All Chapters of รักแลก: Chapter 11 - Chapter 20

"แต่แม่ไม่เป็นอะไรจริง ๆ นะ""จ้ะ ลินเชื่อแล้วแม่ลินแข็งแรงจะตายเนอะ แต่ตอนนี้แม่นอนพักก่อนนะ ขอลินออกไปคุยโทรศัพท์แป๊บหนึ่งเดี๋ยวกลับมา"ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวาน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้มารดาจนถึงอกแล้วจึงค่อยเดินออกจากห้องผู้ป่วยรวมมาอย่างเงียบ ๆ ต่างจากหัวใจที่มันว้าวุ่น เอาแต่คิดถึงรอยช้ำนั่นบอกตามตรง เธอเชื่อไม่ลงจริง ๆ ว่ามันเกิดขึ้นตอนล้มมัสลินเอี้ยวหลังไปมองสีหน้าซีดเซียวของมารดาผ่านกระจกบนบานประตูเพียงนิดก่อนจะบิดปลายเท้า เดินตรงเข้าไปหยุดอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ"สวัสดีค่ะ หนูอยากจะขอคุยกับหมอที่ตรวจคนไข้ชื่อประไพหน่อยได้ไหมค่ะ?"หลังแจ้งความประสงค์แก่นางพยาบาลหน้าตาใจดีไปได้ครู่ใหญ่ก็มีชายหนุ่มตัวสูงโปร่ง หน้าตาดีที่แม้มีหน้ากากปิดกว่าครึ่งหน้ายังไม่อาจบดบังความหล่อเหลาเดินตรงเข้ามาหา ศีรษะทุยก้มโค้งลงเล็กน้อยเป็นเชิงทักทายมัสลินคลี่ยิ้มหวาน จรดปลายนิ้วลงกดส่งข้อความแจ้งพิกัดและข่าวสารถึงเพื่อนทั้งสองจากนั้นจึงยกมือขึ้นพนมไหว้ทั้งที่ยังถือโทรศัพท์อย่างอ่อนช้อย ใจก็นึกทึ่งกับความอ่อนเยาว์ที่ปรากฏให้เห็นดูท่าว่าจะเป็นจะเพิ่งจบใหม่ไม่กี่ปีสินะ"สวัสดีค่ะคุณหม

ใช้เวลาไม่นานมัสลินก็เดินหน้าหงิกกลับมาถึงห้องผู้ป่วยร่วมอีกครั้งโดยไม่ชนใครระหว่างทาง คิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นขณะพยายามครุ่นคิดหาวิธีตะล่อมถามทว่าเมื่อเดินมาถึงเตียงผู้ป่วยกลับพบว่ามารดานั้นหลับไปเสียแล้ว คำถามที่ตั้งใจเตรียมมาเกริ่นจึงจำต้องถูกพับเก็บลงกระเป๋าไปโดยปริยายแววตาหม่นแสงลงหลายส่วน ค่อย ๆ ยื่นมือไปวางทาบลงบนหลังมือแห้งกร้านของมารดาเบา ๆ ขอบตาก็พลันร้อนผะผ่าวเธอมองร่องรอยของผิวหนังบางส่วนที่ลอกหาย เหตุเพราะถูกสารเคมีกัดกร่อนในตอนกรำงานหนักแล้วนึกสะท้อนในใจพักหลังมานี้มารดามักบ่นว่ามีอาการเจ็บบริเวณช่วงล่างของแผ่นหลัง ซึ่งเดาได้ว่าคงเป็นผลมาจากการก้ม ๆ เงย ๆ ซักรัดเสื้อผ้าให้ลูกค้าที่มาว่าจ้าง ดังนั้นเธอจึงจำกัดงานทั้งหมดให้เหลือเพียงทำความสะอาดบ้านและล้านจานแต่ไม่ว่าจะกำชับหนักแน่นแค่ไหน มารดาก็มีนิสัยดื้อรั้นไม่ต่างจากเธอเลย ทุกครั้งที่พ้นสายตาเธอ อีกฝ่ายมักแอบรับงานมาเพิ่มโดยไม่ยอมบอกกล่าวแต่ลืมไปหรือเปล่าว่าใบบุญโตพอที่จะเล่าเรื่องราวในแต่ละวันให้เธอฟังครั้นเมื่อไม่สามารถห้ามปรามได้ เธอจึงได้แต่ขอร้องกึ่งบังคับว่าอย่าหักโหม กระนั้นท้ายที่สุดแล้วก็ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ย

การนอนเฝ้ามารดาที่โรงพยาบาลรอบนี้ไม่ได้หนักหนาอย่างที่นึกหวั่นเท่าไหร่นัก แม้น้องสาวจะมีอาการสะดุ้งบ้างเวลาได้ยินเสียงกุกกักของเหล่าพยาบาลที่เดินทำงานกันหามรุ่งหามค่ำส่วนเธอซึ่งปูผ้านอนอยู่ข้างเตียงนั้นก็มีหงุดหงิดบ้าง ยามต้องอดทนนอนฟังเสียงกรนของเตียงอื่น ๆ แต่ในสุดท้ายทุกอย่างก็ผ่านไปได้ด้วยดี"โอเคครับ ผลตรวจออกมาแล้วเป็นที่น่าพอใจ ความดันปกติ ไม่มีไข้ ไม่มีอาการผิดแปลก ฉะนั้นกลับบ้านได้ครับ""ขอบคุณนะคะคุณหมอ"ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มหวานพร้อมพนมมือไหว้นายแพทย์หน้าหล่อผู้เป็นเจ้าของไข้อย่างอ่อนช้อย กระทั่งกลุ่มแพทย์ซึ่งมีกันสามสี่คนเดินย้ายไปตรวจตราเตียงอื่นแล้วจึงหันไปกระซิบบอกมารดาให้รอที่นี่เพื่อเธอจะได้ไปจัดการกับค่าใช้จ่ายทั้งหมดหืม? สามพันกว่าเลยแฮะรอบนี้รอยยิ้มจืดเจื่อนลงเล็กน้อยขณะมองตัวเลขที่ปรากฏอยู่บนใบแจ้งยอด กระนั้นเธอก็ไม่อิดออด รีบหยิบเงินสดจำนวนหนึ่งที่เตรียมไว้ในกระเป๋าผ้าออกมานับแล้วบรรจงวางลงบนตะกร้าใบน้อยเงินก็แค่ของนอกกาย หาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่มารดาเธอมีเพียงคนเดียวบนโลก ฉะนั้นจ่ายเท่านี้หากแต่แลกมากับสุขภาพที่ดีขึ้น คุ้ม!ไม่กี่อึดใจหยูกยาก็ถูกบรรจงลงถุงพลาส

"แล้วใครบอกว่ากูจะมาเอาเงินจากมึง หึหึ"ความฉงนฉายขึ้นบนใบหน้าครู่หนึ่ง แต่พอเห็นแววตากระเหี้ยนกระหือรือที่หลุบมองเนื้อตัวเธออย่างจาบจ้วงหยาบคาย ความเดือดดาลก็พลันพุ่งสูง"ไอ้พวกทุเรศ! ในพวกมึงคิดได้แต่เรื่องต่ำ ๆ หรือยังไง กรี๊ดดด ปล่อยกูนะ!"พยายามดีดดิ้นพร้อมส่งเสียงกรีดร้องโวยวายดังลั่น หวังดึงความสนใจจากคนในชุมชนให้มากที่สุด ขณะที่สองมือก็พยายามจิกข่วนตามท่อนแขนอวบของพ่อเลี้ยงในนามไปด้วย"หุบปาก!""งั้นมึงก็ปล่อยกูสิ ไอ้พวกเ*ย! อะ โอ๊ยย"จบคำก่นด่าแววตาอีกฝ่ายก็พลันวาวโรจน์ ออกแรงดึงกระชากที่กลุ่มผมของเด็กสาวอย่างแรงราวกับต้องการลงโทษยิ่งเมื่อเห็นเด็กสาวจ้องคืนด้วยแววตาดื้อดึง อำพลก็ยิ่งหงุดหงิด อยากปรายพยศเจ้าหล่อนสักฉาดสองฉาด แต่พอนึกถึงเม็ดเงินที่กำลังนอนรออยู่ เขาก็ผ่อนลมหายใจ ฉุดให้ร่างบางลุกขึ้นจากพื้น"หึ! ปากดีแบบนี้ ส่งไปใช้ปากทำงานที่มาเลคงได้หลายตังแน่ จริงไหมหืมลูกเลี้ยงที่รัก!"มัสลินพยายามดีดดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการที่กำลังรวบตรึงทั้งสองแขน ฉุดกระชากลากถูเธอออกจากบ้านหลังน้อยอย่างเอาเป็นเอาตายแต่ไม่ว่าจะออกแรงต่อต้านมากแค่ไหน เมื่อเทียบกับแรงชายแล้ว เธอก็เปรียบเ

และการตันสินใจนี้ยิ่งทำให้อำพลเดือดดาลจนไม่อาจทนใจเย็นได้อีกต่อไป เขาพุ่งตัวพร้อมยื่นมือยื่นไปข้างหน้าหมายจะไขว่คว้าเอาตัวทำเงินของตนกลับคืนทว่ายังไม่ทันแตะแม้เพียงปลายเส้นผม ชายฉกรรจ์ในชุดสูทราคาแพงสองคนก็ผลุนผลันเข้ามาดักหน้าพร้อมกับสัมผัสเย็นเยียบที่ยกขึ้นจดจ่อที่หน้าผาก ทำเอาสองเท้าชะงักหยุกกึก ใบหน้าถอดสี"มะ..มึง มึงกล้า?"วอลเลอร์กระตุกยิ้มเยาะ ไม่คิดว่าจะมีคนกล้าท้าทายเขาด้วยคำนี้แฮะ สองแขนกระชับรั้งร่างบอบช้ำเข้าหาตัวพลางตวัดสายตามองลูกน้องแทนการสั่งการณ์ แค่นั้นก็เพียงพอให้อลันเข้าใจกริกเสียงขึ้นนกทำเอาหัวใจของคนถูกวัตถุสีดำเลื่อมจ่อประชิดจุดตายกระตุบวูบ ต่างจากคนสั่งที่ใบหน้ายังมีรอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปาก หากแต่ดวงตาคู่งามกลับสะท้อนแววอำมหิต"ทีนี้มึงรู้ยัง?"ถึงจะนึกเสียดายในเงินก้อนโตที่กำลังจะหลุดลอยอย่างสุดซึ้ง ทว่าความใจเสาะและรักตัวกลัวตายนั้นมีมากกว่าทำให้อำพลจำต้องยอมปล่อยมือจากสินค้าแม้ไม่เต็มใจแววตาหวาดหวั่นของคนขลาดเขลาตวัดมองคาดโทษ แสร้งทำเข้มกลบเกลื่อนใจที่มันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะหลังเพิ่งเฉียดใกล้ความตายของจริงก่อนจะสับเท้าถี่ยิบวิ่งกลับเข้าไปในซอยซึ่งมีลูกน