บททั้งหมดของ She Replaced the Billionaire’s Wife: บทที่ 81 - บทที่ 89

Sinasabi ng iba na ang kabataan ang pinakamagandang anyo ng kagandahan. Naalala ni Raina ang mga panahong madalas siyang nakaupo sa isang sulok ng library, tahimik na nagbabasa habang ang mundo ng sosyalidad ay tila malayo sa kanya. Madalas siyang sabihan ng kanyang lola na huwag sayangin ang kabataan sa ganung paraan, na dapat ay maranasan niya ang saya, ang ingay, ang buhay.Hindi niya kailanman inisip na sinasayang niya iyon. Ngunit ngayon, unti-unti niyang nauunawaan, ito nga ang panahong pinakamaganda siya.“Jaxen… gusto mo bang makita akong tumanda?” tanong niya, bahagyang mahina ang boses, tila may halong pag-aalinlangan.Tumingin si Jaxen sa kanya nang diretso. “Oo. At gusto kong ako ang pinakamalapit sa’yo habang nangyayari ‘yon.”Napakurap si Raina, saka bahagyang napangiti ngunit hindi pa rin nawawala ang pag-aalinlangan. “Kahit gaano ko alagaan ang sarili ko, tatanda pa rin ako. Magkakaroon ng wrinkles… mawawala ang elasticity ng balat ko…”Hindi siya pinatapos ni Jaxen. M

Pagkalabas ni Jaxen sa tea room, tila sabay-sabay na nakahinga nang maluwag ang mga babae. Para bang may bigat na biglang nawala sa hangin. Isa-isa nilang hinawi ang mga pamaypay, pilit binabalik ang dating mahinahong atmosphere, ngunit halatang may naiwan pa ring tensyon.“Grabe… halatang-halata, mahal na mahal ng asawa mo si Mr. Camillo,” unang nagsalita si Mrs. Dela Cruz, may bahagyang ngiti sa labi.Sa unang tingin, parang papuri iyon. Pero sa tono at timing, malinaw kay Raina na may halong sarkasmo ang sinabi nito, isang paraan para tabunan ang awkward na sandaling iniwan ni Jaxen.Ngunit imbes na umiwas o magpakumbaba, diretsong sumagot si Raina, kalmado ngunit may diin.“Yes. Mahal niya talaga ako.”Napalingon ang iba. Hindi iyon ang inaasahan nilang sagot.“Hindi ba normal lang na mahal ka ng asawa mo?” dagdag pa niya, bahagyang tinaas ang kilay.Nanlaki ang mata ni Mrs. Dela Cruz. Sa ganitong sitwasyon, ang inaasahang sagot sana ay paghingi ng paumanhin o pag-iwas, iyong tipo

Kahit pa wala silang praktikal na kaalaman sa ganitong sitwasyon, hindi naman basta-basta ang First Lady. Lumaki itong sanay sa kapangyarihan, isang daliri lang ang ituturo, susunod na ang lahat. Imposibleng hindi niya alam na ang sunog ay isang emerhensiya. Ngunit ang sinabi niya kanina, na tila inaasahan niyang biglang lilitaw si Jaxen para iligtas si Raina, ay masyadong kakaiba.Parang… may inaasahan siyang eksena.“Ma’am… kayo ba…?” mahinang tanong ni Raina, ngunit agad din niyang kinagat ang sariling labi.Hindi niya tinuloy ang naisip.Hindi niya kayang itanong nang direkta kung ang First Lady mismo ang may kagagawan ng sunog. Kahit gaano pa ito kahina-hinala, alam niyang isang maling salita lang ay maaaring magdulot ng mas malaking gulo, isang bagyong hindi niya kayang kontrolin.Pero hindi maikakaila, may mali.Hindi kandila ang ilaw sa tea room, kundi mga modernong ilaw na hindi basta-basta nagiging sanhi ng apoy. Walang naninigarilyo. Kahit ang pagpainit ng tubig ay hindi ga

Mula sa main building ng Malacañang papunta sa isang pribadong wing sa hilagang bahagi ng compound, wala pang dalawampung minuto ang biyahe. Ngunit kahit gano’n kaikli ang distansya, tila hindi iyon sapat para kay Jaxen.Pagkapasok pa lang nila sa isang bakanteng silid, hindi na siya nag-aksaya ng oras. Hindi man lang niya sinindihan ang ilaw, agad niyang itinulak si Raina sa dingding, ang galaw ay mabilis at walang pag-aalinlangan.“Sandali, Jaxen… nasa loob pa tayo ng Palasyo,” pigil-hiningang sabi ni Raina, bahagyang napapikit.“Ano naman kung saan tayo?” sagot niya, malamig ngunit mabigat. “What does the place matter kung mahal ko ang asawa ko?”“Syempre may kinalaman ‘yon!” giit ni Raina, pilit hinahabol ang sarili.“Then I’ll make it irrelevant,” sagot niya nang diretso.“Ano ba, ah!”Hindi na niya natapos ang sasabihin nang hilahin ni Jaxen ang bahagi ng kanyang damit sa dibdib. Ang basang tela na kanina’y dikit sa kanyang balat ay agad napunit at dumulas pababa, kasabay ng bah

Hindi porket bayad na ang isang trabaho ay tapos na ang lahat.Sa mundong ginagalawan ni Jaxen, walang kasiguraduhan ang kahit ano. Kapag may pera kang hawak, may mga taong handang pumatay para maagaw iyon. May ibang dating kasamahan, mga kriminal sa kalsada, at kung sinu-sinong oportunista na laging nakaabang sa pagkakamali niya.Normal na lang para sa kaniya ang malason ang pagkain o gamot. Kahit ang pag-atake habang natutulog siya, halos mabait na paraan na iyon kumpara sa ibang naranasan niya. Minsan pa nga, sinunog mismo ang motel na tinutuluyan niya habang nasa loob siya.Doon lumaki si Jaxen.Bago niya natutunang may kabutihan pala sa tao, una niyang nakilala ang kasamaan. Bago siya natutong magtiwala, matagal muna siyang nabuhay sa puro pagdududa. At bago niya naisip na may pag-ibig, mas nauna niyang natutunang magsara ng puso.Mahigit dalawampung taon siyang namuhay nang ganoon.Kahit pa ilang taon na ang lumipas mula nang mabago ang buhay niya, mula nang ampunin siya ng isan