جميع فصول : الفصل -الفصل 60

Ginalaw ni Jaxen ang pagkalalaki niya sa buong malagkit na katawan ni Raina. At mas lalong humigpit ang kapit niya rito, mabagal man ang galaw niya ngunit puno ng intensyon, parang ninanamnam ang bawat reaksyon ni Raina. Napakagat ito sa labi, napapikit, habang pinipigilan ang sarili na mapalakas ang ungol.“Ang init mo…” bulong ni Jaxen, mababa ang boses, halos paos. “Parang matutunaw.”“Agh…” napasinghap si Raina, mahina ngunit nanginginig ang tunog, kasabay ng pag-arko ng likod niya.“All right… Jaxen...” halos hindi buo ang salita niya, sabay paghinga nang malalim, pilit kinokontrol ang sarili habang dinadala ng sensasyon.Ramdam ni Jaxen ang bawat galaw niya, kung paano ito unti-unting sumusunod, kung paano ito nagre-react. Hindi na sapat sa kanya ang simpleng pagtanaw lamang mula sa likod.Dahan-dahan niyang inangat ang katawan ni Raina.“Jaxen…?” naguguluhang tawag nito.“Look at me,” mahina ngunit mariing utos niya.Habang hindi pinuputol ang pagitan nila, iginiya niya si Rain

Kung tutuusin, hindi iyon normal.Isang babaeng tulad ni Mrs. Spencer, isang respetadong haligi ng kanilang lipunan, ang mismong naghahain para kay Raina? Kahit sino ay mapapaisip.Tahimik na pinagmamasdan ni Jaxen ang pulang tsaa na unti-unting napupuno ang tasa. Ang amoy ng luya ay dahan-dahang umaakyat, mainit at matapang.Karaniwan, kapag sobra ang kabaitan ng isang tao, may kapalit iyon. May hinihingi. Isang pabor. Isang kasunduan na hindi pa binabanggit.At kahit pa nag-effort siyang magpakita ng respeto at pag-unawa sa matanda, lalo na’t alam niyang sensitibo ito sa pagtrato, ramdam pa rin niya na may distansyang sinasadya itong ilagay kay Raina.Isang uri ng “boundary” na hindi madaling lampasan.Habang iniisip iyon, marahan niyang hinaplos ang likod ng kamay ni Raina, tila pinapakalma.Bahagyang napatingin si Raina sa kanya. “Jaxen…”Hindi man niya alam kung ano ang balak ng matanda, sigurado siya sa isang bagay, kahit ano pa ang hingin nito, kakayanin niya.Walang bagay na h

Ibig sabihin noon ay magkikita sila nang personal at doon magdedesisyon. Hindi sanay si Daniel na sumuway, at nang sumagot siyang naiintindihan niya, halatang nasiyahan ang matandang ginang. Marahan niyang isinara ang pamaypay, tila ba tapos na ang usapan para sa araw na iyon.“Hanggang dito na muna tayo ngayon, and next time—”“Mrs. Camillo.”Biglang naputol ang sasabihin ng ginang nang magsalita si Daniel. Hindi ito pangkaraniwan sa kanya. Hindi siya iyong tipong sumisingit sa usapan ng nakatatanda, lalo na kung maayos at magaan ang daloy ng pag-uusap. Kaya naman napahinto ang lahat.Dahan-dahang bumaling ang tingin ng matanda pabalik kay Daniel, saka sumulyap kay Raina, na noon ay nakatingin sa binata, hindi maitago ang tensyon sa kanyang mga mata. Ramdam niya ang kakaibang bigat ng titig nito, parang may gustong sabihin na hindi basta-basta.“Ano bang tingin mo sa’kin, Mrs. Camillo?” diretsong tanong ni Daniel.Napakunot ang noo ni Raina. “Ha?”Bahagyang ngumiti si Daniel, ngunit

“Parang ayaw mo talagang makipag-ayos sa amin,” malamig na sabi ni Mrs. Teves, bahagyang ikiniling ang ulo habang sinusuri si Raina. “Sasabihin mo ito kay Mr. Camillo, hindi ba?”Sumunod agad ang isa, tila ba naghihintay lang ng pagkakataon. “Oh my God… so gagamitin na ng Camillo family ang impluwensya nila laban sa amin? Dahil lang nagalit ka?”“Don’t tell me…” may isa pang sumingit, mahina ngunit matalim ang boses. “Tatanggalan kami ng negosyo? O kaya pagbabawalan sa paggamit ng railway? That’s something only uneducated people would do.”“Gusto naming maniwala na hindi gano’n si Mr. Camillo… pero ewan,” dagdag ng isa, may kunwaring pag-aalinlangan. “Paano kung hindi ka niya pinagkakatiwalaan bilang asawa?”Unti-unting bumibigat ang hangin sa paligid.Hindi lang ito simpleng panunumbat, isa itong babala. Maingat, pero malinaw. Pinapalibutan nila si Raina ng mga salitang may nakatagong banta, na para bang sinasabing huwag mong subukan.Alam nilang walang laban ang pamilya nila sa kapa

Sa totoo lang, si Jaxen ang tipo ng lalaking laging nasa gilid ng tukso, palaging nang-aakit, palaging naglalaro sa hangganan. Kaya naman, sa tuwing may lalampas sa linya, si Raina ang kusang napapahakbang. At sa sandaling mangyari iyon, biglang nag-iiba ang timbangan ng kapangyarihan sa pagitan nila. Ang dapat na nagbibigay ng utos ay siya na ngayong parang nahuhulog sa bitag, nagiging parang biktima sa ilalim ng mga paa ng lalaking dati’y kontrolado niya.At sa bawat sandaling iyon, sa mismong oras na tila nilalamon siya, may kakaibang kilig na kasabay ng takot. Isang uri ng sensasyong hindi niya maipaliwanag. Nakakatakot, pero hindi niya magawang umiwas. Parang gamu-gamo na kusang lumilipad papunta sa apoy, kahit alam nitong masusunog. Hindi dahil napagkamalan nitong liwanag ang apoy, kundi dahil sa kakaibang paghila ng init, isang sakit na halos nagiging kasiyahan.“I think I’m crazy,” mahina niyang bulong, halos sa sarili lang.“You or me?” sagot ni Jaxen, mababa ang boses, may h