All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 181 - Chapter 190

ก้านผักกาดยุบยวบใต้นิ้วทันทีที่ออกแรงบีบ เมือกใสเยิ้มออกจากรอยช้ำ ไหลลงตามข้อมือเป็นสายเหนียวเซียวหนิงเยว่โยนหัวผักเน่าทิ้งลงข้างล้อเกวียน แล้วหยิบต้นถัดมา ไล่ไปจนถึงต้นที่สามและสี่ ผลลัพธ์ไม่ต่างกัน ห้าวันก่อนผลผลิตทั้งกองถูกถอนจากแปลงตอนเช้ามืด ใบเขียวตั้งแข็งจนเคาะได้ยินเสียง บัดนี้ครึ่งหนึ่งกลับเหลวเละส่งกลิ่นเปรี้ยวคลุ้งไปทั่วลาน"ทางไปหลิวเหอใช้เวลาสองวันขอรับ" สยงป้าจ้านรายงาน จ้าวหมีกับหูจิ่วเยวียนคุ้มกันขบวนแรกไปและเพิ่งพาเกวียนกลับมาถึงเมื่อครู่ "ช่วงแรกยังดีอยู่ พอเข้าวันที่สองแดดจัด ครั้นถึงหน้าโกดังของเถ้าแก่จาง ใบด้านล่างก็เริ่มเยิ้ม ขายได้แค่ส่วนที่วางอยู่ข้างบน"นายหญิงไม่ตอบทันที ตัวเลขในหัวเรียงแถวลงมาเอง ค่าแรงคนงานสามคน ค่าเช่าโกดัง ค่าวัวสองตัวกับเกวียนหนึ่งเล่ม หักด้วยเงินที่ขายผักได้เพียงครึ่งเดียว ข้าวสารกับแป้งยังทำกำไร ทว่าของสดทั้งหมดขาดทุน สาขาหลิวเหอเปิดวันแรกก็ติดลบแล้ว"ถ้าเช่นนั้นเอาไปทำปุ๋ยดีหรือไม่ขอรับ" จ้าวหมีเสนอด้วยดวงตาเป็นประกาย "บ่อหมักยังรับได้อีกเยอะ""ทำแน่" คนเป็นนายพยักหน้า "แต่ชาวหลิวเหอไม่ได้รอซื้อปุ๋ย"ระหว่างนั้นน้องเล็กกับน้องสามปีนข

"แม่ ไม่ รู้"เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นกลางความมืดของห้องนอนเด็ก ห้องติดกับห้องมารดาซึ่งปูฟูกผืนใหม่ไว้ให้ห้าพี่น้องนอนรวมกันนับแต่ฟูกผืนเดิมเบียดกันไม่พอ พี่รองนั่งยองอยู่ตรงกลาง ดวงตาเรียววาววับในแสงจันทร์ที่ลอดหน้าต่างเข้ามา พี่น้องอีกสี่คนล้อมวงฟังพี่ชายคนรองพูดสามคำติดกันด้วยเสียงของตนเองเป็นครั้งแรกในชีวิตอย่างตั้งใจ ยามจื่อเพิ่งย่างเข้า ทั้งฟาร์มหลับใหลพี่รองหยิบกิ่งไม้ที่ซ่อนไว้ใต้หมอนออกมาขีดลงบนพื้นดินหน้าธรณี วงกลมใหญ่ด้านล่างคือเรือน เส้นยาวสายหนึ่งพุ่งขึ้นไปทางเหนือ ส่วนปลายวาดเป็นวงเล็ก ดุจที่แม่เขียนให้ดูบนกระดาษเมื่อหลายวันก่อนทุกประการ แล้วจิ้มนิ้วลงตรงจุดหมายนั้น แตะอกตัวเอง ก่อนชี้ไปทางลานจอดเกวียนพี่ใหญ่ขมวดคิ้ว ส่ายหน้า ทว่าพอน้องๆ หยัดกายขึ้นกันหมด ราชสีห์ตัวน้อยก็ลุกตาม เพราะเป็นพี่ ปล่อยน้องไปกันเองไม่ได้ก่อนออกจากห้อง พี่รองหันไปทางฟูก ยกมือป้อมขึ้นทั้งสองข้าง ไอเงินจางๆ ไหลออกจากรอยเสี้ยวจันทร์หลังใบหูซ้าย ร่างเด็กทั้งห้าค่อยๆ ก่อตัวขึ้นบนที่นอน เรียงแถวกันเหมือนทุกคืน พี่ใหญ่กางแขนกางขา น้องสี่ซุกหน้าลงหมอน แล้วผู้ร่ายตัวน้อยก็หลับตาลงนิ่งนาน เลียนเสียงหั

กลิ่นน้ำมันเผาจางๆ ลอยมากับสายลมตรงมุมตลาด เบาบางจนคนธรรมดาไม่มีวันแยกออกจากควันเตาซาลาเปา ทว่าจมูกของจ้าวอสรพิษจับได้ตั้งแต่ลมหายใจแรก ม่ออู๋เหินหยุดฝีเท้ากลางถนนสองวันแล้วที่ทั้งหมดยังติดอยู่ในสาขาชิงหยาง ทางกลับต้องผ่านหุบเขาซึ่งโจรเคยดักซุ่ม นายหญิงไม่ยอมพาลูกเดินทางจนกว่าเจ้าเมืองจะส่งทหารมาคุ้มกันครบสิบนาย เช้านี้โอสถสมานแผลใกล้หมด หมอประจำเรือนจึงขออนุญาตออกมาซื้อสมุนไพรที่แผงหน้าตลาด ห่างจากประตูร้านไม่ถึงร้อยก้าว พี่รองกับน้องสามเกาะชายเสื้อตามมาด้วย ที่ยอมให้พามาได้ก็เพราะยังอยู่ในสายตาของทุกคนบนระเบียงชั้นสองน้องสามซึ่งจูงมือบิดาอยู่ย่นจมูกตาม ศีรษะเล็กหันไปทางตรอกแคบระหว่างร้านขายผ้ากับร้านค้าเกลือในซอยนั้นมีเงาหนึ่งยืนอยู่ ผ้าคลุมสีเทาหม่นยาวจรดพื้น ใบหน้าซ่อนเร้นอยู่ใต้ชายผ้าจนมิด ไม่ได้มองแผงสมุนไพร ไม่ได้สนใจผู้คนที่เดินผ่าน ส่วนที่น่าจะเป็นดวงหน้านั้นหันตรงมายังพี่รองไม่ไหวติงม่ออู๋เหินขยับออกไปหนึ่งก้าว ร่างนั้นถอยลึกเข้าซอยหนึ่งก้าวเท่ากัน พอถึงก้าวที่สอง เงานั้นก็หมุนตัวหายไปหลังกองลังไม้ ครั้นจ้าวอสรพิษพุ่งตามไปถึงปากทาง ข้างในกลับเหลือเพียงลังเปล่ากับสุนัขจรจ

แกร๊กเศษกระเบื้องแผ่นหนึ่งร่วงลงจากหลังคาโรงเก็บของสาขาหลิวเหอ แตกกระจายบนพื้นลานหน้าเท้าทุกคนพอดี เหนือขึ้นไปตรงจุดที่มันหลุดร่วง มีรูโหว่กลมขนาดเท่ากำปั้น ขอบไหม้เกรียมเป็นสีดำ ม่านมายาสีเงินรอบช่องนั้นห้อยรุ่งริ่งอยู่กลางอากาศดุจใยแมงมุมที่ถูกฉีกยังไม่ทันยามสาย ห้าจ้าวในร่างอสูรก็พาทั้งครอบครัวมาถึง ราชสีห์ทองแบกนายหญิงกับพี่ใหญ่ หมีใหญ่ให้น้องเล็กกับน้องสี่เกาะหลัง จิ้งจอกเก้าหางม้วนพี่รองไว้ในพวงขนฟู อสรพิษพันน้องสามไว้รอบลำตัว ส่วนเงือกหนุ่มทะยานคู่ไปกับกระแสน้ำในลำธารตลอดทาง ไม่มีเด็กคนใดถูกทิ้งไว้ที่ฟาร์ม เพราะหลังเช้าวันที่โคมแดงทักทายกลางตลาดชิงหยาง นางตัดสินใจแล้วว่าผู้ใหญ่ทั้งหกต้องอยู่ใกล้ลูกครบทุกคน ไม่แยกจากกันอีกเถ้าแก่จางวิ่งออกมาต้อนรับทั้งที่ยังสวมเสื้อนอนไม่ทันผูกสาย รายงานเสียงสั่นว่าเมื่อคืนได้ยินเหมือนอะไรดีดผึงบนหลังคาครั้งเดียว ปีนขึ้นไปดูแล้วไม่เจอผู้ใด สินค้าข้างในก็ยังอยู่ครบ คนงานทั้งสามผลัดกันเฝ้าหน้าประตูจนรุ่งสาง ไม่มีคนใดกล้าข่มตาหลับเลยสักงีบม่ออู๋เหินขึ้นไปตรวจจุดที่ถูกเจาะเป็นคนแรก แล้วลงมาพร้อมแท่งโลหะท่อนปลายที่หักออกมาในมือ ยาวเท่านิ้วก้อย ปล

"เจ้าเคยนับหรือไม่ ว่าเลือดหนึ่งหยดมีค่ากี่ชีวิต"ชายชุดคลุมถูกมัดติดเสากลางห้องเก็บฟืน ผ้าเทาหม่นถูกปลดออกแล้ว เผยใบหน้าธรรมดาจนเดินสวนกันในตลาดก็คงไม่มีผู้ใดเหลียวมอง มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่ยังค้างอยู่ตั้งแต่เมื่อคืน"นับทุกวัน" เซียวหนิงเยว่ตอบ แล้วลากตั่งเตี้ยมานั่งลงตรงหน้า ห่างเพียงสามก้าวแสงรุ่งเช้าลอดผ่านซี่ไม้เข้ามาเป็นเส้น ห้าจ้าวยืนล้อมอยู่รอบห้อง ไม่มีใครแตะต้องเชลยแม้แต่ปลายเล็บ เพราะนายหญิงสั่งไว้ว่าจะถามเอง ด้านหลังตั่งตัวนั้น พี่รองนั่งกอดเข่าชิดแผ่นหลังมารดา นิ้วที่พันผ้ากำชายเสื้อแม่ไว้แน่น เซียวหนิงเยว่จงใจขยับบังไว้ทั้งตัว ให้ลูกอยู่ใกล้พอจะเอื้อมถึง ทว่าพ้นระยะที่สายตาคนตรงหน้าจะมองเห็น"พวกข้ามีกันเพียงสามคน" เชลยเริ่มก่อน "เจ้าจับได้หนึ่ง เท่านี้ก็หมดแล้ว""สามคน" คนเป็นนายทวนช้าๆ "คนแรกจ้างโจรในหุบเขาทางเหนือ ถุงค่าจ้างมีกลิ่นน้ำมันแบบเดียวกับโคมเก้าดวงเมื่อวาน อีกคนยืนชูโคมแดงกลางตลาดชิงหยาง ไม่กี่คืนต่อมาก็มีผู้มาเจาะม่านมายาที่หลิวเหอทางใต้ ทั้งยังต้องเตรียมศาลร้าง จัดหายาสลบ ดักรอให้ม่านขาด ระหว่างเหนือกับใต้คือฟาร์มของข้า ลำพังสามคนวิ่งรอกทั้งหมดนั้นไม่ทั