All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 171 - Chapter 180

[ติ๊ง!][ตรวจพบความตั้งใจของมารดา: นำทายาทออกนอกอาณาเขต][เปิดแปลงฝึกทายาท]หน้าต่างสีทองสองบานผุดซ้อนกันอยู่เหนือชามข้าวต้ม บังไอกรุ่นไปเกือบครึ่ง เซียวหนิงเยว่ตักข้าวคำถัดไปเข้าปากผ่านแสงนั้นโดยไม่กะพริบตา รอบโต๊ะยาวในโถงกลางไร้ผู้ใดเห็นมันนอกจากนางสามวันแล้วนับแต่ลากเส้นแรกออกจากวงที่หกบนผังหนัง ลูกทั้งห้าย่างเข้าต้นเดือนที่สาม ตัวโตเท่าเด็กสองขวบกว่า พี่ใหญ่เคาะช้อนดังก๊อกแก๊ก พี่รองแอบทำให้ไข่ต้มของบิดากลิ้งหนี น้องเล็กกำลังซดชามที่สอง"ลูกไปด้วย" นายหญิงเอ่ยขึ้นกลางเสียงช้อนกระทบชาม "แต่มีเงื่อนไข"ตะเกียบของห้าจ้าวหยุดค้างพร้อมกัน"ก่อนออกจากรั้ว ลูกต้องผ่านกฎสามข้อ ผ่านครบ ข้าพาไปทางตะวันตกด้วยกันหมด ไม่ผ่านแม้ข้อเดียว ลูกอยู่ฟาร์มกับคนงานจนกว่าพวกเราจะกลับ"ตี้อ๋าวเทียนวางชามลง "กฎอะไรขอรับ""ค่ำนี้จะรู้"[ติ๊ง! คำเตือน: ทายาทอายุยังไม่ถึงสามเดือน]คนเป็นแม่ปัดคำเตือนนั้นทิ้งด้วยการเอื้อมไปเช็ดคราบข้าวข้างแก้มน้องเล็ก ห้าจ้าวหันมองหน้ากันเอง หูจิ่วเยวียนอ้าปากก่อนหุบลง คำทักท้วงทั้งหลายดับไปตั้งแต่ยังไม่ทันเปล่งเสียง เพราะตรงปลายโต๊ะ ช้อนในมือน้องสี่ค้างกลางอากาศอีกแล้ว ศีรษ

"ศัตรูมาแล้ว!"เสียงโหยหวนนั้นดังมาจากหลังกองฟางท้ายลานดิน ลากยาวสั่นเครือราวผีร้องในงิ้วชั้นเลว ตามด้วยไอหมอกสีเงินที่ค่อยๆ ลอยเรี่ยดินออกมาจากซอกฟางลานดินหน้าโรงยาถูกปรับเรียบมาตั้งแต่เมื่อวานซืน หุ่นฟางห้าตัวยืนเรียงแถวสูงพอๆ กับเด็กสองขวบ แขนเป็นไม้ไผ่ผูกเชือก ลำตัวพันด้วยผ้าเก่าของคนงาน ส่วนศีรษะคือหัวไชเท้าอวบขาวที่สยงป้าจ้านถอนจากแปลงมาเองเมื่อรุ่งสาง ยังมีดินเปียกติดรากอยู่ทุกหัว"กฎข้อสอง" เซียวหนิงเยว่ยืนอยู่หลังแถวลูก "ถ้ามีคนคิดฆ่าลูก ให้เด็ดหัวมันก่อน วันนี้หัวของศัตรูคือหัวไชเท้า ดึงให้หลุด"พอสิ้นคำ หุ่นทั้งห้าก็ขยับ ไอหมอกสีเงินพันรอบขาไม้ไผ่ ยกเท้าฟางขึ้นทีละข้าง ย่องเข้าหาเด็กน้อยช้าๆ คล้ายโจรปีนกำแพงยามดึก หัวไชเท้าโยกคลอนไปมาทุกครั้งที่ขยับก้าว[ติ๊ง! คำเตือน: คำว่าเด็ดหัวไม่เหมาะกับทายาทอายุยังไม่ถึงสามเดือน][ติ๊ง! คำเตือน: คำว่าเด็ดหัวไม่เหมาะกับทายาทอายุยังไม่ถึงสามเดือน][ติ๊ง! คำเตือนซ้ำ: กรุณาเปลี่ยนถ้อยคำ]หน้าต่างสีทองซ้อนกันสามชั้นจนบังหุ่นตัวกลางไปครึ่งร่าง คนเป็นแม่ตอบกลับในใจเพียงคำเดียว'หัวไชเท้า'นายหญิงก้าวเลี่ยงไปยืนด้านข้าง ให้ลูกเห็นศัตรูได้ถนั

แค่ก! แค่ก แค่ก!เสียงไอสำลักดังลั่นมาจากโถงกลาง ทั้งที่ตะวันเพิ่งพ้นยอดไผ่ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ไห่ยวี่เจ๋อก้มหน้าลงต่ำ มือหนึ่งยังถือช้อน อีกมือกำขอบโต๊ะไว้แน่น ใบหูขาวผ่องแดงก่ำไปถึงต้นคอ ส่วนลูกทั้งห้านั่งเรียงรายล้อมอยู่ เฝ้ามองบิดาเงือกตาแป๋ว ยังไม่มีสักคนแตะชามของตนเรื่องนี้เริ่มมาตั้งแต่เมื่อคืน หลังเด็กๆ หลับครบทุกคน ห้าจ้าวนั่งล้อมเตาถ่านริมระเบียงกันอีกรอบ วันรุ่งขึ้นนายหญิงต้องไปคุมบัญชีที่ร้านเร้นเงา กว่าจะกลับก็ตอนตะวันตกดิน หูจิ่วเยวียนจึงเป็นผู้เสนอขึ้นก่อน ว่าตลอดเวลานั้นพวกตนจะเลี้ยงลูกแบบไร้กฎ ไร้หุ่นฟาง ไร้ชามขม ให้ได้รู้บ้างว่าโลกที่อ่อนโยนก็มีอยู่จริง ตี้อ๋าวเทียนพยักหน้า สยงป้าจ้านยกมือสองข้าง ไห่ยวี่เจ๋อเห็นด้วยเงียบๆ มีเพียงม่ออู๋เหินที่นิ่งขรึม บอกแค่ว่าจะยืนดูเซียวหนิงเยว่รู้เรื่องทั้งหมดก่อนรุ่งสาง เพราะสยงป้าจ้านกระซิบเสียงดังเกินไปนายหญิงไม่ห้าม ก่อนออกจากเรือนยังคุกเข่าลงกลางลาน ไล่จุมพิตหน้าผากลูกทีละคนจนครบ ผูกแขนเสื้อที่หลุดลุ่ยของน้องเล็กให้ใหม่ จัดคอเสื้อพี่รองที่พับย่น ลูบแก้มน้องสี่ที่ยังงัวเงียอยู่สองครั้ง แล้วจึงลุกขึ้นหันไปหาห้าบิดา"ตะวันตกดิน

ม่านมายาสีเงินที่ขึงคลุมฟาร์มไว้หนาขึ้นกว่าเดิม ทั้งคืนหูจิ่วเยวียนนั่งถักซ้อนเพิ่มอีกสามชั้น ให้ทนอยู่ได้ครบสามวันโดยไม่มีผู้ร่ายคอยเติม ครั้นตะวันแรกพ้นยอดไผ่ ลำแสงสีทองก็ส่องทะลุม่านนั้นลงมาเป็นสายบางๆ ราวเส้นไหมนับพันที่ทอดเรียงจากฟ้าจรดดินคนงานเก่าราวยี่สิบคนมายืนส่งอยู่หน้าประตูรั้ว ใต้เท้าเหยียนประคองกระบอกติ้วไว้ในอ้อมแขน หญิงท้องแก่อยู่ข้างกันพร้อมสมุดเล่มเล็ก ทั้งสองได้รับมอบให้นับติ้วแลกข้าวแทนนายหญิงชั่วคราว ไกลออกไปบนลานตากสมุนไพร เซียวเทียนอี้ยังนั่งกระตุกเชือกกระบอกไม้ไผ่ด้วยข้อศอกตามเดิม ไม่หันมามองขบวนที่กำลังจะเคลื่อนออก"สามวัน" เซียวหนิงเยว่บอกคนงานทั้งหมดเพียงเท่านั้น "ข้าวแลกตามติ้ว คอกปิดก่อนพลบค่ำ ใครป่วยให้แยกไว้ที่โรงยา"ก่อนก้าวพ้นรั้ว คนเป็นแม่ย่อตัวลงผูกสายหมวกฟางใบเล็กให้ลูกทีละคน ดึงชายเสื้อคลุมที่ยับให้เรียบ แล้วจุมพิตปลายจมูกน้องเล็กซึ่งยังงัวเงียอยู่ครึ่งตื่นครึ่งหลับเด็กทั้งห้าเลือกพาหนะกันเองโดยไม่ต้องมีใครจัด น้องสี่ยื่นแขนป้อมทั้งสองข้างไปหาตี้อ๋าวเทียน จ่าฝูงชะงักไปอึดใจหนึ่งก่อนยกลูกเงือกขึ้นนั่งบนคอ พี่ใหญ่ไต่ขึ้นหลังสยงป้าจ้านราวกับปีนต้นไม้

กรึดกรึดเสียงเหล็กครูดกระดูกดังขึ้นทุกคราที่ไห่ยวี่เจ๋อสูดลมเข้าปอด และทุกครั้ง ลมหายใจนั้นก็ห่างออกไปอีกนิด ทอดช่วงจนคนที่คุกเข่าอยู่รอบตัวเผลอกลั้นใจตาม รอฟังว่าเฮือกถัดไปจะมาหรือไม่ตี้อ๋าวเทียนขยับเป็นคนแรก จ่าฝูงกำโซ่เส้นที่เสียบไหล่ไว้ด้วยมือขวา แขนข้างซึ่งครั้งหนึ่งเคยห้อยยกไม่ขึ้น บัดนี้หายสนิทแล้ว เอ็นปูดโปนขึ้นตลอดลำแขนก่อนกระชากเต็มแรงทีเดียว เหล็กสีหม่นไม่ขาด กลับรัดแน่นเข้าไปอีกหนึ่งข้อ ไห่ยวี่เจ๋อสะดุ้งทั้งร่าง เลือดสีจางซึมออกจากปากแผล"หยุด" ม่ออู๋เหินคว้าข้อมือจ่าฝูงไว้ "ยิ่งดึง มันยิ่งกัด"สยงป้าจ้านลุกพรวด เหวี่ยงบ่ากระแทกกำแพงที่โซ่งอกออกมาสุดแรง หวังให้ศิลาแตกจนตรวนหลวม ผนังไม่สะเทือนแม้แต่ฝุ่น มีเพียงหัวไหล่ของจ้าวหมีที่ช้ำแดงขึ้นมาทันที หูจิ่วเยวียนกางหางทั้งเก้า ร่ายมายาลวงให้เห็นว่าร่างที่ถูกรัดอยู่เป็นแค่ก้อนหิน โซ่สีทองหม่นไม่ไหวติง ดุจไม่เคยมีดวงตาให้หลอกมาตั้งแต่ต้นม่ออู๋เหินยื่นปลายหางแตะลงบนโซ่เส้นกลาง ค้างไว้ครู่หนึ่ง แล้วชักกลับ เกล็ดดำตรงส่วนปลายหม่นลงเป็นสีเทา"มันไม่ใช่พิษขอรับ" เสียงของหมอแหบลงกว่าทุกครั้ง "มันกำลังกลืนปราณ กลืนไปเรื่อยๆ ยาของข้