All Chapters of รักแลก: Chapter 61 - Chapter 70

"เพราะแม่ ทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะแม่"ประไพครางรับเสียงอ่อนก่อนก้มหน้าซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความรู้สึกผิด จะให้โทษว่าจุดเริ่มต้นนั้นมาจากตัวสามีใหม่ทั้งหมดก็ไม่ได้ ด้วยว่าหนี้ก้อนแรกที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะเธอแรกเริ่มเดิมทีมันเกิดจากการที่เธอไปหยิบยืมเงินเพื่อมาเป็นค่ารักษาตัวให้บุตรสาวคนเล็กที่ป่วยเป็นไข้เลือดออกในช่วงนั้นพอดิบพอดี โดยมีอำพลเป็นตัวกลาง แนะนำผู้ปล่อยกู้มาแต่ใครจะไปล่วงรู้ว่าอำพลจะอาศัยความไว้เนื้อเชื้อใจ ฉกฉวยเอาเงินแต่ละงวดที่เธอฝากส่งนั้นไปลงกับการลงทุนธุรกิจออนไลน์ หรือเรียกให้จำเพราะเจาะจงก็คือ 'คาสิโนออนไลน์'ซ้ำร้ายยังแอบอ้างใช้ชื่อของเธอไปกู้ยืมเงินมาเพิ่มโดยไม่บอกกล่าว เพียงไม่กี่วันหนี้สินเดิมที่มีเพียงหนึ่งหมื่นบาทก็พอกพูนจนกลายเป็นหกหลักอย่างรวดเร็วครั้นจะปฏิเสธ ชื่อและลายนิ้วมือที่เธอเป็นคนประทับลงในสัญญาตั้งต้นด้วยตัวเองก็ดันผูกมัดแน่นหนา บีบให้เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากหาเงินมาชดใช้คืน'เงิน' คือสาเหตุหลักที่ทำให้เธอไม่สามารถพาครอบครัวหนีออกไปจากชุมชนได้ แต่อีกหนึ่งที่มีความสำคัญไม่แพ้กันคือความปลอดภัยของลูก ๆเป็นที่เลื่องลืออยู่แล้วว่าหนี้นอกระบบ

ปลายนิ้วเรียวจรดลงลูบไล้แล้วอมยิ้ม แต่ละเล่มไร้ฝุ่นผงให้กังวลใจ ซ้ำยังมีการจัดวางโดยแยกหมวดหมู่ตามตัวอักษรและประเภทอย่างเป็นระบบระเบียบบนสันที่แสดงถึงความหนาของมันปรากฏตัวอักษรสลักไว้บ่งบอกให้รู้ถึงที่มาของแต่ละเล่ม และจากการคาดคะเนด้วยสายตาแล้ว มีแววว่ามันอาจมาจากทั่วทุกมุมของโลกสุดยอดเลย! แววตาทึ่งจัดกวาดมองไปทั่ว สูดเอากลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวเข้าปอดฟอดใหญ่ ทั้งจำนวน ทั้งความหลากหลาย ทำให้เธอรู้สึกคล้ายกำลังยืนอยู่ในห้องสมุดนานาชาติไม่มีผิด!"เจ้านายสะสมหนังสือเหรอคะ?""อืม จะว่างั้นก็ได้""นั่นหมายความว่าซื้อเจ้าพวกนี้หมดเลยเหรอคะ""ไม่เชิง" จากนั้นวอลเลอร์ก็ชี้ไปยังชั้นที่อยู่ตรงหน้า "เล่มนี้ซื้อ ส่วนพวกนี้ของขวัญ"มัสลินทำหน้าตื่นเต้น นี่เขาจำที่มาของหนังสือทุกเล่มที่มีได้เลยหรือเปล่าเนี้ย! คิดแล้วก็หยิบหนึ่งในเล่มที่โกยมาไว้ในอ้อมแขนขึ้นชู"แล้วเล่มนี้ล่ะคะ?""ซื้อ""สุดยอด เจ้านายรู้ไหมคะว่าตอนนี้ขนาดแค่มือสองหรือสามสี่ห้ายังหายาก ลินพยายามตามหามานานมาก แต่แค่เห็นราคาก็ขยาดแล้ว"พูดไปก็ทำท่าขนลุกขนพองไป หากแต่ท่าทางนั้นกลับทำให้มุมปากหนาหยักยกยิ้มด้วยความเอ็นดู"อ

"อื้ออ จะ...เจ็บ อา~"เสียงประท้วงดังสลับกับเสียงครางผะแผ่ว มีเสียงหอบหายใจหนักหน่วงเคล้าคลอในบางจังหวะ ขณะที่สองมือลูบคลำบีบขยำ ฝากรอยริ้วสีแดงไว้ในทุกพื้นที่ที่สัมผัสไม่ถึงนาทีแรงขัดขืนก็แปรเปลี่ยนเป็นแรงเหนี่ยวคล้ายต้องการที่พึ่งพิง มือหนาปัดสิ่งกีดขวางกลุ่มสุดท้ายออกจากอ้อมแขน ก่อนค่อย ๆ ดันให้เด็กสาวเอนกายลงนอน กวาดมองด้วยความพึงพอใจใบหน้าของเธอแดงก่ำราวมะเขือเทศ ริมฝีปากบวมเจ่อปรากฏรอยแผลจากการดูดดึงและขบกัด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเมื่อถูกเขากอดรัดฟัดเหวี่ยง ขณะที่เสื้อผ้าบัดนี้ยับยู่ หลุดลุ่ยจนเกือบหลุดจากกายอาส์ มันช่าง ... เร้าอารมณ์สายตาที่ชายหนุ่มเพ่งมองทำเอามัสลินเขินจนตัวแทบแตก สองแขนตวัดโอบกอดพลางพยายามดึงสาบเสื้อเข้าหากัน แต่ก็ช้ากว่าคนหื่นอยู่ดี"เด็กดี~""อะ ยะ..อย่า"ทว่าเอ่ยค้านได้เพียงครึ่งคำ พริบตาเดียวชิ้นส่วนที่ทำหน้าที่ห่อหุ้มความอวบอิ่มก็ดีดออกจากกัน เผยให้เห็นความเย้ายวนของก้อนเนื้อนุ่มที่บดเบียดอยู่ภายใต้อย่างหมดเปลือกใบหน้าคมคร้ามมุดลงซุกซบ ร้องคำรามด้วยความรู้สึกดี กลิ่นกายสาวหอมละมุนและเสียงครวญครางสะอื้นแผ่ว ๆ ในลำคอยามถูกฟันคมขบกัดทำเอาวอลเลอร์แทบคุมตัวเอง

อลันโน้มตัวลงวางซองเอกสารลงบนโต๊ะตรงหน้าเจ้านายหนุ่ม แจ้งจุดประสงค์ที่ทำให้ต้องเคาะประตูขัดจังหวะกิจกรรม จากนั้นจึงก้าวถอยออกมายืนรอรับคำสั่งในจุดเดิม สีหน้าราบเรียบแม้คราแรกที่ก้าวเข้ามาด้านในจะตกใจกับสภาพของพื้นห้องที่เต็มไปด้วยเหล่าหนังสือ กระจัดกระจายจนเกือบจะพลาดเหยียบพวกมันเข้าหลายครั้งหลายหนดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเข้มขึ้นหลายส่วน ในที่สุดก็มาถึงช่วงเวลาที่รอคอย หากแต่ลึก ๆ ในใจวอลเลอร์กลับไม่รู้สึกตื่นเต้นยินดีที่อีกฝ่ายยอมเดินตามทางที่วางไว้เลยแม้แต่น้อยเขาปรายมองมันเพียงนิดก่อนจะเอื้อมไปดึงเอากระดาษจำนวนหนึ่งออกมา กวาดสายตามองข้อความที่ปรากฏอย่างเร็ว ๆเสียงแค่นหัวเราะดังขึ้นทันทีหลังอ่านใบสุดท้ายที่แนบมาด้วยกันจบ"ไม่คิดเลยว่าพวกมันจะร้อนใจถึงขนาดเล่นใหญ่แบบนี้"วอลเลอร์กระตุกยิ้มหยัน หากพวกเขาคือกลุ่มคนสีเทาที่มีธุรกิจทั่วไปบังหน้า พวกศิริเทวัญก็คงไม่ต่างจากเท่าไหร่ และแน่นอนว่าบนโลกของธุรกิจ ล้วนไม่มีใครมือขาวสะอาดไปเสียทั้งหมดเมื่อปีก่อนมีการประมูลตึกที่ดินและตึกพาณิชย์หลังหนึ่งในมูลค่าที่สูงกว่าท้องตลาดทั่วไปหลายหลัก ซึ่งพวกเขาเคยอยากได้มาไว้สำหรับจัดเก็บสินค้าที่ร่วมหุ้นก

"นายบาดเจ็บครับ"คล้ายว่าเสียงรอบตัวจะบางเบาไปชั่วขณะ แววตาวูบไหวเหม่อมองแผ่นหลังของหนุ่มลูกครึ่งที่วิ่งเหยาะ ๆ ตามคุณหมอใจดีขึ้นไปยังชั้นบนนิ่งนานบาดเจ็บ!บาดเจ็บยังไง! บาดเจ็บตรงไหน!คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวเป็นดอกเห็ด ครั้นเมื่อได้สติสองขาเรียวก็สับถี่ยิบ วิ่งตรงไปยังห้องนอนของชายหนุ่มโดยไม่สนใจเสียงทัดทานของคนอื่น ๆผลั่วะ!บานประตูถูกผลักเต็มแรงตามความร้อนใจของผู้กระทำ จากนั้นเจ้าของใบหน้าซีดเผือดจะถลันเข้าไปด้านใน แต่ก่อนจะทันได้เข้าไปถึงห้องนอน หนุ่มลูกครึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอไว้เสียก่อน"คุณลิน""ลินทราบค่ะว่าลินไร้มารยาทที่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่ลิน....ลินแค่อยากรู้ว่าเจ้านายไม่ได้เป็นอะไรมาก ใช่ไหมคะ?"อลันเงียบไปครู่หนึ่ง เขาเองก็ไม่แน่ใจในอาการบาดเจ็บมากนัก สีหน้าเจ้านายนั้นเรียบตึงคล้ายไม่รู้สึกอะไร แต่ความเปียกชื้นของเสื้อเชิ้ตสีดำและรอยเปรอะเปื้อนบนเบาะหนังนั้นทำเอาเขาอดเป็นกังวลไม่ได้เช่นกันท่าทางที่อีกฝ่ายแสดงออก ยิ่งทำให้มัสลินรู้สึกใจคอไม่ดี พานคิดไปต่าง ๆ นานา"พี่อลัน ถ้าเจ้านายเจ็บหนัก เราก็ควรต้องไปโรงพยาบาลไม่ใช่เหรอคะ?"หากแต่อลันกลับส่ายหน้า "แค่หมอ