Todos os capítulos de หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Capítulo 91 - Capítulo 100

ตอนที่ 69 สัญญาณเตือนจริงหรือหลอก ช่วงเวลาบ่ายแก่ๆ บรรยากาศภายในคฤหาสน์ธรรศกรที่เคยสงบเงียบกลับดูเคร่งขรึมขึ้นมาถนัดตา เมื่อประธานใหญ่อย่างธรรศกรมีนัดประชุมวิดีโอคอนเฟอเรนซ์สำคัญกับกลุ่มนักลงทุนต่างชาติเพื่อสรุปโครงการเมกะโปรเจกต์ส่งท้ายปี แม้จะเป็นเรื่องงานที่ตึงเครียด แต่เขาก็ยังยืนกรานที่จะนั่งประชุมอยู่ในห้องนอนใหญ่ โดยขยับโต๊ะทำงานมาไว้ใกล้ๆ กับโซฟาตัวยาวที่นรินทร์ดานั่งพักผ่อนอยู่ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะอยู่ในสายตาของเขาตลอดทุกวินาที นรินทร์ดานั่งเอนกายอ่านหนังสือคู่มือการเลี้ยงลูกด้วยท่าทางผ่อนคลาย แสงแดดรำไรที่พาดผ่านหน้าต่างเข้ามาทำให้เธอดูละมุนตา ธรรศกรแวบสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปมามองภรรยาเป็นระยะ พร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนให้ก่อนจะหันไปสวมหน้ากากนักธุรกิจผู้เฉียบคมเพื่อโต้ตอบเป็นภาษาอังกฤษกับปลายสายอย่างมืออาชีพ เสียงทุ้มของธรรศกรหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเขาสังเกตเห็นว่านรินทร์ดาเริ่มมีอาการผิดปกติ เธอวางหนังสือลงบนตัก มือบางทั้งสองข้างกุมหน้าท้องนูนเด่นไว้แน่น ใบหน้าหวานที่เคยผุดผ่องเริ่มซีดลงเล็กน้อยพร้อมกับลมหายใจที่ดูจะติดขัด นริน

ตอนที่ 71 เช้าแรกหลังคลอด แสงตะวันรำไรยามเช้าทอดลำแสงผ่านม่านโปร่งสีขาวสะอาดตาเข้ามาภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลชั้นนำ ห้องนี้ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยความหรูหราและเพียบพร้อมราวกับห้องสวีทในโรงแรมห้าดาว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวที่วางประดับอยู่บนโต๊ะช่วยให้บรรยากาศดูผ่อนคลาย นรินทร์ดาค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเบาสบายตัวอย่างประหลาด แม้จะยังมีความเจ็บระบมหลงเหลืออยู่บ้างจากการคลอดเมื่อวาน แต่ความอิ่มเอมใจกลับมาเติมเต็มจนความเหนื่อยล้ากลายเป็นเรื่องเล็กน้อย นรินทร์ดาค่อยๆ ขยับตัวพิงหมอนใบโต สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆ ห้องเพื่อมองหาคนสำคัญ และเธอก็ต้องหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เมื่อพบว่าบนโซฟานวมตัวยาวที่ธรรศกรควรจะใช้นอนพักผ่อนกลับว่างเปล่า แต่ร่างหนาของสามีกลับไปนั่งแหมะอยู่บนเก้าอี้ไม้ข้างเตียงเด็กอ่อนใบเล็ก ธรรศกรอยู่ในสภาพที่ดูไม่จืดนัก เสื้อเชิ้ตที่เคยเรียบกริบยับย่นไปหมด ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงเล็กน้อย เขานั่งหลับสัปหงก หัวทิ่มลงไปข้างหน้าเป็นระยะจนเกือบจะโขกขอบเตียงลูก แต่สิ่งที่ทำให้นรินทร์ดาซาบซึ้งที่สุดคือ

ตอนที่ 73 ชื่อของเจ้าสิงโตน้อยบรรยากาศยามบ่ายภายในห้องพักฟื้นพิเศษเงียบสงบลงกว่าช่วงเช้ามาก หลังจากพิมลภัสและกวิน ที่เพิ่งผ่านการฉีดวัคซีนชุดใหญ่ ขอตัวกลับไปพักผ่อน แสงแดดรำไรเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีส้มทองอ่อนๆ ทอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาประทับลงบนเตียงเด็กอ่อนที่ตั้งอยู่ข้างเตียงคนไข้นรินทร์ดานอนเอนกายมองดูลูกชายที่หลับปุ๋ยหลังจากอิ่มนมมื้อล่าสุด ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความละมุนละไม ขณะที่ธรรศกรลากเก้าอี้มานั่งประชิดขอบเตียง มือหนาข้างหนึ่งกุมมือภรรยาไว้ อีกข้างหนึ่งใช้นิ้วชี้เขี่ยหลังมือเล็กๆ ของทารกน้อยเบาๆ“พี่ตั้มคะเรายังไม่ได้สรุปชื่อจริงให้ลูกเลยนะจ๊ะ” นรินทร์ดาเอ่ยทำลายความเงียบที่แสนหวาน“คุณพ่อจอมบงการเตรียมชื่อไว้ในใจกี่ร้อยชื่อแล้วคะเนี่ย เห็นจดใส่สมุดพกไว้ตั้งแตารินท้องได้ห้าเดือน” ธรรศกรหลุดขำออกมาเบาๆ พลางหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นมาเปิดดู แววตาที่เคยดุดันบัดนี้ดูอ่อนโยนจนแทบไม่เหลือเค้าสิงโตเจ้าป่า“พี่คัดมาเหลือไม่กี่ชื่อแล้วครับริน พี่อยากให้ชื่อของเขาคล้องจองกับริน และมีความหมายที่แสดงถึงความกล้าหาญ แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องเป็นที่รักของทุกคนด้วย เพราะเขาคือโซ่ทองที่ดึงพี่ออกมา

ตอนที่ 75 เช้าที่แสนชุลมุนของครอบครัวสิงโต แสงแดดยามเช้าทอแสงสีทองสว่างไสวลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาในห้องนอนใหญ่ของคฤหาสน์ธรรศกรบรรยากาศที่เคยเงียบขรึมและเต็มไปด้วยความตึงเครียดในอดีต บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงสรวลเสเฮฮาและกลิ่นแป้งเด็กที่หอมฟุ้งไปทั่วบริเวณนรินทร์ดาลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเมื่อรู้สึกถึงแรงขยับยุกยิกข้างตัว เธอพลิกกายช้าๆ ไปมอง น้องรักหรือเด็กชาย นรินทร์ธรรศ วัย 4 เดือนที่บัดนี้กำลังโชว์ทักษะใหม่ด้วยการพยายามคว่ำตัวอย่างแข็งขัน"แอ้ อู้ววว" เสียงอ้อแอ้เล็กๆ ดังขึ้นพร้อมกับความพยายามที่ส่งผ่านมาทางขาน้อยๆ ที่ถีบไปมา นรินทร์ดามองดูลูกชายด้วยความเอ็นดู วัยสี่เดือนที่แก้มยุ้ยเป็นพวงและดวงตากลมโตถอดแบบคนเป็นพ่อมาเป๊ะๆ ทำให้เธอยากจะถอนสายตา"เก่งจังเลยลูกชายแม่ไหน ลองอีกนิดสิครับ" นรินทร์ดากระซิบบอกลูกพลางเอามือลูบหลังเบาๆ ให้กำลังใจในขณะที่สองแม่ลูกกำลังหยอกล้อกัน ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงกำยำของธรรศกรที่เดินออกมาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัวหรู เชิ้ตสีขาวข้างในถูกรีดจนเรียบกริบเขาดูสง่างามและน่าเกรงขามสมกับตำแหน่งประธานใหญ่ที่ต้องเข้าประชุมบอร์ดบริหารในเช

ตอนที่ 76 อย่าให้เห็นหน้าเป็นครั้งที่สองบรรยากาศช่วงบ่ายคล้อยที่หน้าคณะบริหารธุรกิจดูจะคึกคักเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนๆ ทอแสงลงมาอาบไล้ทางเดินหินอ่อนพิมลภัสยืนรอการมารับของกวินอยู่ที่ม้านั่งหินขัดใต้ต้นนนทรีใหญ่ เธอพยายามก้มหน้าก้มตาอ่านทบทวนบทเรียนในชีทเอกสารเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาทว่าจู่ๆ เงาร่างสูงของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาบดบังแสงสว่างตรงหน้า“น้องพิมครับอ่านหนังสือเครียดเชียว พักสายตาทานขนมหวานๆ หน่อยไหมครับ”พิมลภัสเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ พบว่าเป็นชลธรุ่นพี่ปีสี่ที่มีดีกรีเป็นถึงลูกชายเจ้าของโชว์รูมรถหรูที่ใครๆ ก็รู้จักชลธรยิ้มกว้างพลางยื่นถุงขนมแบรนด์ดังมาตรงหน้า แววตาของเขาฉายชัดถึงความเจ้าชู้และรุกคืบอย่างออกหน้าออกตา ซึ่งเป็นสิ่งที่พิมลภัสรู้สึกอึดอัดใจมาตลอดหลายสัปดาห์ที่รุ่นพี่คนนี้พยายามเข้าหา“ขอบคุณค่ะพี่ชล แต่พิมไม่หิวค่ะ พิมกำลังจะกลับแล้ว” พิมลภัสตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่แฝงความห่างเหิน“จะรีบกลับไปไหนครับ พี่ตั้งใจเอามาฝากพิมโดยเฉพาะเลยนะ หรือว่ากลัวบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนั้นจะดุเอา” ชลธรหัวเราะเยาะในลำคอพลางถือวิสาสะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ“พิมครับคนสว