All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 141 - Chapter 150

รองเท้าปักไหมสามคู่วางเรียงกันอยู่ริมแปลงผักกาด หัวรองเท้าหันเข้าหาดินโคลนเหมือนกันทั้งหมด ลายดอกโบตั๋นสีชมพูบนผืนผ้าไหมยังสะอาดไร้รอยเปื้อน เจ้าของทั้งสามยืนเปลือยฝ่าเท้าอยู่บนแผ่นหินข้างทาง จ้องตมเปียกเบื้องหน้าราวกับมันเป็นบ่อพิษเช้าวันแรกหลังกำแพงนครพังทลาย ทั้งฟาร์มตื่นเร็วกว่าปกติ กลิ่นข้าวต้มลอยจากโรงครัวได้เพียงครู่เดียวก็ถูกกลบด้วยไอเหงื่อไคลของคนนับพันที่นอนเบียดกันมาตลอดคืน เสียงเด็กร้องไห้ เสียงผู้คนเถียงกันแย่งที่ใต้ชายคา และเสียงไอแห้งๆ ของผู้เฒ่าดังปะปนกันไปทั่วลานเซียวหนิงเยว่ก้าวขึ้นยืนบนแคร่ไม้หน้าลานกลาง สยงป้าจ้านยื่นแขนให้นางพยุงตัวแล้วถอยไปขนาบด้านข้าง คนงานเก่าราวสองร้อยคนตั้งแถวอยู่เบื้องหลังนายหญิงโดยไม่ต้องมีผู้ใดเรียก ตั้งแต่เด็กหนุ่มผ้าโพกศีรษะ ชายผู้เคยขุดแปลงผักเบี้ยว หญิงตั้งครรภ์หัวดื้อ ไล่ไปจนถึงเด็กหญิงตัวน้อยที่ถือกระบวยน้ำอยู่รั้งท้ายผู้คนบนลานค่อยๆ เงียบลงทีละกลุ่ม"ที่นี่มีกฎข้อเดียว" นางเอ่ยเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำลอยไปถึงท้ายลาน "ใครอยากอยู่ต้องทำงาน ทำงานแล้วได้ข้าวเท่ากัน ลูกขุนนางกับลูกชาวนาถือถ้วยใบเดียวกัน ตักจากหม้อเดียวกัน"เสียงพึมพำแตกฮื

แสงเลือนรางดวงหนึ่งไหวอยู่ในตาข้างที่ขุ่นมัวมันไม่ได้มีรูปร่าง ไม่มีขอบเขต เป็นเพียงหย่อมสีส้มจางที่สั่นริกอยู่ท่ามกลางความมืดทึบ ดุจหยดน้ำมันลอยเหนือผิวบ่อยามค่ำ ไห่ยวี่เจ๋อหยุดเดิน หลับตาข้างดีลงครู่หนึ่ง ประกายนั้นยังอยู่ ครั้นหันศีรษะไปทางซ้าย แสงก็เคลื่อนตาม อยู่ตรงมุมโรงเก็บเสบียง จุดที่ไม่ควรมีใครก่อไฟในยามนี้คืนที่สามนับแต่ขอทานเอ็นขาดได้งานไล่นก ทั้งฟาร์มเงียบลงกว่าช่วงแรกที่ผู้ลี้ภัยทะลักเข้ามา ทว่าความเงียบนั้นไม่ได้มาจากความอิ่ม เสบียงในคลังลดลงทุกวันตามตัวเลขที่นายหญิงขีดไว้ในสมุดบัญชี ข้าวต้มแต่ละมื้อเริ่มใสจนเห็นก้นถ้วย และเสียงเด็กร้องเพราะความหิวในเพิงพักฝั่งใต้ก็ดังถี่ขึ้นทุกค่ำคืนจ้าวสมุทรลืมตาข้างดีอีกครั้ง คราวนี้จึงเห็นชัด แสงส้มริบหรี่เล็ดลอดออกมาจากใต้เงาชายคามุมโรงเก็บเสบียง คงเป็นตะเกียงซึ่งถูกเอาผ้าคลุมไว้ครึ่งดวง หากใช้เพียงตาข้างนี้ เขาคงมองข้ามไปแล้ว เพราะตลอดเวรเอาแต่จดจ่ออยู่กับผิวน้ำในร่อง ทว่าข้างที่ไข่มุกจันทราคืนให้ไม่มีรูปทรงใดให้มอง สิ่งเดียวที่มันรับรู้ได้คือแสงที่โผล่มาในที่ซึ่งไม่ควรมีเขาก้าวลงจากคันร่องอย่างระวัง ทุกย่างก้าวที่ฝ่าเท้าแตะพื

ใต้ฝ่ามือที่วางทาบหน้าท้องอยู่ ผิวเนื้อแข็งตึงขึ้นเป็นก้อนเดียวดุจหินแม่น้ำที่ถูกแดดเผามาทั้งวันเซียวหนิงเยว่ยังยิ้มค้างอยู่ เสียงหัวเราะรอบลานเพิ่งซาลงได้ไม่นาน หูจิ่วเยวียนยังทำหน้าเหมือนนักโทษรอประหาร และใต้เท้าเหยียนก็ยังขับขานเพลงเหนือให้กล้าผักกาดฟังไม่หยุด แดดสายสาดข้ามกำแพงหินเหล็กลงมาจนจรดร่องน้ำ เงาของทุกสิ่งหดสั้นลงทุกขณะก้อนแข็งนั้นตึงอยู่ราวสิบลมหายใจ ก่อนจะค่อยๆ คลายลง อุ้งมือเรียวไม่ขยับออก วางนิ่งไว้ที่เดิมเพื่อรอดูอาการครู่ต่อมามันก็บีบรัดขึ้นอีก คราวนี้ลามจากใต้ซี่โครงลงไปถึงท้องน้อย หน่วงลึกจนต้องเกร็งปลายเท้าไว้กับพื้นดิน ไม่ถึงกับเจ็บจนต้องร้อง ทว่าหนักพอให้รู้ว่าบางสิ่งข้างในกำลังเปลี่ยนไปเซียวหนิงเยว่นับลมหายใจระหว่างสองระลอกนั้นในใจ ทีละหนึ่ง ทีละหนึ่ง เหมือนหยอดเหรียญทองแดงลงหีบ นับได้ราวสองร้อย ครั้งที่สามก็ตามมา ครั้นนับต่อได้ร้อยแปดสิบ ระลอกที่สี่ก็มาอีกระยะห่างไม่สม่ำเสมอ บางช่วงสั้น บางช่วงยาว ความรู้ที่ติดตัวมาจากชาติก่อนบอกได้เพียงว่าการเจ็บที่มาไม่เป็นระเบียบเช่นนี้มักยังไม่ใช่วันคลอดจริง แต่ใช่ว่าจะห่างไกลจากวันนั้นนักเรื่องนี้ไม่ได้บอกผู้ใด เซี

ตึบ ตึบ ตึบแรงสั่นเล็กจิ๋วไต่ขึ้นมาตามแผ่นกระดานใต้เตียง ส่งต่อถึงปลายหางงูที่ม่ออู๋เหินปล่อยทอดแนบพื้นไว้ตั้งแต่ต้นยามสาม ขณะที่ปลายนิ้วยังวางอยู่บนข้อมือนายหญิง ฟังชีพจรครรภ์ตามเวรที่ตกลงกันไว้นับแต่คืนเจ็บเตือนนิ้วกับหางรับรู้คนละเรื่องมาแต่ไหนแต่ไร ใต้ปลายนิ้วคือแรงเต้นของก้อนแป้งทั้งห้า ถี่และแผ่วดุจหัวใจลูกนกในรังเดียว เต้นใกล้เคียงกันจนแทบกลืนเป็นเสียงเดียว แฝงอยู่ในชีพจรที่ช้ากว่าของมารดา ส่วนใต้ปลายหางคือกลองจากก้นบึ้งผืนดิน หนักสลับเบา สม่ำเสมอ ไม่เคยขาดช่วงนับแต่คืนแรกที่จับได้ริมรั้วด้านเหนือ ก่อนคลื่นอสูรระลอกแรกจะมาถึงก่อนลงเวรทุกคืน จ้าวอสรพิษจะหย่อนหางแตะพื้นฟังซ้ำ บางคืนห่าง บางคืนแผ่วจนต้องกลั้นลมหายใจรอ ทว่าไม่เคยเร่งหรือหน่วงจนผิดสังเกต สองเสียงนี้จึงคล้ายคนแปลกหน้าสองคนเดินสวนกันบนถนนสายเดียว ต่างคนต่างไป ไม่เคยก้าวเท้าพร้อมกันสักหนสามสี่วันมานี้ กลองใต้ดินเร่งขึ้นทีละน้อย น้อยจนคิดว่าตนนับพลาดไปเอง แต่คืนนี้ไม่พลาดทุกครั้งที่เสียงตึบใต้แผ่นไม้ดังขึ้น ปลายนิ้วก็รับแรงเต้นจากในครรภ์ได้ในคราวเดียวกันพอดี ไม่ก่อนไม่หลังแม้เส้นผม ม่ออู๋เหินนับเงียบอยู่ในใจครบร้อย

ยอดไม้ในป่าหมอกอสูรเอนลงเป็นแนวยาว ทีละต้น ทีละต้น ดุจมีมือยักษ์ลูบผ่านขนสัตว์ ทั้งที่ธงผ้าบนหอเวรไม้สูงทิ้งตัวนิ่งไม่ไหวติงสักชายตี้อ๋าวเทียนยืนอยู่บนหอนั้นตั้งแต่ยามโพล้เพล้ มือซ้ายจับขอบระเบียง แขนขวาห้อยอยู่ข้างลำตัว ดวงตาสีอำพันไม่ละไปจากแนวยอดไม้แม้ชั่วกะพริบ แนวเอนนั้นไม่ได้ไล่มาทางฟาร์ม มันลากเฉียงไปทางเหนือช้าๆ แล้ววกกลับ คล้ายสิ่งที่อยู่ข้างใต้กำลังเดินวนอยู่ในถิ่นของตน ป่าผืนนี้จ้าวราชสีห์จำได้ดีกว่าผู้ใด คืนที่ห้าจ้าวปะทะประมุขลัทธิจนเลือดอาบ ก็ร่วงออกมาจากชายป่าเดียวกันนี้ ก่อนไปตกลงแทบเท้าสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งเสียงฝีเท้าดังรัวมาจากบันไดหอ เวรยามสามคนโผล่หัวขึ้นมาพร้อมกัน หอบจนพูดแทบไม่เป็นคำ"ท่านตี้ ใต้หมอก มีเงา""ใหญ่กว่าเรือนนายหญิงขอรับ ใหญ่กว่าโรงเก็บเสบียงอีก""ข้าว่ามันเป็นฝูง ฝูงที่เดินติดกันเป็นก้อนเดียว"จ้าวราชสีห์ไม่หันกลับไป เพียงยกมือซ้ายขึ้นเป็นเชิงสั่งให้เงียบ แล้วมองต่อไปอีกนาน นานจนฟ้าเปลี่ยนจากส้มเป็นม่วงคล้ำ นานจนเวรยามทั้งสามเริ่มกลั้นหายใจตามกันโดยไม่รู้ตัวใต้ม่านไอขาว เงาดำก้อนหนึ่งยกตัวขึ้นแล้วทรุดลง ยกขึ้นแล้วทรุดลง หนักสลับเบา ไม่ขาดช่วงตี้อ