جميع فصول : الفصل -الفصل 30

“กูจะให้เด็กนั่นไปอยู่บ้าน กูจะเป็นคนสั่งสอนให้บทเรียนเธอเอง ส่วนมึงก็ไปจัดการเรื่องแม่เลี้ยงของมัน” “ครับคุณยักษ์” ช้อยรับคำโดยไม่ซักไซ้ถามต่อ เพราะรู้ดีว่านายหนุ่มไม่ชอบให้คนถามเยอะ เขาสั่งอะไรไปก็ไปทำ ถ้าสงสัยเยอะอาจหมดลมหายใจโดยไม่รู้ตัวก็ได้ ตอนนี้บรรยากาศในรถเงียบสงบ แม้แต่เสียงลมหายใจก็แทบจะไม่ได้ยิน คนขับรถก็ไม่กล้าหายใจดัง ส่วนไอ้ช้อยที่นั่งข้างคนขับรถก็ได้แต่ผ่อนลมหายใจเบาๆ ด้วยเห็นสีหน้าเคร่งเครียดผิดปกติของเจ้านายแล้วรู้สึกหวั่นๆ กับอารมณ์ดุเดือดที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ย่างก้าวสั้นๆ ของมายาวีก้าวเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาในรั้วสูงของบ้าน บ้านหลังใหญ่ที่สวยงามแต่กลับไม่ให้ความรู้สึกว่าบ้านหลังนี้คือบ้าน หล่อนรับรู้ได้ถึงความหนาวเหน็บ เย็นชา โดดเดี่ยว ไม่รู้เพราะอะไร เพราะข้าวของตกแต่งในบ้านล้วนอยู่ในโทนสีดำและเทาทั้งนั้น “หนูต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้เหรอคะคุณเสริม” หล่อนหันมาถามคนที่ยืนอยู่ข้างหลังตัวเอง “ครับ” “หนูอยู่บ้านหลังนี้คนเดียวเหรอคะ” “ไม่ครับ คุณยักษ์ก็อยู่ด้วย” “แล้วคนอื

“อ่า...แน่นดีเป็นบ้าเลยเมย์ ครางดังๆ อ่า...เรียกชื่อกูสิเมย์ ซี้ด มึงรัดกูแน่นมาก อ่า...”          เอวสอบโยกไหวเคลื่อนไหวความแข็งร้อนดุจแสงอาทิตย์ของตัวเองเข้าออกซอยถี่ระรัวเป็นจังหวะดุดันเข้าหาความเป็นสาวคับแน่นฉ่ำแฉะของมายาวี สองมือใหญ่ก็กอบกุมสองเต้าขยำหนักหน่วงสอดประสานเร่าร้อนกับเอวดุของตัวเองไปด้วย          “อ่า...ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้วคุณยักษ์ หนูร้อน อ่า...อืม...” เด็กสาวร้องครางซ่านเสียวดังทั่วห้องนอนกว้างเมื่อตอนนี้หล่อนตกเป็นทาสสวาทของคนถ่อยเสียแล้ว แม้จะเกลียดชังเหลือคณา แต่ก็เลี่ยงความต้องการนี้ไม่ได้ เอวเล็กคอดเผลอแอ่นเด้งเร่าเงอะงะไม่ประสีประสาพร้อมกับสองเรียวขายังกอดรั้งเอวสอบของบุรุษเข้าหาตัวเองอย่างที่ต้องการ          “อ่า...ร้องดังๆ เลยเมย์ กูชอบ อ่า...เสียวใช่ไหม ร้องสิ...ซี้ด อื้อ...มึงรัดกูแน่นมากอีเมย์ อ่า...”พั่บ! พั่บ! พั่บ!สองกายส

ตอนนี้บรรยากาศในห้องน้ำร้อนระอุด้วยเพลิงสวาทของคนถ่อยที่กำลังเร่งเร้าสาวน้อยอย่างมายาวี ตอนนี้เรียวลิ้นสากของเขาสาวปลายจังหวะหนักหน่วงเข้าออกในความคับแน่นของสาวน้อยพร้อมกับนิ้วแกร่งสอดแทรกทแยงเสียดสีเข้าออกจนทำให้กายสาวสั่นสะท้านครางไม่ได้ศัพท์          “อ่า...มะ...ไม่ไหวแล้ว หนูไม่ไหวแล้วคุณยักษ์ อ่า...อื้อ...” เอวเล็กคอดแอ่นเด้งไหวตามแรงกระตุ้นเสียว          “โอว์...อูว์ น้ำเยอะมากอีห่า อ่า...ไม่ไหวแล้ว อ่า...หวาน อ่า...อืม...” ยักษ์ระรัวปลายลิ้นและชักนิ้วแกร่งเข้าออกรัวถี่จนเอวเล็กแอ่นเด้งกระตุกไปถึงความสุขสม          “กรี๊ดดดด อ่า...”ความสุขสมที่หล่อนได้รับจากนิ้วแกร่งและปลายลิ้นร้ายกาจของเขานั้นทำให้เธออดยิ้มมีความสุขไม่ได้ ใบหน้าสวยชื้นเหงื่อแหงนเงยมองเพดานห้องน้ำด้วยสายตาเหม่อลอย หล่อนพบความสุขโดยที่เขาไม่ได้สอดใส่ความแข็งแรงใหญ่โตเข้ามา แล้วก็แอ่นบิดกายอีกครั

มายาวีตื่นขึ้นมาตอนกลางดึกในห้องที่ไฟสว่างจ้า บนเตียงมีเธอแค่คนเดียวจึงปรับการมองเห็นให้คุ้นชินกับแสงไฟในห้องนอนแล้วมองไปรอบๆ ห้อง มองไปยังห้องน้ำที่ประตูไม่ได้ปิด ก่อนจะพาร่างบอบช้ำของตัวเองลุกขึ้นเดินไปยังห้องน้ำเพื่อจะไปฉี่          “อ่ะ...เจ็บ” หล่อนรู้สึกเจ็บกลางร่างที่ถูกรุกเร้าเมื่อขยับเคลื่อนตัวก้าวเท้าเดินไปทีละก้าว สองขาสั่นเทาเล็กน้อย ใบหน้าสวยซีดเซียวไร้สีเลือดฝาด เพราะเพิ่งฟื้นจากไข้มาก็มาเจอศึกหนักเลยอ่อนเพลียหนักกว่าที่จะเป็น          สาวน้อยพาร่างเปลือยตัวเองไปนั่งฉี่ที่ชักโครกเสร็จเรียบร้อยแล้วก็พาร่างอ่อนแรงของตัวเองกลับมายังเตียง แต่ตอนเดินออกมาจากห้องน้ำก็คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบตัวเองไว้ให้ลับสายตา แต่พอเดินมาถึงเตียง ประตูห้องนอนใหญ่ก็ถูกผลักเปิดเข้ามา          “ไม่เอาแล้วนะ หนูไม่ไหวแล้ว” หล่อนรีบปฏิเสธพร้อมส่ายหน้าแรงๆ ทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเดินเข้ามาคือยั

“อือ...หอม” เขาสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ที่หอมน่ะ ไม่ใช่ข้าวต้มในหม้อหรอกนะ แต่เป็นกลิ่นตัวของคนทำเนี่ยแหละ ที่หอมจนเขาอยากจะรักแรงๆ ในห้องครัวนี้“คุณยักษ์รอก่อนนะคะ เดี๋ยวหนูทำเสร็จจะยกออกไปให้ที่โต๊ะอาหารค่ะ” เธอบอกเขาพร้อมกับห่อคอตัวเองเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงสัมผัสที่ซุกลงมายังซอกคอของตัวเอง“อือ...หนูทำข้าวต้มอยู่นะคะ” เธอหันมาผลักดันเขาออกห่าง แต่เป็นเธอเองที่ถูกกอดเอวเล็กดึงรั้งเข้าไปปะทะอกของเขาแทนว้าย!มือเล็กเท้ายันหน้าอกแข็งแรงไว้เพื่อไม่ให้สองเต้าเล็กของตัวเองไปกระทบเสียดสีกับหน้าอกของเขา หัวใจของเธอก็เต้นแรงขึ้นมาแบบสั่งได้ก็มิปานตอนนี้ และของคนที่รั้งเธอเข้าไปกอดก็เต้นแรงราวกับกลองชุดไม่ต่างจากเธอนักหรอก“กูไม่อยู่บ้าน กลับมาแล้วบ้านต้องเรียบร้อยทุกอย่าง และมื้อเที่ยงทำไว้รอด้วย กูจะกลับมากินที่บ้าน”คนโฉดเอ่ยจบก็ปล่อยเธอให้เป็นอิสระแล้วผละเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากห้องครัวไปรอทานมื้อเช้าฝีมือมายาวีที่ห้องรับประทานอาหาร ส่วนมายาวีเมื่อคนถ่อยเดินจากไปแล้วก็ยกมือกุมอ