All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 71 - Chapter 80

"ของลวงโลกกระมัง... สมุนไพรวิญญาณระดับกลางราคาเพียงเท่านี้ จะเป็นของแท้ได้อย่างไร""ข้าได้ยินว่าตระกูลเซียวตั้งราคาไว้สูงกว่านี้สามเท่า ร้านซอมซ่อหน้าประตูตะวันออกนี่คงเอาเศษหญ้ามาต้มหลอกขายเป็นแน่"เสียงซุบซิบนินทาดังเซ็งแซ่เบื้องหน้า 'หอโอสถและเสบียงเร้นเงา' ฝูงชนเบียดเสียดกันจนถนนแทบไร้ทางเดิน ทว่ากลับไม่มีผู้ใดกล้าก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาแม้แต่ผู้เดียว สายตานับร้อยคู่จับจ้องป้ายราคาสินค้าด้วยความเคลือบแคลงใจตี้อ๋าวเทียนยืนกอดอกพิงกรอบประตู แผงคอสีทองชูชันด้วยความหงุดหงิด จ้าวราชสีห์ทองคำผู้เคยฉีกทึ้งอสูรยักษ์ด้วยมือเปล่า บัดนี้ต้องมาทำหน้าที่เฝ้าหน้าร้านรับฟังคำสบประมาทของพวกมดปลวก มัดกล้ามเนื้อบนท่อนแขนแกร่งกระตุกเกร็ง หากมิใช่เพราะกฎเหล็กของสตรีด้านใน ป่านนี้เขาคงหิ้วคอพวกปากมากเข้ามาบังคับกรอกยาให้รู้แล้วรู้รอดลึกเข้าไปในโถงร้านอันเงียบสงบ เซียวหนิงเยว่นั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้ไม้สลัก ปลายนิ้วเรียวประคองถ้วยชาสมุนไพรร้อนกรุ่นขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาทอดมองความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความสงบนิ่ง[แจ้งเตือน: ทายาทสายเลือดบรรพกาลในครรภ์ต้องการปราณอ่อนบริสุทธิ์เพิ่มเติมเพื่อหล่อเล

"เด็กคนนี้ไม่รอดแล้วกระมัง พิษไข้ดำลุกลามถึงเพียงนี้" "นางมารดาอสูรต้องจ่ายค่าชีวิตให้เด็กคนนี้!"เสียงกระซิบกระซาบและคำด่าทอดังเซ็งแซ่รอบทิศทาง ร่างเล็กผอมโซของเด็กชายวัยเจ็ดแปดขวบถูกวางลงบนแผ่นศิลาหน้า ‘หอโอสถและเสบียงเร้นเงา’ เสียงเยาะเย้ยจากกลุ่มหมวกฟางที่แฝงตัวในฝูงชนยังคงดังเสียดแทง ทว่าเซียวหนิงเยว่หาได้ใส่ใจเสียงนกกระจอกเหล่านั้น ปลายนิ้วเรียวของนางจับทาบลงบนข้อมือเล็กจิ๋วเพื่อตรวจดูชีพจร ขณะที่มืออีกข้างโอบประคองหน้าท้องของตน รับรู้ถึงจังหวะเต้นแผ่วเบาของสายเลือดทั้งห้าในครรภ์ที่ประสานเป็นหนึ่งเดียวกับชีพจรของนางอักขระแสงสีทองของหน้าต่างระบบปรากฏขึ้นในห้วงสำนึกอย่างเงียบเชียบ[ตรวจวิเคราะห์อาการ: ตรวจพบพิษไข้ดำระดับกลางในกระแสโลหิต] [คำแนะนำการรักษา: โอสถฟื้นปราณระดับกลางหนึ่งเม็ด ผสานยาระงับพิษซากศพสูตรอ่อนหนึ่งหยด และสมุนไพรเย็นวิญญาณสองใบ]"ม่ออู๋เหิน เบิกโอสถและบดสมุนไพรเย็นวิญญาณมาให้ข้า" สตรีชุดดำเอ่ยสั่งโดยไม่เงยหน้าจ้าวอสรพิษทมิฬพลิ้วกายไปหลังโต๊ะยา บดขยี้ตัวยาและส่งขวดเคลือบให้ถึงมือนายหญิงด้วยความรวดเร็วและแม่นยำหูจิ่วเยวียนขยับพัดมายา พวงหางสีเงินสะบัดเบาๆ สร้าง

"เรียนนายท่าน ราคาสมุนไพรขยับขึ้นอีกแล้วขอรับ! วันนี้หญ้าวิญญาณระดับกลางพุ่งสูงเป็นสองเท่าแล้ว!"เสียงรายงานจากลูกน้องดังก้องภายในห้องลับชั้นใต้ดินของสมาคมการค้า นครศิลา ผู้นำสมาคมในชุดคลุมผ้าไหมดิ้นทองเอนหลังพิงเบาะพยัคฆ์ ปลายนิ้วเคาะจอกชาหยกอย่างเป็นจังหวะ ริมฝีปากประดับรอยยิ้มลุ่มลึกของผู้กุมหมากกระดาน"สายข่าวรายงานว่าแม้นางจะเปิดร้านและมีของเต็มชั้นวาง แต่กฎห้ามกว้านซื้อของนางก็แสดงให้เห็นว่านางกำลังฝืนประคองสินค้า" ผู้นำสมาคมเอ่ยเสียงเรียบ ท่วงท่าเปี่ยมด้วยความมั่นใจเหลือล้น"สั่งให้คนของเราสลับหน้ากันเข้าไปกว้านซื้อของจากร้านนางให้เกลี้ยงต่อไป! คลังสินค้าของร้านเร้นเงาถูกพวกเราปิดตายเส้นทางขนส่งทั้งหมด อีกไม่เกินสองวัน นางต้องไม่มีของขาย เมื่อนั้นพวกคนยากคนจนที่เคยกราบไหว้นาง ย่อมต้องซมซานกลับมาคุกเข่าซื้อโอสถในราคาที่เรากำหนด... เมื่อความตายจ่อคอหอย ต่อให้แพงลิบลิ่วเพียงใด พวกมันก็ต้องขูดรีดเลือดเนื้อตัวเองมาจ่าย"ความจองหองแผ่ซ่านในห้องลับ พ่อค้าหน้าเลือดต่างชนจอกสุราเฉลิมฉลองชัยชนะที่กำลังจะมาถึง โดยหารู้ไม่ว่าในเวลาเดียวกัน ณ ลานเรือนไม้ของ 'หอโอสถและเสบียงเร้นเงา' บรรยากาศ

"สตรีผู้นั้นจงใจทำลายกลไกการค้าของนครศิลา! สินค้าที่นางนำมาเร่ขายล้วนเพาะปลูกจากเศษซากความตายอันสกปรก ไร้ซึ่งตราประทับรับรองจากสภาการค้าเมือง ทั้งยังอาศัยวิชาล่อลวงจิตใจชาวบ้านให้หลงเชื่อ การกระทำอันไร้กฎเกณฑ์เช่นนี้ คือภัยคุกคามที่จะกัดกินรากฐานของเมืองเราให้พังพินาศ!"ถ้อยคำฉะฉานเปี่ยมด้วยความชอบธรรมจอมปลอม ดังก้องมาจากบนเวทีไม้ยกสูงกลางลานตลาดกลางนครศิลา ผู้นำสมาคมการค้าใต้ดินในคราบตัวแทนสภาการค้า ยืนไพล่หลังทอดสายตามองลงไปยังฝูงชนนับพันที่เบียดเสียดกันแน่นขนัด การไต่สวนสาธารณะถูกจัดตั้งขึ้นอย่างเร่งด่วนเพื่อสกัดกั้นหอโอสถและเสบียงเร้นเงาที่กำลังทุบทำลายการผูกขาดของพวกมันทว่าท่ามกลางเสียงยุยงปลุกปั่น ความวุ่นวายพลันถูกแหวกออกเป็นทางเดินกว้างโดยไม่มีผู้ใดส่งเสียงสั่งการเซียวหนิงเยว่ก้าวเดินเข้ามาอย่างเชื่องช้า สตรีชุดดำโอบประคองหน้าท้องนูนเด่นของตนเองด้วยท่วงท่าผ่อนคลาย ขนาบข้างด้วยบุรุษร่างกำยำทั้งห้าที่แผ่กลิ่นอายคุกคามจนมวลอากาศบิดเบี้ยว ทันทีที่ปลายเท้าของนางแตะลงบนลานกว้าง เสียงจอแจของชาวเมืองก็เงียบสนิทลงราวกับถูกบีบคอ ไม่มีผู้ใดกล้าสูดลมหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าสตรีลึกลับและ

ชายร่างผอมในชุดคนรับใช้ผู้นั้นยังยืนรออยู่หน้าโต๊ะรับของ ถุงเงินเก่าคร่ำคร่าวางอยู่บนโต๊ะไม้สลักตรงหน้า ทว่าจังหวะการหายใจของเขากลับนิ่งสนิทและหนักแน่นเกินกว่าจะเป็นเพียงบ่าวรับใช้เซียวหนิงเยว่ปรายตามองถุงเงินใบนั้น นัยน์ตาสีดำลุ่มลึกจับสังเกตเห็นรอยปักที่ถูกเลาะออกอย่างลวกๆ และที่สำคัญที่สุด... กลิ่นคาวเลือดเก่าเก็บที่จางหายไปแทบไม่เหลือร่องรอย ทว่ากลับไม่อาจรอดพ้นสัญชาตญาณอันเฉียบคมของสตรีชุดดำ"โอสถฟื้นปราณยี่สิบขวด เสบียงแห้งสำหรับร้อยคน สมุนไพรระงับพิษสิบชั่ง น้ำแกงเนื้ออสูรถนอมสิบไห และ... ยาระงับพิษซากศพสูตรอ่อนอีกสามสิบขวด"ชายผู้นั้นเอ่ยรายการสั่งซื้ออย่างรวดเร็ว พยายามดัดเสียงให้แหบพร่า ทว่ารายการสินค้าที่มุ่งเน้นไปยังการรักษาและระงับพิษซากศพปริมาณมากเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เสบียงสำหรับครัวเรือนทั่วไปตี้อ๋าวเทียนที่ยืนกอดอกอยู่ด้านข้างยังขบกรามแน่น แผงคอสีทองตั้งชันไม่ยอมลง ทว่าไม่ขยับเท้าแม้ครึ่งก้าว เพราะนายหญิงสั่งไว้แล้ว"ปล่อยให้มันถืออาหารกลับรัง" นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่มุมปากกลับหยักขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา "แม่จะตามกลิ่นไป"พริบตานั้น อักขระสีทองของหน้าต่างระบบก็สว