All Chapters of She Replaced the Billionaire’s Wife: Chapter 71 - Chapter 80

Hindi man nila aminin nang direkta, malinaw sa usapan ng mga bisita kung gaano kalalim ang impresyon na iniwan ng mag-asawang Jaxen sa lahat ng naroroon. Sa isang sulok ng bulwagan, may ilang maharlikang halos hindi makapaniwala sa kanilang nasasaksihan.“Grabe… kahit gaano kamahal ang diyamante,” bulong ng isa, bahagyang nanginginig ang boses, “mapapasabi ka na lang, ibang klase talaga si Jaxen.”“Ano bang ibig mong sabihin?” tanong ng kasama niya, hindi rin maalis ang tingin sa kumikislap na kuwintas.“Isipin mo,” sagot nito, bahagyang ngumiti, “isang bagay na halos imposibleng maabot ng kahit sino… pero nagawa niya. Hindi lang basta kayamanan, parang gusto niyang patunayan na walang limitasyon ang kaya niyang ibigay.”Unti-unting kumalat ang usapan tungkol sa auction na iyon, kung paano binili ni Jaxen ang diyamante sa presyong halos hindi maisip ng karamihan. Sa una, tila katawa-tawa ang halaga, pero habang pinagmamasdan nila si Raina ngayon, nakasuot ng simpleng gown na mas lalon

“Kung iisipin… kakaiba ka talaga, gaya ng dati,” malamig ngunit may halong pangungutya ang tono ng babaeng kausap niya.Napakunot ang noo ni Raina. “Ha? What do you mean?”“Yung paraan mo magsalita,” dagdag pa nito, habang pasimpleng napatingin sa may pintuan kung saan kakalabas lang ng kasambahay na nakabuhos ng alak sa damit ni Raina. Pinadala iyon para gamutin ang sugat sa kamay.Bahagyang ngumiti ang babae, pero hindi umaabot sa mata ang ngiti. “Hindi ka talaga marunong makitungo sa mga katulong… hindi ka pa kasi tunay na kabilang sa amin.”Tunog pormal ang mga salita, pero malinaw ang laman, pangmamaliit.Napatahimik si Raina.Lumaki siya sa isang pamilyang may pangalan, oo, kilala ang apelyido nila sa lipunan. Pero hanggang doon lang iyon. Wala silang tunay na impluwensya, walang yaman, at lalong walang kapangyarihan. Isang pamilyang may titulo pero walang laman.Hindi pa nga siya kailanman naimbitahan sa mga ganitong pagtitipon noon.‘Sa paningin ng mga tulad nila… hindi ako “t

Napatingin si Raina kay Jaxen na may halong pagkagulat at pagkadismaya, tila hindi niya maipaliwanag kung ano ang mas nangingibabaw, ang pagkaantig o ang pagkabigla sa biglaang desisyon nito.“Ang dollhouse na ‘yon… sobrang mahal noon,” mahina niyang saad, halos pabulong, habang inaalala ang nakaraan. “Mas higit pa sa sampung beses ng presyo ng Barbie na binili sa’kin ni Lola.”Sa panahon na iyon, ang halagang iyon ay katumbas ng isang buwang sahod ng isang empleyado. Hindi iyon basta laruan lang, isa iyong luho na hindi kayang basta-basta hingin, lalo na para sa isang batang tulad niya na maagang natutong magpigil.“Kung pinilit ko siguro si Lola, baka binili niya,” patuloy niya, bahagyang nanginginig ang tinig. “Pero… hindi ko talaga nagawa.”Tahimik siyang tiningnan ni Jaxen, naghihintay.“Alam mo kung bakit?” tanong niya, saka ngumiti nang mapait. “Yung pinili ng ate ko… telescope set. Mas mahal pa. Halos sabay lang kasi birthday namin, kaya sabay kaming binibilhan. Lagi siyang pu

Hindi kailanman naging responsibilidad ni Raina ang mga nangyari noon, kahit pa halos mapahiyang mapangiti siya sa mga hallway ng hotel, o makaramdam ng kakaibang init habang nasa gitna ng isang engrandeng event. Sa isip niya, lahat ng iyon ay si Jaxen ang may gawa. Siya ang nanguna. Siya ang may kagustuhan.Pero kung aaminin niyang gusto niya rin ngayon… kung sasabihin niyang siya mismo ang may gusto… ibang usapan na iyon.Magiging dalawa na sila sa responsibilidad.At doon siya natakot.Ayaw niyang maging babaeng basta na lang nadadala sa init ng sandali, yung kayang gawin ang kahit ano, kahit saan, kahit hindi tama sa paningin ng iba. Ayaw niyang isipin na ganoon siya. Ayaw niyang tanggapin na may bahagi sa kanya na nasisiyahan sa ganong klaseng kalayaan.“Jaxen… ayoko maging kakaibang babae,” mahina niyang sabi, halatang nag-aalangan.Bahagyang tumaas ang kilay ni Jaxen, tila sinusukat ang sinabi niya. “Ganun ba?”Huminga siya nang malalim, parang pinipilit ayusin ang sarili. “Per

Bahagyang nanginig ang pilikmata ni Raina. Gusto niyang imulat ang mga mata niya, pero hindi niya magawa. May bahagi sa kanya na gustong makita ang itsura ni Jaxen sa sandaling iyon, pero mas nangingibabaw ang hiya, parang mas madali kung mararamdaman lang niya kaysa makita.Sa dilim ng kanyang paningin, mas naging malinaw ang bawat haplos. Mas tumalim ang pakiramdam niya sa bawat galaw nito, at hindi niya maikakaila, may kakaibang kilig na unti-unting gumagapang sa kanya.Dumampi sa kanyang pisngi ang malambot at mainit na labi ni Jaxen. Sa halip na umatras, dahan-dahan siyang bumaling at hinanap ang labi nito, hinahalikan siya nang nakapikit pa rin.Hindi iyon sa loob ng kwarto. Nasa lounge sila, sa sofa, hindi sa kama. At marahil dahil iba ang lugar, mas lalo niyang nararamdaman ang kaba at pananabik na magkahalong dumadaloy sa katawan niya. Parang mas sensitibo siya sa bawat haplos, bawat galaw.Ganito ba talaga kapag… ibang lugar? magulong tanong sa isip niya.“Jaxen... huwag…” m