากกว่า ริมฝีปากบางจึงฝืนส่งยิ้มที่แสนจืดเจื่อน จำใจเอื้อมมือไปเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นประจำที่นั่งข้างคนขับแต่โดยดีปึกคล้อยหลังเสียงประตูเหวี่ยงปิด ภายในห้องโดยสารที่มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ดังลอดมาให้ได้ยินก็บังเกิดความกระอักกระอ่วนใจขึ้นทันทีริมฝีปากบางเม้มแน่น เพียงแค่เห็นหน้าเหตุการณ์วาบหวามก็ผุดขึ้นในหัวมัสลินเป็นฉาก ทำเอาใบหน้าเห่อร้อน หน้าท้องหดเกร็งคล้ายมีมวลคลื่นซัดสาดคนที่เริ่มเสียอาการจึงต้องตบแก้มเรียกสติแล้วหาจุดวางสายตาที่เหมาะสม ใจก็พร่ำภาวนาขอให้การเดินทางครั้งนี้จบลงแค่ที่หน้าปากซอยก็พอท่าทางสงบเสงี่ยม ไม่กล้าแม้แต่จะสบสายตา ซ้ำยังกระถดกายถอยหนีจนชิดติดกับประตูอีกฝั่งเร

เพี้ยะ!ถึงแรงปะทะจะไม่มากถึงขนาดทำให้ใบหน้าคมคร้ามสะบัดหัน แต่ก็มากพอจะฝากรอยริ้วสีแดงจาง ๆ ไว้บนผิวหน้า ซ้ำยังสะเทือนถึงศักดิ์ศรีของชายผู้ไม่เคยถูกผู้หญิงที่ไหนฉีกหน้าแบบนี้มาก่อนใจดวงน้อยกระตุกวูบเมื่อดวงตาสีฟ้าพลันวาววาบด้วยความโมโห แต่ครั้นจะกระถดถอย แผ่นหลังก็ดันชิดติดกับประตูจนแทบขยับเขยื้อนไปไหนไม่ได้"ว๊ายย ละ..ลิน ลินขอโทษค่ะ"แรงกระชากทำเอาดวงตากลมโตเหลือกลาน ละล่ำละลักขอโทษเป็นการใหญ่ ทว่าดูเหมือนว่ามันจะไม่ทันการณ์เสียแล้วมือหนาสอดเข้าล็อกท้ายทอยแล้วตรึงแน่น แม้เด็กสาวจะพยายามเอนหนีแต่ด้วยพื้นที่ห้องโดยสารที่มีอยู่อย่างจำกัด ท้ายที่สุดริมฝีปากนุ่มนิ่มจึงไม่อาจหลบหลีกเขาได้พ้นปากร้อนประกบลงแนบชิด ตะโบมดูดดึงทั้งยังจงใจขบเม้มย้ำ ๆ ซ้ำตรงรอยแผล หวังเตือนให้คนในอ้อมแขนตระหนักในผลลัพธ์ที่ตามมาหากยังกล้าขัดใจอีก"อื้อ ยะ..อย่า"มัสลินครางประท้วง หากแต่เสียงที่หลุดออกมานั้นช่างเบาหวิว มิหนำซ้ำเรี่ยวแรงยามเธอเหวี่ยงกำปั้นยังแปรผกผันกับความร้อนแรงของรสจูบที่กำลังเพิ่มมากขึ้นทุกขณะทำไม?ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้?ความสับสนฉายชัดในแววตาขณะพยายามดิ้นรนต่อต้าน ทั้งที่ใจตะโกนบอกว่า 'ไม่

ขาเรียวชะงัก บังเกิดความลังเลใจขึ้นแวบหนึ่งหลังก้าวเท้าเข้ามาในห้องเรียนแล้วมัสลินพบว่าด้านในมีเพียงเธอและทิพย์กมลซึ่งวันนี้ดันมาถึงมหาวิทยาลัยเช้ากว่าปกติด้วยกันทั้งคู่หากเป็นปกติเพื่อนสาวคงยิ้มร่า ร่ำร้องให้เธอพาลงไปตุนเสบียงด้วยกันที่โรงอาหารของชั้นหนึ่งแต่เพราะเหตุการณ์ล่าสุดที่คุยกันนั้นจบลงด้วยคำตัดพ้อ ซ้ำเธอยังไม่ได้ติดต่อกลับไปหาอีกเลย ใบหน้าของทิพย์กมลจึงหงิกงอพอสมควร"ทำไม มาเช้าจัง~"เพราะไม่อยากให้บรรยากาศย่ำแย่ มัสลินจึงแสร้งทำเหมือนว่าอะไร ๆ ยังเหมือนเดิม แต่แล้ววินาทีต่อมารอยยิ้มสดใสก็จืดเจื่อนลงหลายส่วนเมื่อเพื่อนสาวทำเมินครั้นพอเดินเข้าไปใกล้ก็ไม่แม้แต่จะชายตามองราวกับยังโกรธหนักหนา สุดท้ายมัสลินจึงตัดสินใจไม่เซ้าซี้เธอลือกหย่อนสะโพกนั่งใกล้ ๆ โดยเว้นระยะให้มีเก้าอี้ว่างกั้นกลางหนึ่งตัวสำหรับเพื่อนอีกคนที่ยังมาไม่ถึงมือเรียวดึงเอาปึกเอกสารที่ตระเตรียมมาจากบ้านแล้วก้มหน้าก้มหน้าอ่านลายมือที่ตัวเธอจดสรุปย่อ ๆ ไว้บนแต่ละหน้าชีทเรียน ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ซึมเข้าหัวเธอเลยสักตัวอักษรขณะที่อีกคนเองก็มีสภาพไม่ต่าง ปลายนิ้วเรียวตวัด ไถหน้าจอโทรศัพท์ขึ้น ๆ ลง ๆ หากแต่

"อะไร ๆ อย่าบอกนะว่าแกไปไม่ได้แล้วอะ"มัสลินเงยขึ้นมองคนถามที่เริ่มทำหน้ากระเง้ากระงอดแล้วหัวเราะแหะ ๆ จนต่อสถานการณ์ที่บีบบังคับให้จำต้องเอ่ยปฏิเสธ"คงต้องวันหลังแล้วแหละ""วันหลังนี่วันไหน อาทิตย์หน้าสอบ อาทิตย์ถัดไปก็ปิดเทอมแล้วนะ""โอ๋ ๆ ไม่งอนน้า เดี๋ยวพี่ลินมาชดเชยให้วันหลังน้าา"หากแต่คนฟังกลับสะบัดหน้าพรืดแล้วกระทืบเท้าปึงปังวิ่งลงบันไดนำไปก่อน ครั้นพอเห็นว่าไม่มีใครวิ่งตามลงมาจึงเอี้ยวหน้ากลับไปเร่งเร้า"ตามมาง้อด้วย!"ประโยคทิ้งท้ายทำคนข้างหลังทั้งสองถึงกับหลุดหัวเราะแล้วพร้อมใจกันส่ายหัวไปมา"รีบไปง้อเลยนะ ก่อนที่รายนั้นจะโมโหหิว"ภาคภูมิพยักพเยิดพลางทำหน้าสยองขวัญ ยิ่งส่งให้เสียงหัวเราะของมัสลินดังขึ้นกว่าเก่าด้วยรู้กันว่ายามทิพย์กมลขาดน้ำตาลนั้นเป็นอย่างไรจากนั้นจึงรีบซอยเท้า วิ่งตามลงไปสมทบเมื่อคนหน้างอหันมามองค้อนเป็นรอบที่สองเนื่องจากเป็นเพียงการแสดง ดังนั้นแค่ได้รับการกระเซ้าและกอดรัดสมใจ ครู่หนึ่งทิพย์กมลก็กลับมาเป็นปกติ หากแต่แววตาละห้อย ๆ ยังคงเจือไปด้วยความเสียดายไม่จาง"เฮ้ออ เสียดายอะที่แกไม่ได้ทำงานที่ร้านต่อแล้ว แบบนี้ตอนปิดเทอมคงเหงาแย่เลย""เหงาหรือกลัวไม่

มัสลินไม่รีรอที่จะถลาเข้าหาอ้อมกอดของมารดาทันทีที่ตั้งสติได้ แววตารื้นน้ำตาเต็มไปด้วยความโหยหา ความอบอุ่นและเสียงหวานที่พร่ำปลอบประโลมข้างใบหูช่วยตอกย้ำให้เธอแน่ใจว่าตรงหน้าไม่ใช่เพียงภาพลวงตาไม่นานเสียงร้องไห้โฮจึงดังลั่นไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางสายตายิ้ม ๆ ของเหล่าสาวใช้ที่เรียงหน้ากันออกมาต้อนรับเจ้านายใหญ่ของบ้านอย่างที่ทำเป็นปกติในทุกวัน"มะ..แม่ ฮึก คิดถึง ลินคิดถึงแม่ คิดถึงน้องมาก ๆ เลย""แม่ก็คิดถึงลิน"วงแขนกระชับแน่นขึ้น โอบกอดลูก ๆ ทั้งสองด้วยความหวงแหนสุดหัวใจ แม้ช่วงเวลาที่ห่างหายจะเป็นเพียงไม่กี่วัน แต่ในความรู้สึกของคนเป็นแม่นั้น มันช่างยาวนานเหลือเกินทั้งสามผลัดกันกอด ผลัดกันหอมแก้มครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งได้ยินเสียงคนตัวเล็กที่ยืนกอดตุ๊กตาอยู่ตรงกลางบ่นงอแงว่าหายใจไม่ออก มัสลินจึงยอมคลายอ้อมแขนแล้วยอบตัวลงนั่งยอง ๆถึงปากมารดาจะบอกว่าสบายดีไม่มีบาดแผลอะไร แต่เพื่อความสบายใจเธอขอเห็นมันด้วยตาของตัวเองดีกว่าทว่าขณะที่กำลังมองไล่สำรวจไปตามร่างกายของมารดาและน้องสาวต่างบิดาเป็นพัลวันอยู่นั้น ร่างสูงก็ก้าวดุ่ม ๆ เฉียดเธอไปเพียงนิด ชนิดที่หากขยับอีกไม่กี่องศาก็ชนเธอล้มคะมำ