All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 151 - Chapter 160

แรงบีบบนแขนเสื้อยังไม่คลายม่ออู๋เหินไม่ขยับแขนหนีแม้แต่น้อย ปล่อยให้นิ้วเรียวของนายหญิงจิกลงไปถึงเนื้อพลางนับในใจไปพร้อมกัน หนึ่ง สอง สาม กระทั่งถึงสามสิบเจ็ด มือที่กำอยู่จึงผ่อนลงครึ่งส่วน แล้วค้างไว้เช่นเดิม ขณะเดียวกันหางงูใต้ชายผ้าก็รัดขาเตียงแน่นขึ้นอีกรอบ ไม้เนื้อแข็งลั่นเสียงแห้งก่อนจะปริแยกเป็นรอยยาวสายหนึ่งเวลาผ่านไปไม่ทันพ้นครึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าก็มาหยุดลงตรงหน้าประตูห้อง"น้ำร้อนขอรับ" ไห่ยวี่เจ๋อเอ่ยจากอีกฟากบานไม้"วางไว้ตรงนั้น" เซียวหนิงเยว่ตอบโดยไม่ลืมตา "แล้วกลับไปฝั่งซ้าย"ก้นถังไม้กระทบพื้นกระดานหนึ่งครั้ง ตามด้วยฝีเท้าที่ถอยห่างออกไปทันทีโดยไร้คำถามแม้แต่พยางค์เดียว ครู่ต่อมามีเสียงเคาะแผ่วสองทีที่ขอบหน้าต่าง หูจิ่วเยวียนรายงานสั้นผิดวิสัยว่าม่านอาคมปิดสนิทแล้ว ความเคลื่อนไหวข้างในจะไม่รั่วไหลออกไปถึงลานเพิงพักความปวดหน่วงระลอกถัดมาแล่นเข้าใส่เร็วกว่าที่ม่ออู๋เหินกะไว้ นิ้วของนายหญิงจิกลงอีกหน และในเสี้ยวอึดใจนั้นเอง ปลายหางที่พันขาเตียงก็รับแรงสั่นจากใต้แผ่นกระดานได้ ตึบ หนึ่งครั้ง หนักหน่วงเท่ากับแรงขยุ้มบนแขนเสื้อพอดีจ้าวอสรพิษเงียบไปเพียงลมหายใจเดียว แล้ว

กลิ่นสนิมเหล็กไหม้ลอดเข้ามาทางช่องหน้าต่างม่ออู๋เหินจำไอคาวนี้ได้แม่นยำ ยิ่งกว่าตัวยาทุกขนานในคลังของตน มันเหมือนแอ่งโลหิตใต้คอกอสูรกลายพันธุ์ในคืนที่นายหญิงกรีดนิ้วตัดตรา เป็นกลิ่นของเหล็กซึ่งถูกชุบเลือดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนลืมไปแล้วว่าเคยเป็นโลหะมาก่อนเสียงตวาดของหูจิ่วเยวียนจากบนหลังคายังไม่ทันจางหาย หางงูที่พันขาเตียงก็รัดแน่นขึ้นจนไม้ลั่นซ้ำตรงรอยปริเดิมด้านนอก ไห่ยวี่เจ๋อพุ่งมาถึงฝั่งขวาก่อนผู้ใด สายธารที่ดึงตามมาจากทางซ้ายยังไม่ทันพอ เงือกจันทราจึงสะบัดครีบหางกวาดไปยังแนวโอ่งใต้ชายคา มวลน้ำที่ตักเติมไว้เมื่อสองคืนก่อนทะยานขึ้นจากปากภาชนะพร้อมกัน หลอมรวมเป็นกำแพงใสหนาเท่าฝ่ามือ ตั้งตระหง่านกั้นหน้าต่างห้องนอนไว้ทั้งบาน คืนที่หาบน้ำมาเทใส่จนล้นทุกใบ สยงป้าจ้านเคยหัวเราะเย้าว่าตักมารอท่วมเรือนหรือไร ตกมาคืนนี้กลับไม่มีโอ่งใบใดเสียเปล่าเลยแม้แต่ใบเดียวร่างหนึ่งพุ่งทะลุช่องโหว่ของม่านอาคมเข้ามา ดวงตาข้างที่ไข่มุกจันทราคืนให้ยังขุ่นมัวดุจกระจกจับไอน้ำ มองเห็นเพียงเงาเลือนรางเคลื่อนไหว แต่นัยน์ตาข้างปกติกลับจับภาพได้ช้ากว่าครึ่งลมหายใจ ไห่ยวี่เจ๋อจึงเลือกเชื่อข้างที่พร่ามัว เพราะเงานั้

เสียงร้องของคนที่สองดังซ้อนขึ้นมา ก่อนเสียงของคนแรกจะทันเงียบลงด้วยซ้ำม่ออู๋เหินยังไม่ทันวางทารกคนแรกลงบนผ้าที่ปูรอไว้ แรงบีบรัดระลอกใหม่ก็ไล่ตามมาโดยไม่ให้ตั้งหลัก นายหญิงกำแขนเสื้อผืนเดิมที่ฉีกขาดไปแล้วครึ่งแถบ จ้าวอสรพิษจึงต้องประคองร่างน้อยไว้ในแขนข้างเดียว ยื่นอีกข้างไปรับคนที่สอง แล้วกวาดตามองหาที่ว่างอย่างผู้ที่เพิ่งตระหนักว่าตนมีมือเพียงสองข้าง"หูจิ่วเยวียน" เขาเรียกออกไปทางหน้าต่าง สุ้มเสียงที่เคยเรียบนิ่งมาทั้งคืนแตกพร่าเป็นครั้งแรก "ลงมา เดี๋ยวนี้"จิ้งจอกเงินบนหลังคาหายวับไปในประกายแสง เพียงอึดใจต่อมา หูจิ่วเยวียนในร่างมนุษย์ก็ปีนข้ามกรอบหน้าต่างเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเพราะเพิ่งคืนกาย ปลายหางเส้นหนึ่งยังโผล่พ้นชายเสื้อเพราะเก็บกลับไม่ทัน"ผ้า" ม่ออู๋เหินว่า "ห่อ"จ้าวจิ้งจอกคว้าผ้าฝ้ายผืนแรกจากกองที่เตรียมไว้ รับทารกคนแรกไปจากแขนจ้าวอสรพิษแล้วลงมือพัน มือคู่นั้นเคยถักทอม่านมายาคลุมทั่วอาณาเขตได้ในครึ่งคืน สานเส้นแสงละเอียดยิ่งกว่าใยแมงมุม ทว่ากับผ้าผืนเดียวและเด็กตัวเท่าลูกแมว กลับพับผิดมุมสามครั้ง ปลายหลุดสองหน กว่าจะเสร็จ ห่อตัวน้อยก็เบี้ยวไปทางซ้ายจนเห็นไหล่เล็กๆ โผล่อ

ถ้วยกระเบื้องขนาดเล็กห้าใบยังวางเรียงอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง ขอบปากแต่ละใบติดกระดาษแผ่นจิ๋วที่ม่ออู๋เหินเขียนเลขหนึ่งถึงห้าไว้ตั้งแต่สองคืนก่อนคลอด หมึกเริ่มซีดจางเพราะไอน้ำ ทว่าลายเส้นยังเรียบตรงดุจทาบด้วยสันไม้เช้าวันที่สาม ตามธรรมเนียมแถบนี้ ทารกต้องได้แช่น้ำสมุนไพรเป็นครั้งแรกเพื่อชำระสิ่งที่ติดตัวมาจากครรภ์ อ่างไม้ใบใหญ่ถูกยกมาตั้งบนชานเรือนตรงที่แดดส่องถึง ไห่ยวี่เจ๋อแตะปลายนิ้วลงบนผิวน้ำ ไออุ่นลอยกรุ่นขึ้นมาจนพอดีมือโดยไม่ต้องก่อไฟสักกอง ม่ออู๋เหินโรยใบอ้ายกับดอกเก๊กฮวยลงไปทีละกำ แล้วกวนวนสามรอบตามตำรา หญิงท้องแก่หัวดื้อพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ยืนคุมอยู่ริมขอบอ่างพร้อมคนงานเก่าอีกสองสามคนที่เคยล้างตัวให้หลานมาแล้วนับสิบเซียวหนิงเยว่นั่งห่มผ้าอยู่บนเก้าอี้หวายริมชาน เฝ้าดูทารกถูกอุ้มลงอ่างทีละคน ห้าจ้าวยืนล้อมไว้ทุกหน ไม่มีครั้งไหนที่ผู้ใดยอมถอยห่าง คนแรกถูกหย่อนลงไป ปานรูปเปลวไฟบนไหล่ขวาเรืองแดงขึ้นเมื่อเปียกชื้น ตี้อ๋าวเทียนยืดอกขึ้นทันที คนที่สองหลับตาพริ้มตั้งแต่แผ่นหลังแตะน้ำอุ่น หูจิ่วเยวียนกระซิบว่าขี้เกียจเหมือนใครไม่รู้ คนที่สามไม่ร้องสักแอะ จ้องหญิงท้องแก่ไม่วางตาจนค

หูข้างซ้ายของหูจิ่วเยวียนกระดิกขึ้นเอง ทั้งที่เจ้าของไม่ได้สั่งแล้วข้างขวาก็ขยับตาม ขนสีเงินเส้นเล็กตรงปลายลุกชันขึ้นทีละน้อย ดุจกำลังควานหาเสียงที่ควรจะมีอยู่แถบนั้น แต่กลับว่างเปล่า จ้าวจิ้งจอกยกสองมือขึ้นกดใบหูทั้งคู่ลงแนบศีรษะ ครั้นปล่อยออก มันก็เด้งตั้งขึ้นมาใหม่บ่ายวันที่ผู้ลี้ภัยกลุ่มสุดท้ายออกจากฟาร์ม ไม่มีเสียงแถวรับอาหารหน้าโรงครัว ไม่มีเสียงหญิงท้องแก่ร้องเรียกคนนับติ้ว ไม่มีเสียงเด็กวิ่งไล่กันรอบเพิงพัก เหลือเพียงคนงานเก่าราวสองร้อยคนที่แยกย้ายกันไปพักหลังช่วยปัดกวาดพื้นที่มาตั้งแต่สาย กับเสียงลมพัดผ่านลานโล่งซึ่งเพิ่งได้เห็นผิวดินอีกครั้งห้าจ้าวมายืนรวมกันอยู่กลางลานโดยไม่ได้นัดหมาย ต่างคนต่างสบตากัน แล้วกวาดมองไปรอบด้าน ไม่รู้ว่าควรทำสิ่งใดต่อ"หูข้าอื้อ" สยงป้าจ้านว่า พลางยกนิ้วก้อยแคะรูหูข้างหนึ่ง "เงียบจนได้ยินเสียงท้องตัวเองร้อง"ตี้อ๋าวเทียนไม่ตอบ หมุนตัวเดินไปตรวจแนวกำแพงหินเหล็ก ครบรอบหนึ่งก็กลับมายืนที่เดิม อึดใจต่อมาก็ออกก้าวเป็นรอบที่สอง ไห่ยวี่เจ๋อมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับมุมโรงฟืน"ไม่มีอะไรให้ตรวจ" จ้าวสมุทรว่า"เขารู้" หูจิ่วเยวียนตอบ "ถึงได้เดินรอบที่สาม"