جميع فصول : الفصل -الفصل 40

“Naalis ko na yung mga istorbo.”Napatigil si Raina sa kinatatayuan niya at napatitig kay Jaxen, halatang hindi pa rin makapaniwala sa ginawa nito.“…ano bang problema mo?” mariin niyang tanong, hindi na maitago ang inis sa boses.“Hmm?” bahagyang tumaas ang kilay ni Jaxen, tila nagtataka sa biglang pag-init ng ulo niya.“Ang weird mo,” diretso niyang sagot.“What do you mean?” kalmado pa rin ang tono nito, pero mas tumalim ang tingin.“Bakit ba… bakit parang gustong-gusto mong ginagawa sa’kin ‘to?” halos pabulong pero gigil ang tanong ni Raina, halatang nahihirapan siyang ipaliwanag ang sarili niyang nararamdaman.Saglit siyang pinanood ni Jaxen, saka marahang ngumiti, yung tipong alam na niya ang sagot bago pa man itanong.“Palagi mong sinasabi na binu-bully kita,” sabi nito, “pero alam mo rin naman na… nag-e-enjoy ka.”Parang tinamaan si Raina. Napanganga siya sandali, bago namula ang pisngi niya.“Hindi naman ako ganito dati…” mahina niyang depensa, pero halatang kulang sa kumpiya

Nagising si Jaxen. At sa sandaling magtagpo ang mga mata nila, ang malalim at mapulang titig nito, parang biglang nawalan ng hangin si Raina. Tahimik ang gabi, ngunit tila mas lalong bumigat ang katahimikan sa pagitan nila. Tanging ang mabilis na tibok ng puso niya ang umaalingawngaw sa tenga niya.“Hey.”Mababa at malamig ang boses ni Jaxen, parang dahan-dahang bumabagsak sa dibdib niya ang bawat salita.“J-Jax… gising ka na pala…”“Ano ang ginagawa mo ngayon?”Isang simpleng tanong lang, pero pakiramdam ni Raina ay para siyang pinigilan ng isang mabangis na hayop na handang sumunggab anumang oras.“Jaxen, ako… I was just—”“Ano’ng ginagawa mo sa pagitan ng mga hita ko?”Parang binuhusan ng malamig na tubig si Raina.“Hindi! A-ano… akala ko tulog ka…”“Hindi ko alam na hobby mo pala ‘yon, ang gumawa ng gano’n habang tulog ang isang lalaki.”“Hindi!” halos mapaiyak na sagot niya.Napailing siya nang sunod-sunod, nanginginig ang balikat. Ang dibdib niya ay mabilis na umaangat-bumaba, h

Sa halip na isang malaking chandelier, mas mababa ang pagkakalagay ng mga ilaw na nakakabit sa dingding. Dahil dito, naisip ni Raina na kung sakaling bumisita siya rito sa gabi, siguradong mas magiging tahimik at intimate ang atmosphere, yung tipong pwede kang mag-tsaa habang nakalubog sa banayad na ilaw.“Ngayon ka lang ulit bumisita mula nang mag-resign ka sa posisyon mo three years ago,” wika ng Presidente, kaswal pero may bahagyang himig ng panghihinayang. “Medyo nadismaya ako na hindi kita nakita sa wedding mo.”Ngumiti si Jaxen, magalang pero kontrolado ang ekspresyon. “Simple lang po kasi ang naging kasal. Hindi na namin ginawang malaking event. Pero salamat po sa ipinadalang regalo.”“Sayang,” sagot ng Presidente, bahagyang natawa. “Kung alam ko lang na ganyan kaganda ang asawa mo, kahit sa sulok lang ako uupo para manood.”Bahagyang napayuko si Raina, naramdaman ang init sa pisngi. Hindi siya sanay sa ganoong klaseng papuri, lalo na sa harap ng ganitong mga tao. Mahigpit niya

Sumilip si Raina sa bintana ng kwarto ng anak ng Presidente. Mula roon, kitang-kita niya ang likurang hardin. Kung ikukumpara sa maayos at planadong central garden, mas magulo ang ayos nito, mas makapal ang mga halaman, mas natural ang itsura, at mas iba-iba ang uri ng bulaklak, kahit hindi kasing tingkad ng nasa harap.‘Baka… nandito siya?’ bulong niya sa isip.Habang abala pa rin ang First Lady at ang mga tauhan sa paghahanap sa loob ng bahay, hindi na nagdalawang-isip si Raina. Mabilis siyang bumaba ng hagdan at dumaan sa likurang pinto.Paglabas niya, agad siyang sinalubong ng malamig na hangin.“Whoa…” mahina niyang nasabi, napahawak sa buhok na bahagyang nagulo ng hangin.Malawak ang hardin, mas malaki pa sa inaasahan niya. Saglit siyang napahinto.‘Kung nandito man siya… kaya ko ba siyang hanapin mag-isa?’Sandaling nag-alangan si Raina kung tatawag ba siya ng kasama. Pero bago pa siya makapagdesisyon, may napansin siyang gumalaw sa gilid ng paningin niya.Isang puting paru-par

Sa totoo lang, si Jaxen ay hindi naman talaga interesado sa mga babae noon.Lumaki siyang salat, literal na ang iniisip lang niya noon ay kung paano mabubusog ang sarili. Nang tumanda at mapasok sa delikadong mundo ng kontrata at negosyo, lalo lang siyang naging abala. Pera, trabaho, resulta, iyon lang ang umiikot sa isip niya. Wala siyang oras para sa emosyon, lalo na para sa relasyon.Kahit nang mapunta siya sa poder ng isang makapangyarihang pamilya at tuluyang mapasakamay ang pamamahala ng kanilang negosyo, hindi nagbago ang prinsipyo niya. Gusto niya kontrolado ang lahat. Maayos. Walang sablay.In fact, pinaandar niya ang buong sistema na parang makina, organized, efficient, predictable.At iyon din ang dahilan kung bakit bihira siyang makipaghalubilo sa iba. Ayaw niya ng komplikasyon. Ayaw niya ng tao.“People are unpredictable,” madalas niyang isipin. “Machines are easier.”Kaya kahit ang asawa niya, si Reina, ay halos papel lang sa buhay niya. Isang pangalan sa kontrata. Isang