All Chapters of หอบแฝดห้า ทำฟาร์มในโลกอสูร: Chapter 251 - Chapter 260

เสียงปีกนกกระพือฝ่าม่านชั้นนอกดังขึ้นอีกหน ไม่นานก็มีตัวถัดไปตามมา และตัวถัดไปอีก ตลอดทั้งคืน ไม่เว้นช่วงให้ผู้ใดได้หลับสนิทสามวันหลังสารฉบับแรกจากแท่นศิลา นกบินมาถึงเร้นเงารวมสิบเอ็ดตัว ตรงกับจุดแดงสิบเอ็ดจุดบนผังหนังพอดีไม่ขาดไม่เกิน ทุ่งหญ้าใต้แท่นศิลามาเป็นแห่งแรก ถัดมาคือแปลงสมุนไพรรอบวิหารอสรพิษในหุบหมอก แนวสาหร่ายวิญญาณริมทะเลจันทรา จากนั้นจึงเป็นถิ่นของเผ่าเล็กเรียงกันไป บางถิ่นนายหญิงเคยขายเมล็ดให้เพียงถุงเดียวถ้อยความในทุกสารคล้ายกันจนแทบเป็นฉบับเดียว ใบยังเขียว รากเน่า กลิ่นหวานแปร่งเหมือนผลไม้ช้ำ หูจิ่วเยวียนอ่านจบก็ปักหมุดไม้ลงบนจุดแดงทีละจุด หมุดสุดท้ายปักลงในรุ่งเช้าวันที่หกสิบสามของเขตกลาง ผังทั้งผืนดูราวหนังสัตว์ซึ่งถูกตอกตะปูตรึงไว้กับโต๊ะบางฉบับยาวกว่าที่อื่น ฉบับที่สองจากแท่นศิลาแจ้งว่าผู้เฒ่าเขี้ยวหินยังสั่งให้คนหามเปลไปวางริมทุ่งทุกเช้า ทอดสายตามองหญ้าที่เหี่ยวลงแถวแล้วแถวเล่าโดยไม่ยอมกลับถ้ำ บุตรชายผู้อาวุโสอสรพิษเขียนมาสั้นจนแทบไร้คำเชื่อม แจ้งเพียงว่าแปลงซึ่งบิดาดูแลมาทั้งชีวิต บัดนี้เหลือไม่ถึงครึ่ง เรือนสตรีสูงวัยส่งข่าวว่าปะการังกิ่งที่น้องสี่ช่วยไว้ยังป

ลำธารของเผ่ากวางหินใสและอุ่นใต้ฝ่ามือไห่ยวี่เจ๋อ สะอาดกว่าสายน้ำในเขตใดที่เคยผ่านมา ทั้งที่ริมตลิ่งสองฟากมีแต่ไม้ใบเขียวรากเน่าวันที่หกสิบแปดของเขตกลาง เป็นวันที่สามของขบวนเสบียงในหุบผาตอนใน จ้าวสมุทรไล่ดูลำธารครบทุกสาย จากต้นน้ำบนชะง่อนหินลงไปจนถึงแอ่งซึ่งเผ่าใช้ตักดื่ม ปล่อยปราณลงไปทีละสายแล้วรอให้กระแสตอบกลับ ไม่มีแห่งใดขุ่น ไร้กลิ่นหวานแปร่ง ไร้ใยเทาเกาะก้อนกรวดแม้เส้นเดียวห่างออกไปไม่ไกล สยงป้าจ้านขุดร่องลึกท่วมเข่าล้อมแปลงติดเชื้อไล่ไปทีละผืน ดินที่ขุดขึ้นกองไว้ฝั่งเดียว กันปลายรากของผืนป่วยแตะส่วนที่ยังดี คนในเผ่าช่วยกันแบกดินตามหลัง ทุกคนผอมจนเห็นซี่โครงใต้เสื้อหนังปะชุน ทว่าไม่ไอ ไม่เป็นไข้สักคน แพะภูเขาในคอกก็ไม่ป่วยสักตัว เพียงยืนเลียหินเกลือ เพราะหญ้าทั้งหุบเหี่ยวคาต้นจนกินไม่ได้ทุกเช้าและค่ำ จ้าวหมีตักแจกเสบียงด้วยตนเอง เด็กก่อน คนชราถัดมา จากนั้นจึงเป็นผู้ใหญ่ ส่วนของตนเป็นชามสุดท้ายเสมอ หัวหน้าเผ่าเคยรั้งให้กินก่อน หมีหนุ่มส่ายศีรษะ "คนแบกข้าวมาถึงแล้ว ข้าวก็ไม่หนีไปไหน"คราวก่อนที่รั้งท้ายสุด สยงป้าจ้านกลัวว่าจะไม่มีที่ยืน คราวนี้รั้งท้ายเพราะรู้ว่ามีเรือนรออยู่ หาก

ล้อเกวียนสามเล่มบดกรวดมาถึงรั้วฝั่งตะวันออก ทว่าเสียงตะโกนของน้องเล็กยังดังกว่าล้อทั้งสามรวมกัน"พ่อหมี!"เช้าวันที่เจ็ดสิบสามของเขตกลาง ไห่ยวี่เจ๋อกับสยงป้าจ้านกลับมาพร้อมเกวียนเปล่า ข้าวทุกถุงลงไปอยู่ในยุ้งของเผ่ากวางหินจนหมด ร่องแยกแปลงขุดครบทุกผืน ส่วนที่ยังไม่ติดเริ่มแตกยอดใหม่ เด็กกวางซึ่งเคยไม่ยอมกินข้าวมาส่งที่ปากหุบพร้อมห่อหญ้าแห้งห่อน้อยเป็นของฝากแด่จ้าวสมุทร วิกฤตแรกของเผ่าผ่านพ้นไปแล้ว ส่วนวิกฤตถัดไปยังไม่มีผู้ใดกล้าคาดเดาสองจ้าวยังไม่ก้าวเข้าชั้นในทันที หยุดที่อ่างหินหน้าม่านชั้นนอก ถูแขนด้วยยาล้างมือของม่ออู๋เหินจนถึงศอก ถอดเสื้อคลุมทิ้งไว้ในตะกร้าซึ่งหลิวซานรอรับ จึงผ่านรั้วเข้ามาเด็กทั้งห้ายืนเรียงหลังเส้นซึ่งมารดาขีดไว้บนพื้น ดิ้นไปมาแต่ไม่ยอมข้าม เซียวหนิงเยว่ไล่ดูมือลูกทีละคน พลิกฝ่ามือ พลิกหลังมือ ดูซอกเล็บ ว่าล้างครบตามที่สั่งไว้แต่เช้า ครบคนสุดท้ายจึงพยักหน้าห้าร่างน้อยพุ่งออกไปพร้อมกันน้องเล็กไปถึงก่อน กระโดดเกาะขาบิดาหมีไว้แน่น ก่อนจะนึกขึ้นได้ ปล่อยแขนข้างหนึ่งล้วงห่อผ้าออกจากอกเสื้อ ข้างในเหลือขนมงาชิ้นเดียว กินวันละชิ้นตามที่มารดาบอก ของที่เหลือจึงพอดีกั

กลิ่นไม้กฤษณาแก่นดำลอยมาตามลมเช้าจากแผงขายเมล็ดชั่วคราวหน้าม่านชั้นนอก เป็นกลิ่นเดียวกับปกเสื้อในโถดินเผาซึ่งฟาร์มยังเก็บไว้ไม่เคยทิ้งวันที่แปดสิบของเขตกลาง เพิงขายเมล็ดสามแผงผุดขึ้นหน้าแนวด้ายมายาฝั่งตะวันออกภายในคืนเดียว โครงไม้ใหม่ ผ้าใบใหม่ คนขายสวมเสื้อคลุมพ่อค้าสีหม่นธรรมดาจนไร้ผู้ใดจำใบหน้าได้ ป้ายผ้าแขวนหน้าแผงกลางเขียนด้วยหมึกดำตัวใหญ่'เมล็ดปลอดเชื้อ ปลูกในดินใดก็ได้ ไม่ต้องพึ่งดินฟาร์ม'ราคาสูงกว่าของฟาร์มถึงสิบเท่า ทว่าคนจากเผ่าเล็กยังมุงซื้อจนแผงแทบพัง สูตรของฟาร์มล้มเหลวมาสามวัน ทุ่งที่เพิ่งลุกขึ้นได้กลับทรุดลงซ้ำ ผู้ที่ไม่เหลือสิ่งใดให้หวังย่อมยอมจ่ายแพงเพื่อซื้อความหวังใหม่หนึ่งถุง หญิงชราผู้หนึ่งปลดกำไลเงินออกจากข้อมือวางลงแลก บางคนแลกด้วยหนังสัตว์ทั้งผืนเซียวหนิงเยว่ยืนดูอยู่หลังม่าน ไม่ส่งคนไปไล่ ไม่ประกาศห้ามผู้ใดซื้อ ม่านนี้กั้นเพียงเขตของฟาร์ม หาได้กั้นปากท้องของผู้อื่นไม่ หากใช้อำนาจห้าม คนหิวก็จะจำเพียงว่าฟาร์มขวางทางรอดของตนเหลยเฉียนก้าวมาหยุดข้างม่าน แผงคอทองหยิกพองตั้ง เอ่ยเสียงต่ำ "จะให้ฝูงไปพลิกแผงทิ้งหรือไม่"นายหญิงส่ายศีรษะ "ผู้ที่ซื้อไปแล้วจะได้เห็น

ตึก ตึก ตึกปลายนิ้วม่ออู๋เหินเคาะลงบนโต๊ะยาในโรงเก็บโอสถตามห้วงที่เห็นในถ้วย ช้า หนัก สม่ำเสมอ ไม่เร็วขึ้น ไม่ช้าลงวันที่แปดสิบเจ็ดของเขตกลาง จ้าวอสรพิษวางถ้วยเชื้อสายที่ติดป้าย 'รู้ทัน' เรียงไว้สิบใบ เพาะแยกจากตัวอย่างแรกซึ่งฝูงของเหลยเฉียนส่งมา ทุกใบปิดฝาแก้วบาง เปิดเพียงช่องเล็กพอให้ปลายเข็มเงินลอดลงไปได้ จ้าวอสรพิษแตะผิวน้ำไล่ไปทีละถ้วย แผ่วจนน้ำแทบไม่สั่น เพื่อดูว่าใยเชื้อสายนี้ตอบสนองต่อสิ่งใดบ้างใยเทาในถ้วยแรกหดตัวเข้าหากันก่อนคลายออก ครู่ต่อมาก็หดอีก คลายอีก มิได้หดเพราะเข็มแตะ เพราะปลายเงินยังไม่ทันลงถึงผิว ม่ออู๋เหินจึงละมือจากเข็ม แล้วมองทั้งแถวครู่ต่อมา ใยเชื้อในทุกถ้วยหดตัวพร้อมกัน คลายพร้อมกัน เป็นห้วงเดียวกันทั้งสิบใบม่ออู๋เหินยกใบหนึ่งไปวางไว้มุมโรงฝั่งตะวันออก อีกใบไปไว้ใต้ชายคาฝั่งตะวันตก ห่างกันเกือบยี่สิบก้าว แล้วกลับมายืนกลางโรง นับลมหายใจตนเองเทียบ ถ้วยที่อยู่คนละมุมยังหดพร้อมกับถ้วยบนโต๊ะไม่คลาดแม้แต่ห้วงเดียว ดุจมีบางสิ่งตีให้ใยทุกเส้นเต้นตามจากที่ไกลแสนไกลจ้าวอสรพิษลองคลุมถ้วยใบหนึ่งด้วยผ้าหนาสามชั้น ใยใต้ผ้าก็ยังเต้นตรงกับใบอื่น ลองยกใส่หีบไม้ปิดฝา ก็ยั