All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 191 - Chapter 200

โหม่งเสียงฆ้องรับแขกดังกังวานลงมาจากเชิงผา ทิ้งช่วงห่างกันนานจนกังวานก่อนหน้าแทบจางหาย แล้วจึงตามมาอีกหน หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ห้าครั้งพอดีกับจำนวนบุรุษที่ก้าวผ่านซุ้มประตูไม้ไผ่เข้ามาบ่ายวันที่สองของการเดินทาง ลานชุมนุมใต้เขาเทียนจู้กว้างใหญ่เกินกว่าที่เซียวหนิงเยว่เคยนึกภาพไว้ พื้นศิลาแผ่ออกเป็นวงรี ยาวสุดสายตา ปะรำไม้หลังคามุงผ้าเรียงล้อมเป็นชั้นๆ ไล่ระดับขึ้นไปจนถึงแท่นหินสูงตรงเชิงผา อันเป็นที่นั่งของผู้อาวุโสสภาบรรพกาล ธงนับร้อยผืนโบกสะบัดอยู่ด้านบน ทั้งลายหัวกวาง หางนกยูง เกล็ดมังกร และเขี้ยวหมาป่า ผู้คนเดินขวักไขว่ไม่ขาดสาย บ้างมีครีบงอกหลังใบหู บ้างมีเขี้ยวยาวพ้นริมฝีปาก บางกลุ่มลากหางยาวไปตามทาง กลิ่นธูป สุรา และเนื้อย่างลอยปนกันจนน้องสามบนบ่าสยงป้าจ้านต้องยกมือปิดจมูกก่อนก้าวพ้นซุ้มประตู มารดาคุกเข่าลงจัดผ้าคลุมให้ลูกครบทุกคน ดึงชายผ้าให้เรียบตรง ผูกสายที่ลำคอใหม่ ลูบเส้นผมซึ่งยุ่งเพราะลมระหว่างทางให้เข้าที่ จนแน่ใจว่าไม่มีเด็กคนใดดูมอซอกว่าทายาทตระกูลใหญ่แม้แต่น้อย แล้วจึงลุกขึ้นเดินนำฝูงชนเบื้องหน้าเงียบลงทีละกลุ่ม เริ่มจากผู้ที่อยู่ใกล้ซุ้มประตู แล้วลามต่อไปเป็นวงกว้

กลิ่นขมอมหวานของรากชะเอมเคี่ยวกับขิงป่าลอยเข้ามาทางช่องหน้าต่างตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง เซียวหนิงเยว่ลืมตาขึ้นในความมืด นับลมหายใจบนฟูกข้างกายให้ครบห้าก่อน แล้วจึงคว้าเสื้อคลุมลุกออกไปตามหาที่มาหน้าเรือนพักที่สภาจัดไว้ให้ มีเตาดินขนาดย่อมตั้งชิดเสาระเบียง ม่ออู๋เหินคุกเข่าอยู่ตรงนั้น ถ้วยกระเบื้องห้าใบเรียงเป็นแถวบนถาดไม้ ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นเป็นสาย ลมบนเชิงเขาเทียนจู้หนาวกว่าที่ฟาร์มนัก เมื่อคืนน้องสี่จามสองหน และจ้าวอสรพิษได้ยินทั้งสองครั้งช้อนเงินคันเล็กตักยาจากใบแรกขึ้นแตะปลายลิ้น เช็ดด้วยผ้าขาวสะอาดก่อนย้ายไปถ้วยถัดไป ไล่ชิมจนครบทั้งห้า จากนั้นจึงหยิบสมุดปกผ้าออกมาจดลงหนึ่งบรรทัด กฎข้อแรกที่บันทึกไว้ให้ลูก บัดนี้ผู้เขียนกลับเป็นคนถือปฏิบัติเคร่งครัดกว่าผู้ใด"ข้าน้อยชิมแล้วขอรับ" ม่ออู๋เหินเอ่ยโดยไม่เงยหน้า "ไร้พิษ ไร้สิ่งใดปน"นายหญิงย่อตัวลงนั่งริมเตา หยิบช้อนคันเดิมมาตักชิมตามอีกรอบ ใบที่สามขมจัดกว่าเพื่อน จึงเติมน้ำผึ้งจากกระปุกข้างกายลงไปครึ่งส่วน ถ้วยที่ห้ายังร้อนเกินไป ก็ยกแยกออกมาวางให้ห่างไฟ"เจ้าชิมว่ามีพิษหรือไม่" หญิงสาวเอ่ยขณะกวนยาในถ้วย "ข้าชิมว่าลิ้นลูกจะรับไหวเพียงใด ค

ฝักดาบสั้นที่เอวทูตองค์หลิงหุ้มด้วยหนังปลากระเบนสีเทาหม่น ขอบปลอกเลี่ยมเงินสึกเป็นเงามันตรงจุดที่นิ้วโป้งแตะอยู่บ่อยครั้ง ด้ามพันเชือกไหมดำมัดเงื่อนแน่นหนา แบบคนที่ไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือ เช้าวันที่สี่ของงาน อาวุธเล่มนั้นยังห้อยอยู่ตำแหน่งเดิม เหมือนคราวที่เจ้าของเดินตรวจฟาร์มเมื่อหลายเดือนก่อนไม่มีผิดคนรับใช้ของสภานำป้ายเชิญมาส่งตั้งแต่ตะวันยังไม่พ้นยอดผา ขอเชิญนายหญิงแห่งฟาร์มเร้นเงาไปจิบชาในปะรำกลาง ห้าจ้าวติดตามมาครบ สยงป้าจ้านพาลูกทั้งห้าแยกไปเล่นบนลานหญ้าด้านนอก ไห่ยวี่เจ๋อยืนเฝ้าหน้าประตูโดยไม่ต้องมีผู้ใดสั่ง ส่วนอีกสามคนก้าวตามเข้าไปข้างในภายในปะรำกลางกว้างขวางกว่าที่เห็นจากภายนอก ม่านผ้าไหมสีทองเข้มทิ้งตัวจากคานเป็นชั้นๆ กระถางธูปทองเหลืองตั้งอยู่ทั้งสี่มุม ควันหอมกรุ่นของไม้กฤษณาลอยอ้อยอิ่งจนทั่วห้อง ตั้งแต่ก้าวพ้นผ้าไหมผืนแรก ปลายจมูกของหูจิ่วเยวียนย่นขึ้นครู่หนึ่งแล้วคลายออก คล้ายได้กลิ่นบางอย่างที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้น ทว่าจิ้งจอกหนุ่มไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงทรุดนั่งข้างหลังผู้เป็นนายตามธรรมเนียมทูตองค์หลิงรินชาด้วยมือตนเอง ท่วงท่าสุภาพเคร่งครัดดุจคัดลอกมาจากตำราพิธี ไม่ต่า

ปลายนิ้วของไห่ยวี่เจ๋อแตะข้อศอกนางเพียงชั่วครู่ แผ่วจนแทบไม่ทันสังเกต ชื้นอย่างผิวของผู้ที่เติบโตในน้ำ แล้วถอนกลับไปทันที เซียวหนิงเยว่ไม่หันไปมอง ก้าวต่อไปบนทางเดินหินด้วยฝีเท้าเท่าเดิม รู้ดีว่าสัมผัสแบบนี้ของจ้าวสมุทรมีความหมายเดียวมีบางอย่างที่ต้องดูเช้าวันที่หก วันสุดท้ายของงานชุมนุม หมอกบางยังเกาะเชิงผา ขบวนเล็กของฟาร์มเร้นเงากำลังมุ่งหน้าไปยังปะรำธงแผงคอเพลิงตามคำเชิญเมื่อคืน ลูกทั้งห้าก้าวอยู่หน้าสุด ห้อมล้อมด้วยบิดาเป็นวง ไห่ยวี่เจ๋อเลื่อนกายมาเดินชิดข้างนายหญิง ก้มศีรษะลงจนเสียงเหลือเพียงลมหายใจ"ชายชราที่ยืนในเงาเสาคืนแรก" น้ำเสียงนั้นเรียบ หากเร็วกว่าปกติ "ข้าเห็นคนผู้นั้นอีกเมื่อวานซืนที่ลานรับรอง และเมื่อวานตอนท่านผูกผ้าให้จ่าฝูง สามวันแล้วขอรับ ไม่เคยมองลูกเลยสักครั้ง มองแต่นายหญิงคนเดียว"หญิงสาวไม่ถามว่าแน่ใจหรือไม่ ตาข้างที่เคยขุ่นมัวของคนผู้นี้หายสนิทแล้ว และนับแต่วันนั้น ดวงตาคู่นี้ยังไม่เคยมองพลาดสักครั้ง"วันนี้ชายชราจะอยู่ในวงชาของผู้อาวุโส" ไห่ยวี่เจ๋อเอ่ยต่อ "ข้าเห็นบริวารของผู้เฒ่าคนนั้นเดินนำทางไปปะรำราชสีห์ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง"ปะรำของเผ่าราชสีห์กว้างใหญ่ ผ

กลิ่นน้ำแกงกระดูกเคี่ยวรากบัวลอยออกจากห้องครัว อบอวลไปตามระเบียงทั้งที่ยามไฮ่ล่วงมาครึ่งยามแล้ว และไม่มีผู้ใดในเรือนพักหิวเลยแม้แต่น้อยเซียวหนิงเยว่หยุดยืนตรงธรณีประตูครัว มองแผ่นหลังกว้างที่ก้มอยู่หน้าเตา สยงป้าจ้านคนหม้อด้วยทัพพีไม้วนไปทางซ้ายทีทางขวาที ทั้งที่น้ำแกงเดือดได้ที่มาหลายก้านธูปแล้ว"ต้มให้ใครกิน" หญิงสาวถามทัพพีหลุดมือ ตกลงในหม้อดังจ๋อม จ้าวหมีหันขวับ ใบหน้ากลมแดงก่ำยิ่งกว่าเปลวไฟในเตา"ข้าไม่รู้จะทำอะไรขอรับ" น้ำเสียงอึกอัก "นั่งอยู่เฉยๆ หัวใจก็เต้นไม่หยุด เลยมาเคี่ยวน้ำแกง ต้มไปต้มมาได้สามหม้อแล้ว""ข้าบอกว่าจะเรียกพบทีละคน" เซียวหนิงเยว่ก้าวเข้าไปใกล้ "เจ้าคือคนแรก"สยงป้าจ้านเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนซ้ำหลายรอบ แล้วจึงเงยหน้าขึ้นสบตาตรงๆ"ข้าไม่ต้องคิดขอรับ" คำตอบพรั่งพรูออกมาทันที "ข้าเป็นของนายหญิงมาตั้งแต่วันแรกที่ท่านให้ลงจอบขุดดินแล้ว พลิกแปลงแรกเสร็จ ข้าก็รู้ว่าจะไม่ไปที่ไหนอีก"ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร สองแขนใหญ่ก็โอบรวบร่างหญิงสาวไว้แน่น ยกจนปลายเท้าลอยพ้นพื้นครัว กลิ่นควันฟืนติดอยู่เต็มอกเสื้อหนา อุ่นเสียจนนายหญิงหลุดหัวเราะออกมาก่อนจะรู้ตัว"วางข้าลง""อีกครู่เด