جميع فصول : الفصل -الفصل 100

“Ismael…” mahinang tawag ni Cassandra habang kumakatok sa pinto ng silid. Palinga-linga pa siya sa paligid, halatang kinakabahan.Saglit lang, bumukas ang pinto.Nagulat si Ismael nang makita siya.Bago pa siya makapagsalita, mabilis na pumasok si Cassandra sa loob at agad na ni-lock ang pinto.Kunot ang noo ni Ismael. “Bakit ka nandito—”Hindi na nito natapos ang tanong.Mabilis na kumapit si Cassandra sa batok niya at nagpabuhat.Paharap.Kusang pumulupot ang mga hita ni Cassandra sa baywang ni Ismael.Agad siyang nasalo nito—mahigpit ang hawak sa likod ng mga hita niya, steady at kusang kumilos na parang sanay na.Sandaling nagkatitigan sila.“Hindi ako makatulog…” mahinang bulong ni Cassandra. “…kapag hindi kita katabi.”Marahang nagbuga ng hangin si Ismael.“Cassandra, magagalit si Nanay Pacita kapag—”Hindi na niya natapos ang sasabihin.Bigla siyang hinalikan ni Cassandra sa labi.Sandaling napapikit si Ismael, at ilang saglit lang ay gumanti rin siya ng halik.Dahan-dahan siya

Sa malawak na bakuran ng ancestral house ginanap ang 80th birthday ni Pacita. Sa ilalim ng mahabang canopy sa gitna ng hardin, maayos ang set-up ng mahabang mesa—puti at gold ang tema, may bulaklak sa bawat gitna at ilaw na nakasabit sa mga punong niyog habang papalubog ang araw. Dumagsa ang mga bisita—mga kamag-anak mula probinsiya at ilang may kaya ring pamilya sa Bohol. Tahimik pero maayos ang selebrasyon, may live music sa likuran at banayad na tawanan sa paligid. Lumabas si Pacita, suot ang eleganteng emerald green gown—simple pero halatang mamahalin ang tela, ang buhok niya ay nakataas nang maayos, at walang sobrang alahas—pero ang tindig niya ang nagbibigay ng bigat sa buong lugar. Kasunod niya si Cassandra. Suot nito ang soft champagne beige gown na hapit sa katawan pero konserbatibo ang tabas, elegante at halatang designer piece. Nakalugay ang buhok niya, bahagyang kulot sa dulo, at natural ang makeup na lalong nagpaangat sa ganda niya. Sa gilid ng hardin, nakatayo si I

Sa isang saradong study room ng ancestral house—malapit sa library at wine cellar, may madilim na kahoy na interior, mabigat ang ambience, at tahimik maliban sa mahinang tikatik ng orasan sa dingding—nagtipon sina Severino, Rey, Ismael, at Indira. “Ayon sa source ko,” mahinang ulat ni Rey, “ang mga transaction ngayon ni Senyor ay konektado sa isang pribadong ospital. Posibleng pag-aari niya.” Nagkatinginan sila. “May pasyente siya roon,” dagdag pa ni Rey, “isang ginang na may malubhang sakit sa puso.” Sandaling nanlamig ang hangin sa silid. “Ibig sabihin…” mahinang singhap ni Indira, “kaya nila kailangan si Cassandra para—” Hindi niya naituloy. “Para kunin ang puso niya para sa transplant,” tuloy ni Rey, mabigat ang boses. “Dahil si Cassandra lang ang tanging match.” Mas lalo pang nanahimik ang silid. “Sina Janus at Arsenio,” pagpapatuloy ni Rey, “madalas magmanman sa bridal shop ni Cassandra sa Maynila.” Napahigpit ang hawak ni Severino sa armrest ng upuan. “Hindi na ligt

Nasa veranda studio ng ancestral house si Cassandra—isang malawak na bahagi ng bahay na napapalibutan ng malalaking bintanang kahoy at tanaw ang hardin sa labas. Sa ibabaw ng mesa sa harap niya ay nakapatong ang laptop at sketchbook, katabi ang samu’t saring lapis, tela, at color swatches. Pero puro umpisa lang ng mga design drafts ang nagagawa niya. Isa-isa niyang nilalamukos ang mga papel bago deretsong ihagis sa katabing trash can na halos mapuno na. “Señorita Cassandra, gatas niyo ho,” mahinang sabi ng kasambahay na si Darlene habang inilalapag ang isang baso ng gatas sa mesa. Tipid na ngiti lang ang itinugon ni Cassandra bago muling yumuko sa sketchbook. Pero ilang segundo lang— nilamukos na naman niya ang papel. Sa kabilang bahagi naman ng veranda, nakatanaw sina Pacita at Severino. “Nakita mo na, Severino, ang resulta?” sabi ni Pacita habang pinagmamasdan ang anak. “Limang araw pa lang siyang nandito nang wala si Ismael, pero humpak na agad ang pisngi. Hindi ku

Kinabukasan, naunang nagising si Ismael. Mahina nitong sinagot ang cellphone na kanina pa nagri-ring habang nakaupo sa gilid ng kama. “Sinong tumawag, Ismael?” antok na tanong ni Cassandra, nakapikit pa rin ang mga mata. “Si Indira,” sagot ni Ismael. Nakangiting tumango si Cassandra bago muling sumiksik sa unan at nagpatuloy sa pagtulog. Saglit muna siyang nilingon ni Ismael bago nagtungo sa may bintana. Mahina ang boses nito habang nakikipag-usap sa kabilang linya. Matapos ang tawag, pumasok siya sa banyo. Ngunit ilang minuto lang ang lumipas, muling tumunog ang cellphone ni Ismael. Kasunod noon ay sunod-sunod na mensahe. Saktong napamulat na si Cassandra. Napalingon siya sa cellphone na nakapatong sa bedside table at kinuha iyon. Baka si Indira ulit at may mahalagang sasabihin. Pero natigilan siya nang mabasa ang pangalan sa screen. Nicole. Kasunod nito ang address ng isang café sa bayan at isang maikling mensahe. "I was surprised when you asked to see m