Todos os capítulos de หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Capítulo 101 - Capítulo 110

ตอนที่ 78 สวนหลังบ้าน เช้าวันอาทิตย์ที่ควรจะเป็นวันพักผ่อนเงียบๆ กลับกลายเป็นวันที่คึกคักที่สุดในคฤหาสน์ธรรศกร แสงแดดอ่อนยามสายทอดผ่านยอดไม้ในสวนกว้างหลังบ้าน อากาศกำลังเย็นสบายพอเหมาะ ลมโชยหอบเอาความสดชื่นจากน้ำพุกลางสวนมาปะทะผิว นรินทร์ดาเดินถือถาดอาหารว่างที่เธอลงมือทำเองอย่างง่ายๆ ออกมาที่สนามหญ้า ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างเมื่อเห็นภาพที่ทำให้หัวใจพองโตจนแทบจะละลาย ร่างสูงใหญ่ของธรรศกรที่ปกติมักจะอยู่ในชุดสูทสีกรมท่าดูน่าเกรงขาม บัดนี้เขากลับสวมเพียงกางเกงขาสั้นสีเบจกับเสื้อยืดสีขาวเนื้อนุ่ม นอนคว่ำหน้าอยู่บนเสื่อนวมหนานุ่มขนาดใหญ่ที่ปูไว้ใต้ร่มเงาของต้นจามจุรี โดยมีน้องรักหรือเด็กชายนรินทร์ธรรศ วัย 4 เดือน นอนอ้อแอ้อยู่ตรงหน้า ท่าทางของพญาสิงโตที่ยอมทิ้งมาดมานอนเกลือกกลิ้งบนพื้นหญ้าเพื่อเล่นกับลูกชาย เป็นภาพที่นรินทร์ดาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นบ่อยนักในชีวิตนี้ ธรรศกรยอมทิ้งแฟ้มเอกสารงบประมาณไตรมาสสำคัญที่วางกองไว้บนโต๊ะทำงาน เพื่อมาทำหน้าที่ครูฝึกส่วนตัวให้ลูกชายอย่างเต็มตัว เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเอกสารเหล่านั้นจะทำเงินได้กี่พันล้าน เพราะสำหรับเขาใ

ตอนที่ 80 สิงโตจอมเห่อ ค่ำคืนที่เงียบสงบมาเยือนคฤหาสน์ธรรศกรอีกครั้ง หลังจากผ่านวันหยุดที่แสนวุ่นวายแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ภายในห้องนอนใหญ่ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกลาเวนเดอร์ แสงไฟจากโคมไฟหัวเตียงถูกหรี่ลงจนสลัว นรินทร์ดาค่อยๆ วางร่างเล็กจ้อยของน้องรักลงบนเปลเด็กบุผ้านุ่มอย่างแผ่วเบาที่สุด ราวกับกลัวว่าลมหายใจที่แรงเกินไปจะทำให้เจ้าตัวน้อยตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลธรรศกรที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูเฝ้ามองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก เขาเดินเข้ามากระซิบข้างหูภรรยาเบาๆ“หลับปุ๋ยเลยนะครับเจ้าแสบ สงสัยจะเหนื่อยจากการพยายามคุยกับนกเมื่อเช้า” นรินทร์ดาอมยิ้มพลางพยักหน้า เธอจัดผ้าห่มผืนบางให้เข้าที่ก่อนจะปล่อยให้ลูกชายจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา ธรรศกรเอื้อมมือมากุมมือบางของเธอไว้ แล้วจูงมือพาเดินออกไปที่ระเบียงห้องนอนกว้างขวางที่เปิดรับลมธรรมชาติยามค่ำคืน ท้องฟ้าคืนนี้โปร่งใสจนมองเห็นดวงดาวระยิบระยับประดับอยู่เต็มผืนนภาสีหมึก ลมพัดเอื่อยๆ หอบเอาความเย็นสบายมาประทะผิว ธรรศกรดึงร่างบางของนรินทร์ดาเข้ามาสวมกอดจากทางด้านหลัง วางคางลงบนไหล่มนพลางมองออกไปที่ขอ

ตอนที่ 82 มากำเนิดสายใยใหม่กันเถอะบรรยากาศยามดึกสงัดภายในคฤหาสน์ธรรศกรเงียบสงบลงกว่าทุกวัน แสงไฟจากโคมไฟระย้าด้านนอกถูกดับลงเหลือเพียงไฟทางเดินสลัว ทว่าภายในห้องนอนใหญ่ของเจ้าของบ้านแสงเทียนหอมอโรม่ากลิ่นวานิลลาอ่อนๆ กำลังทำหน้าที่ขับกล่อมประสาทสัมผัสให้ผ่อนคลาย นรินทร์ดาขยับกายแผ่วเบาขณะจัดแจงห่มผ้าผืนนุ่มให้นรินทร์ธรรศ ลูกชายวัย 4 เดือนที่เพิ่งจะยอมปิดตาหลับปุ๋ยไปในเปลไม้แกะสลักข้างเตียงใหญ่ หลังจากที่อ้อแอ้ชวนคุณแม่คุยอยู่นานนับชั่วโมง ริมฝีปากบางสวยจรดลงบนหน้าผากมนของลูกชายด้วยความรักใคร่เธอยืนมองใบหน้ายามหลับที่ถอดแบบสามีออกมาเกือบทุกกระเบียดนิ้วแล้วก็ได้แต่ลอบยิ้มออกมาคนเดียว ความเหนื่อยล้าจากการเลี้ยงลูกมาทั้งวันมลายหายไปเพียงแค่เห็นลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของสายเลือดตัวน้อยทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะหันกลับมาพักผ่อน อ้อมกอดที่คุ้นเคยและแสนอบอุ่นก็สวมกอดเข้ามาจากทางด้านหลังอย่างเงียบเชียบธรรศกรในชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มขยับเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของนรินทร์ดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกแกร่งที่ยังมีความชื้นจางๆ จากการอาบน้ำ กลิ่นสบู่บุรุษผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาช่างยั่วยวนชวนให้

ตอนที่ 83 วันแห่งความสำเร็จ สายลมเอื่อยๆ ของต้นฤดูร้อนพัดผ่านลานกว้างหน้าหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะแสดงความยินดี แสงแดดรำไรทอประกายกระทบกับดอกไม้หลากสีสันที่เหล่าบัณฑิตถืออยู่ในมือ ทว่าท่ามกลางฝูงชนมากมาย สายตาของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บประณีตกลับจับจ้องไปที่จุดเดียว กวินในวัยสามสิบเศษดูภูมิฐานและมีสง่าราศีขึ้นกว่าสี่ปีก่อนมาก ปลอกแขนบอดี้การ์ดถูกแทนที่ด้วยนาฬิกาหรูและบุคลิกของนักธุรกิจหนุ่มผู้บริหารจัดการระบบรักษาความปลอดภัยระดับประเทศ แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยคือสายตาที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์และมั่นคงยามที่เขามองไปยังพิมลภัส ในที่สุด ร่างบางในชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาคลุมทับด้วยชุดครุยวิทยฐานะก็ก้าวออกมาจากหอประชุม พิมลภัสในวัยยี่สิบสี่ปีดูงดงามและสง่าผ่าเผยในวิชาชีพที่เธอเลือก ใบหน้าหวานละมุนที่เคยดูเป็นเด็กสาวขี้อ้อน บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยแววตาแห่งความเมตตาและความรับผิดชอบ พยาบาลศาสตรบัณฑิตหมาดๆ กวาดสายตาไปรอบๆ ก่อนจะพบกับใบหน้าที่เธอโหยหามาตลอดสี่ปี

ตอนที่ 85 คำมั่นสัญญา แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มทอแสงสีทองอาบไล้ไปทั่วสวนกว้างของคฤหาสน์ธรรศกร เสียงดนตรีบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงพูดคุยหัวเราะของเหล่าบรรดาแขกเหรื่อคนสนิท กวินฉวยโอกาสในช่วงที่ผู้คนกำลังให้ความสนใจกับอาหารว่างรสเลิศ จูงมือพิมลภัสเลี่ยงออกมายังซุ้มไม้เลื้อยที่อยู่ลึกเข้าไปในสวน ซึ่งเป็นมุมสงบที่เขาสั่งให้คนดูแลสวนจัดแต่งไว้อย่างประณีตเพื่อความเป็นส่วนตัว “เดินมาทั้งวัน เหนื่อยไหมครับพิม มานั่งพักตรงนี้ก่อนนะ” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มโยนพลางประคองร่างบางให้นั่งลงบนม้านั่งหินอ่อนสีขาวสะอาดตา พิมลภัสถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างผ่อนคลาย เธอเอนหลังพิงพนักม้านั่งพลางมองดูรองเท้าส้นสูงสีขาวที่ใส่อยู่ “เหนื่อยนิดหน่อยค่ะพี่กวิน แต่เป็นความเหนื่อยที่มีความสุขที่สุดในชีวิตเลยค่ะ พิมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภาพที่พิมเคยฝันไว้เมื่อสี่ปีที่แล้ว วันนี้มันจะกลายเป็นความจริงทั้งหมด” กวินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขาคว้ามือบางของพยาบาลสาวขึ้นมากุมไว้แน่น นิ้วโป้งคลึงวนหลังมือเธอเบาๆ ราวกับจะช่วยคลายความเหนื่อยล้า “พี่ต่างหากที่ต้องขอบคุณพิม