All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 161 - Chapter 170

[ติ๊ง!]หน้าต่างสีทองผุดขึ้นห่างปลายจมูกไม่ถึงคืบ มีเพียงนางที่มองเห็น[ทายาทครบหนึ่งเดือน เปิดระบบเลี้ยงดูทายาท][คำเตือน: ทายาทหมายเลขสามกำลังเคี้ยวผ้าห่ม][คำเตือน: ทายาทหมายเลขห้ากำลังเคี้ยวทายาทหมายเลขสาม]เซียวหนิงเยว่ลืมตาโพลงในทันใด ฟ้านอกหน้าต่างเพิ่งเรื่อแสงแรกของยามเหม่า เช้านี้ครบหนึ่งเดือนพอดีนับแต่คืนที่ก้อนแป้งทั้งห้าถือกำเนิด รังไม้สานห้าใบปลายเตียงว่างเปล่าทั้งหมด ตั้งแต่พ้นสิบห้าวันแรกมา ไม่มีใบใดขังเด็กพวกนี้ไว้ได้เกินคืนน้องสามนั่งงับมุมผ้าห่มอยู่ตรงปลายเท้าจริงตามที่หน้าต่างแจ้ง ส่วนน้องเล็กคลานต้วมเตี้ยมเข้าไปขบนิ้วพี่ด้วยเหงือกซึ่งมีฟันซี่แรกโผล่ขาวอยู่ คนถูกขบไม่ร้องสักแอะ เพียงชักมือกลับแล้วแทะชายผ้าต่อ พี่ใหญ่เกาะขอบเตียงตั้งไข่ ขาสั่นพั่บๆ แต่ไม่ยอมหย่อนก้นลง น้องสี่นอนหงายเป่าน้ำลายเป็นฟองกลม แต่ละลูกลอยขึ้นสูงลิ่วเกินกว่าที่ฟองธรรมดาจะไต่ระดับถึงผ้าอ้อมที่หญิงท้องแก่ช่วยเย็บไว้เมื่อตอนแรกเกิดรัดแน่นจนเห็นรอยแดงตามโคนขาทุกคน ผืนของน้องเล็กปริตะเข็บไปข้างหนึ่งแล้ว เด็กวัยเดือนเดียวที่ควรยังนอนแบเบาะ ยามนี้กลับโตเท่าทารกขวบปีของคนธรรมดาม่ออู๋เหินก้าวเข้ามา

แปลงหญ้าวิญญาณหลังคอกวัวเหลือเพียงตอสั้นกุดเสมอดิน ไม่มีใบเขียวหลงเหลือแม้แต่ยอดเดียว ตรงกลางผืนดินเปลือยนั้น เด็กตัวกลมนอนหงายแผ่หลา แขนขาป้อมกางออกรอบกาย พุงป่องเหมือนกลองใบเล็ก หลับกรนอู้อี้อยู่ใต้แดดอ่อนยามเช้าเด็กหญิงตัวน้อยซึ่งถือเคียวมาตัดหญ้าไปให้แพะหินกินแร่ยืนนิ่งอยู่ริมคันดินนานนับสิบลมหายใจ ก่อนจะวางเคียวลงแล้ววิ่งกลับไปตามผู้ใหญ่สี่วันหลังน้ำท่วมแปลงผัก ยามเช้า คนงานเก่าราวสิบคนมามุงอยู่รอบแปลงว่าง ไม่มีใครกล้าก้าวลงไป เด็กหนุ่มผ้าโพกศีรษะชะโงกมองแล้วชะโงกอีก คล้ายหวังว่าหญ้าจะงอกกลับขึ้นมาเองหากจ้องนานพอ หลิวซานคุกเข่าลงลูบตอหญ้า ปลายยอดขาดเรียบเสมอกันทุกต้นดุจถูกตัดด้วยกรรไกรเล่มเดียว เพียงแต่คมที่ตัดนั้นคือซี่ฟันในคอกข้างกัน วัวอสูรเขาหินสามตัวที่เพิ่งตกลูกเมื่อต้นเดือนยืนเกาะรั้วร้องโหยหวนไม่หยุด ฝูงแพะหินกินแร่ส่งเสียงรับเป็นทอดๆ แปลงนี้ปลูกไว้สำหรับแม่วัวทั้งสามโดยเฉพาะ ตัดสดวันต่อวัน เพราะน้ำนมของพวกมันต้องนำไปต้มข้าวต้มบดให้ทายาททั้งห้าทุกมื้อเสียงโหยหวนนั้นปลุกให้ก้อนกลมกลางแปลงขยับกาย ลืมตาขึ้นงัวเงีย ยันตัวลุกนั่ง แล้วเรอออกมาหนึ่งทีเสียงดังลั่น กลิ่นหญ้าสด

หึ่ง หึ่งเสียงปีกแมลงดังกระท่อนกระแท่นอยู่เหนือคันดิน ปีกข้างหนึ่งยังบิดงอ อีกข้างตีถี่จนแทบมองไม่ทัน ตั๊กแตนตัวนั้นเซไปทางซ้าย ทรุดลงทีหนึ่ง แล้วก็ดีดกายลอยขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ตรงกว่าเดิม สูงกว่าเดิม จนพ้นยอดหญ้าวิญญาณที่เพิ่งแตกใบในแปลงใหม่ ก่อนจะบินลับไปทางคอกวัวบนคันดินเบื้องล่าง น้องสี่เซียวลั่วหมิงนั่งแบมือทั้งสองข้างค้างไว้กลางอากาศ มองตามจนเจ้าตัวเขียวหายลับ แล้วหันหาสิ่งถัดไปซึ่งนอนนิ่งอยู่กับพื้นสี่วันหลังการฝึกครั้งแรกในโรงยา ยามสาย คนงานเก่าแทบไม่มีใครทันสังเกตว่ามีเด็กคนหนึ่งคลานตามหลังพี่น้องไปทั่วฟาร์มมาตั้งแต่เช้า ตรงไหนพี่ใหญ่ไปคำรามใส่ ตรงไหนน้องสามไปคว้าแล้วทิ้งไว้ ตรงไหนน้องเล็กไปนั่งทับ น้องสี่จะต้วมเตี้ยมตามไปถึงในอีกครู่หนึ่งเสมอแมลงวันปีกนิ่งที่น้องสามแตะทิ้งไว้ริมโรงยา ตั๊กแตนปีกหักที่หลุดจากกำปั้นเดียวกัน และนกกระจอกตัวหนึ่งซึ่งร่วงลงจากกิ่งท้อเพราะเสียงคำรามของพี่ใหญ่เมื่อครู่ นอนหงายตาลอยอยู่ใต้ต้นไม้มือป้อมช้อนนกตัวนั้นขึ้นมาประคองไว้ในฝ่ามือทั้งสอง แสงสีฟ้าจางๆ เรืองอยู่ระหว่างนิ้ว คล้ายเงาน้ำที่สะท้อนแดดบนผิวบ่อ ครู่เดียว นกกระจอกก็กะพริบตา สะบัดหัว

ราชสีห์ทองคำตัวมหึมานอนราบอยู่กลางลานหน้าโรงครัว ขาหน้าทั้งคู่เหยียดตรงออกไป คางวางแนบพื้นดินราวลูกแมวผึ่งแดด บนหลังกว้างนั้น เด็กชายตัวเท่าขวบครึ่งนั่งคร่อมอยู่ตรงกลาง มือป้อมทั้งสองกำแผงคอสีทองไว้คนละกระจุก ดึงไปทางซ้ายทีหนึ่ง ทางขวาทีหนึ่ง ดุจกำลังบังคับม้าสามวันหลังเช้าที่หมูหายห้าตัว ยามสาย คนงานเก่าเดินผ่านลานนั้นกันขวักไขว่ แต่ไม่มีใครกล้าเฉียดใกล้เกินสิบก้าว แม้ราชสีห์ตัวนั้นจะนอนนิ่งยอมให้เด็กดึงขนเล่นอยู่ก็ตาม"ฮึ่ย!" พี่ใหญ่ส่งเสียงเลียนแบบที่เคยได้ยินคนงานใช้ไล่วัว แล้วกระตุกแผงคอแรงๆตี้อ๋าวเทียนลุกขึ้นยืนทันที เดินไปตามทางที่ถูกดึง ช้าๆ มั่นคง ราวกับกลัวว่าก้าวแรงกว่านี้คนบนหลังจะตกลงมาร่างเต็มของราชสีห์ทองพาเจ้าของบังเหียนเดินผ่านคอกไก่ ผ่านแปลงผักกาด ผ่านลานตากสมุนไพร ไก่แตกฮือ นกกระจอกบินหนี เซียวเทียนอี้ที่นั่งกระตุกเชือกไผ่อยู่ถึงกับชะงักมือไปครู่หนึ่ง ครั้นมาถึงโรงยา พี่ใหญ่ก็ดึงหูกลมทั้งสองข้างพร้อมกัน ราชสีห์หยุดกึก ก้มหัวลงให้ ไม่มีแม้แต่เสียงขู่ในลำคอครั้งหนึ่งนานมาแล้ว สยงป้าจ้านเคยเผลอแตะแผงคอนี้หนเดียวตอนนั่งข้างกองไฟ จ่าฝูงแยกเขี้ยวใส่จนจ้าวหมีต้องย้ายไป

กลิ่นน้ำแกงน้ำนมอสูรลอยฟุ้งออกมาจากโรงครัวตั้งแต่ก่อนตะวันลับยอดไม้ หวานมันปนไอหอมของกระดูกเคี่ยว อุ่นจนคนงานที่เดินผ่านต้องสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว หม้อดินที่ไห่ยวี่เจ๋อตั้งไว้คืนนี้ใหญ่กว่าปกติเป็นสองเท่า ราวกับคนต้มรู้ล่วงหน้าว่าทั้งเรือนจะหิวกันแค่ไหนค่ำวันเดียวกับที่ป้ายไม้แผ่นใหม่ปักลงหน้ารั้ว โต๊ะไม้ยาวในโถงกลางมีคนนั่งครบสิบเอ็ดที่ หกคนตัวใหญ่ ห้าคนตัวเล็ก ถ้วยน้ำแกงวางครบทุกที่ ข้าวสวยร้อนกรุ่นอยู่ตรงกลาง แต่ทั้งห้องกลับเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงช้อนกระทบถ้วยตี้อ๋าวเทียนซดน้ำแกงไปครึ่งถ้วยแล้ววางลง นั่งพิงพนักนิ่งๆ เส้นผมยังมีเศษใบไม้จากดงเถาวัลย์ติดอยู่ หูจิ่วเยวียนเท้าคางกับโต๊ะ พวงหางสีเงินห้อยต่องแต่งไม่กระดิกสักเส้น ม่ออู๋เหินคีบผักเข้าปากช้าๆ คำละนาน ไห่ยวี่เจ๋อประคองถ้วยไว้ด้วยสองมือ ยังไม่ยกขึ้นดื่มเสียที ส่วนสยงป้าจ้านนั้นหลับไปแล้วจ้าวหมีนั่งตัวตรงอยู่หน้าถ้วยข้าว ตะเกียบยังคีบมันเทศค้างไว้กลางอากาศ ศีรษะค่อยๆ พับลงทีละน้อยจนคางแตะอก เสียงกรนทุ้มต่ำสม่ำเสมอ แรงพอให้เปลวตะเกียงไหววูบทุกครั้งที่ลมหายใจออกลูกทั้งห้ากลับยังมีแรงเหลือเฟือ พี่ใหญ่เคาะช้อนไม้กับขอบถ้ว