นวลผ่องกับนงนุชออกจากเวรตอนเช้าจะกลับที่พักที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้ก็แวะมาหาสมบุญที่ห้องพักฟื้นก่อน นวลผ่องก็ไม่ได้กลับบ้านไปพักกับสามีเลย คิดถึงก็ได้แต่โทรหาและวิดีโอคอลคุยกันเท่านั้น เพราะตอนนี้หมอและพยาบาลต่างก็เป็นกลุ่มเสี่ยง เพราะคลุกคลีกับผู้ป่วยทุกวัน“เป็นยังไงบ้างบุญ ดีขึ้นรึยัง” สองสาวยืนห่างจากเตียงของสมบุญในระยะห่างที่พอดี“ดีขึ้นแล้วค่ะ หมอเนี๊ยบมาตรวจเมื่อเช้าบอกว่าพรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้วค่ะ” “แต่สีหน้าของบุญไม่บอกว่าดีขึ้นเลย มีเรื่องอะไรรึเปล่าบุญ แล้วนี่คุณเสริมไปทำงานแล้วเหรอ” นงนุชถามเพื่อน เพราะตอนนี้สีหน้าของสมบุญมันซีดเหลือเกิน แถมดวงตาก็บวมช้ำเหมือนผ่านการร้องไห้มาอย่างนั้นแหละ และที่ถามถึงเสริม เพราะเมื่อวานเธอเห็นว่าเขามาหาเธอเหมือนทุกวันที่มานอนเฝ้า “ไม่รู้สิ เขาไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืน อย่าถามถึงเขาเลย แนนและพี่นวลเพิ่งออกเวรกันเหรอ” “อือ...เรากำลังจะกลับ เลยแวะมาหาบุญก่อนกลับที่พักน่ะ” นวลผ่องเป็นคนตอบ “งั้นพี่นวลและแนนกลับเถอะค่ะ บุญก็จะนอนพักเหมือนกัน กินยาแล้วง่วง อ่า...” ปิดปากหาวทันที “งั้นไม่กวนแล
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
