All Chapters of รักแลก: Chapter 21 - Chapter 30

ความพอใจปรากฏขึ้นบนดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลแวบหนึ่งก่อนที่กระจกสีทึบจะเลื่อนขึ้นบดบังใบหน้าคมคร้ามพร้อมกับรถยนต์คันหรูที่เคลื่อนตัว พุ่งทะยานไปข้างหน้าเนื่องจากถนนเต็มไปด้วยความขรุขระ รถยนต์จึงโยกคลอนส่งผลให้ศีรษะทุยหล่นไถลจากพนักพิงไปซบกับบานกระจกแล้วกระทบจนเกิดเสียงดัง แต่นั่นคงไม่น่ารำคาญเท่ากับมันดังเป็นจังหวะตามจำนวนหลุมที่รถแล่นผ่านแบบนี้กว่าจะถึงบ้าน ไม่ต้องเลือดอาบหน้าไปด้วยหรือยังไง?สายตาหงุดหงิดติดรำคาญปรายมองเพียงนิด ก่อนจะตัดปัญหาด้วยการกระชากเด็กสาวให้เจ้าหล่อนขยับขึ้นมานั่งดี ๆ แต่เพราะไม่มีสติเพียงอึดใจเธอก็ทำท่าจะไถลลงไปที่เดิม ไม่พ้นให้คนที่เริ่มหน้าบึ้งจำต้องคอยยึดต้นแขนนุ่มไว้ตลอดทางวอลเลอร์จิ๊ปากอย่างไม่สบอารมณ์นัก กระนั้นก็โทษใครไม่ได้นอกจากตัวเขาที่อยู่ดีไม่ว่าดี เลือกจะสอดมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้เองคิ้วหนาขมวดมุ่นแน่นขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นปมยุ่งเหยิงหลังมีโอกาสได้สำรวจเจ้าหล่อนอย่างเต็มที่จึงพบว่าบาดแผลบนเรือนร่างอรชรนั้นมีมากไม่ได้มีแค่รอยริ้วแดงเถือกบนพวงแก้ม รอยแตกที่มุมปากและแผลฉกรรจ์บนเรียวข้างข้างซ้าย แต่ยังมีรอยถลอกตามหัวเข่า ข้อศอก ท่อนแขนแบบนี้เรียกว่าฟกช

สายตาจับจ้องดวงหน้าหวานนิ่งนานโดยไม่พูดอะไร มีเพียงหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นบ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังใช้ความคิดจริงอยู่ว่าเขาค่อนข้างมั่นใจว่าอีกไม่นานจะได้พบกับเด็กสาวอีก แต่ใครมันจะไปคิดว่าในสภาพแบบนี้ กระนั้นก็ถือได้ว่าเจ้าหล่อนใจสู้ใช้ได้หากเป็นผู้หญิงคนอื่นคงคออ่อนคอพับไปตั้งแต่ได้รอยริ้วบนใบหน้า ทว่าเธอกลับเลือกที่จะข่มความหวาดกลัว วิ่งหนีออกมาถึงหน้าปากซอย โดยไม่รู้ตัวเลยว่าที่เรียวขานั้นเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดเลือดช่างเป็นผู้หญิงที่มีน้ำอดน้ำทนเสียจริง แต่ที่สะดุดใจเขาที่สุดเห็นจะเป็น ... ความฉลาดเลือกคิดถึงตรงนี้ส่วนมุมของริมฝีปากที่เรียบตึงมานานก็ยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงวินาทีที่เจ้าหล่อนถลาเข้าหาอ้อมแขนเขาอย่างไม่มีลังเล ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นทำท่าเหมือนไม่ค่อยชอบหน้าเขาสักเท่าไหร่"อื้ออ"เสียงครวญครางเบาหวิวดังขึ้นทำลายความเงียบ ดึงให้ความสนใจของวอลเลอร์กลับมาจดจ่อที่คนเจ็บอีกครั้งคิ้วเรียวขมวดแน่น ริมฝีปากอวบอิ่มหากแต่แห้งแตกเผยอเล็กน้อยพร้อมเปล่งเสียงพูดอะไรสักอย่างที่เขาฟังไม่ถนัด เขาจึงโน้มต้วลงต่ำพลางเงี่ยหูตั้งใจฟัง"มะ..แม่ แม่~"น้ำเสียงเล็ก ๆ คล้ายลูกแมวส่งผลใ

หลังแม่บ้านเอาอาหารมื้อเย็นพร้อมยาบรรเทาอาการเจ็บป่วยมาให้ถึงเตียง ไม่นานมัสลินก็ผล็อยหลับไปเพราะความอ่อนเพลียและฤทธิ์ยากว่าจะรู้สึกตัวว่าหลับลึกจนพลาดช่วงเวลาดี ๆ ที่จะแอบย่องออกจากบ้านของชายแปลกหน้าก็ตอนที่แสงแดดอ่อน ๆ ในช่วงเช้าของวันใหม่ สาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านลงมาตกกระทบบนใบหน้าพอดิบพอดีแต่นั่นคงไม่น่าหงุดหงิดเท่ากับตอนที่มีบางอย่างยื่นเข้ามายุ่มย่ามแถวใบหูติ้ด ติ้ด ติ้ดเสียงน่ารำคาญดังขึ้นประชิดใบหูปลุกให้มัสลินจำต้องลืมตาขึ้นมาสู้แสง พลันสีหน้าไม่พอใจก็แปรเปลี่ยนเป็นประหลาดใจหลังมองเห็นคนที่กำลังก้มโน้มอยู่เหนือใบหน้า"โอ๊ะ คุณหมอ"ครั้นพอนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้ล้างหน้าแปรงฟัน มัสลินก็รีบปิดปากแน่น แสร้งทำเป็นคลี่ยิ้มกลบเกลื่อน ทั้งที่ใบหน้าร้อนผะผ่าวด้วยความอับอายเพราะตั้งแต่เกิดมาได้ยี่สิบกว่าปี นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายเห็นหน้าเธอตอนเพิ่งตื่น!ฮือออ ยืนนิ่งไว้อาลัยให้ขี้ตาและคราบน้ำลายที่เกรอะกรังหนึ่งนาที ปฏิบัติ!"เป็นยังไงบ้างครับ รู้สึกเวียนหัว ปวดตรงไหนเป็นพิเศษหรือเปล่า"คำถามดึงให้คนกังวลในเรื่องภาพลักษณ์หันมามองนายแพทย์หนุ่มใจดีอีกครั้งแล้วส่ายหน้าแทนคำ

ภายในห้องโดยสารแสนอึมครึมของรถยนต์คันหรู มัสลินนั่งหลังตรง กล้ามเนื้อแข็งตึงบ่งบอกถึงความเครียดเกร็งเฮ้ออ ทั้งที่ผ่านไปแค่คืนเดียว แต่ทำไมชีวิตของเธอถึงได้กลับตาลปัตรถึงเพียงนี้นะรำพึงรำพันในใจแล้วดวงตากลมโตก็หลุบลงมองซองสีน้ำตาลในมืออีกครั้ง สีหน้าเคร่งขรึมคิดไม่ตก ด้านในนี้คือรายละเอียดของงานที่เธอต้องทำซึ่งมีเพียงประโยคเดียว'ตามใจฉัน'เป็นคำที่สั้นแสนสั้น แต่โคตรไม่บ่งบอกถึงขอบเขตของงานเลยแม้แต่น้อย แล้วแบบนี้ใครมันจะไปรับได้อะ ถ้าเกิดเขาสั่งให้เธอไปยิงใครทิ้งขึ้นมา เธอก็แย่สิ!ทว่าเธอก็ยังไม่ได้ปฏิเสธเขาไปหรอกนะ เพราะหลังจากที่อีกฝ่ายแจ้งเงื่อนไขสุดบ้าบอนั่นแล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปเลย ทิ้งไว้เพียงลูกน้องที่ชื่อว่าอลันให้รับช่วงต่อ คอยดูแลและพาเธอมารับวัคซีนตามคำสั่งของพี่หมอที่โรงพยาบาลพลันมัสลินก็เบิกตากว้าง หัวใจเต้นเร็วแรงขึ้น เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วพบว่าสองข้างทางนั้นช่างคุ้นตาเหมือนทางไปบ้านของเธอไม่มีผิด!อึดใจรถยนต์ที่เงียบงัน ไร้เสียงสนทนามาร่วมชั่วโมงก็ชะลอความเร็วลงก่อนจอดเทียบฟุตบาท หน้าร้านสะดวกซื้อที่เป็นปากทางตรอกสำหรับเดินตรงเข้าไปยังชุมชนซึ่งเป็นที่ตั้งข

"ลูกพี่!! มันอยู่นี่!!"เสียงร้องตะโกนทำเอามัสลินสะดุ้งเฮือก ปลายเท้าที่ควรเหยียบลงบนลังนอกหน้าต่างจึงผิดองศาไปนิด ผลคือท่อนขาข้างที่มีบาดแผลครูดกับขอบไม้ ได้เลือดติดตัวไปด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย!แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาพะวงเรื่องนั้น! ทันทีที่ตั้งหลักได้ มัสลินก็สับเท้าวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ต่อให้เลือดจะไหลจนอาบขาอีกรอบเธอก็ไม่มีวันยอมให้พวกมันเอาตัวเธอไปขายให้พวกระยำนั้นแน่!"ใครเอาตัวมันมาได้ กูจะแบ่งเงินให้!!"สิ้นเสียงประกาศกร้าวของอำพล กลุ่มวัยรุ่นที่มักมั่วสุ่มด้วยกันทุกเย็นก็เฮลั่น วิ่งกวดเด็กสาวออกไปติด ๆ"แม่งเอ๊ย!"มัสลินสบถออกมาอย่างสุดกลั้น ใบหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความเจ็บปวดเมื่อบาดแผลทำให้ความเร็วในการวิ่งลดลงไปกว่าที่ใจคิดมากโข ทำให้เพียงอึดใจหนึ่งในลูกน้องของมันก็เข้าถึงตัวความโมโหเพิ่มเป็นทวีคูณหลังมองเห็นใบหน้าของคนที่กระชากเธอจนเกือบเสียหลักล้ม ปกติก็รู้แหละว่าชั่วเพราะเป็นคนเดียวที่พยายามปีนเข้าห้องเธอมาตลอดช่วงปีหลัง แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นหนึ่งในลูกกระจ๊อกของพ่อเลี้ยงเธอด้วย"ไอ้ตั้ม!""จ๋าน้องลินของพี่~"ริมฝีปากดำคล้ำแสยะยิ้ม ความนุ่มนิ่มที่สัมผัสทำเอามันคำรามเสียงต่