Todos os capítulos de หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Capítulo 111 - Capítulo 120

ตอนที่ 87 วินาทีโลกหยุดหมุน โถงทางเดินหน้าห้องคลอดของโรงพยาบาลในเวลาตีสามเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ และเสียงฝนที่ยังคงซัดสาดอยู่ภายนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ธรรศกรในสภาพชุดลำลองที่หลุดลุ่ย ผมเผ้าที่เคยเซตไว้อย่างดีบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เขากำลังเดินจงกรมกลับไปกลับมาอยู่หน้าบานประตูสีขาวโพลนจนดูเหมือนพื้นกระเบื้องแทบจะสึกกร่อนไปตามจังหวะก้าวเท้าที่หนักหน่วง “นายครับ นั่งพักก่อนเถอะครับ นายหญิงถึงมือหมอแล้วพิมก็อยู่ข้างในด้วย” กวินเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง ขณะที่เขานั่งกอดไหล่พยายามกล่อมน้องรักที่เริ่มตาปรืออยู่บนเก้าอี้พักคอย “พี่นั่งไม่ลงว่ะกวิน ในนั้นมันเงียบเกินไป เงียบจนพี่ใจคอไม่ดี” ธรรศกรหยุดก้าวเดินแล้วหันไปจ้องบานประตูที่ยังคงปิดสนิท แววตาของพญาสิงโตที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้สั่นไหวและเต็มไปด้วยความกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต แม้แต่ตอนเจรจาธุรกิจระดับหมื่นล้านเขาก็ยังไม่เคยรู้สึกกดดันขนาดนี้ เขานึกถึงใบหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของนรินทร์ดา นึกถึงเสียงครางที่พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ตอนที่อยู่

ตอนที่ 89 เตรียมงาน สายลมเอื่อยยามสายพัดพาเอากลิ่นอายความสดชื่นของสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์ธรรศกรเข้ามาภายในห้องโถงรับรองที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจง แสงแดดสะท้อนกับโคมไฟระย้าคริสตัลเกิดเป็นประกายระยิบระยับล้อไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความตื่นเต้น ทว่าบนโต๊ะอาหารเช้าวันนี้กลับมีความพิเศษที่มากกว่าทุกวัน เมื่อธรรศกร พี่เขยผู้ทรงอิทธิพลและเปรียบเสมือนเสาหลักของบ้าน วางถ้วยกาแฟลงช้าๆ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังกวินในชุดสูทสีกรมท่าที่ดูภูมิฐานขยับกายเล็กน้อยเมื่อสบตากับเจ้านายที่เขาถวายชีวิตให้มาเนิ่นนาน แววตาของธรรศกรที่เคยกดดันและน่าเกรงขาม บัดนี้กลับฉายแววแห่งความเอ็นดูและความภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด “กวินนายอยู่กับพี่มานาน นานพอที่พี่จะรู้ว่านายไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่คือน้องชายคนหนึ่งที่พี่ไว้ใจที่สุด” ธรรศกรเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานทว่านุ่มนวล “ตลอดสี่ปีที่พิมไปเรียนพยาบาล นายพิสูจน์ให้พี่เห็นแล้วว่านายมีความอดทนและซื่อสัตย์ต่อความรักขนาดไหน นายดูแลพิม ดูแลริน และดูแลครอบครัวสิงโตมาอย่างดีเยี่ยม ถึงเวลาแล้วที่พี่จะ

ตอนที่ 91 คำสัญญาลูกผู้ชายบรรยากาศภายใต้ซุ้มดอกไม้สีขาวพิสุทธิ์ที่ประดับประดาด้วยใบยูคาลิปตัสสีเขียวมินต์ส่งกลิ่นหอมสะอาดสะอ้านไปทั่วบริเวณแขกเหรื่อทุกคนต่างตกอยู่ในความเงียบงันเมื่อทำนองเพลงคลาสสิกแผ่วเบาเริ่มเร่งจังหวะขึ้นเป็นสัญญาณของนาทีสำคัญภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือธรรศกร พญาสิงโตผู้ทรงอิทธิพลที่วันนี้ดูสง่างามในชุดสูทสากลสีเทาเข้ม เขากำลังเดินจูงมือน้องสาวเพียงคนเดียวอย่างพิมลภัสก้าวเข้ามาในปะรำพิธีอย่างช้าๆพิมลภัสในชุดเจ้าสาวสีขาวสะอาดตาดูสวยราวกับนางฟ้าในเทพนิยาย ผ้าคลุมหน้าบางเบาไม่อาจปิดบังแววตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตันใจของเธอได้ ทุกย่างก้าวที่เธอก้าวเดินเคียงข้างพี่ชายคนนี้ คือย่างก้าวที่เต็มไปด้วยความทรงจำตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ตั้งแต่วันที่เธอเป็นเพียงเด็กสาวที่พี่ชายเคี่ยวเข็ญให้ไปเรียนพยาบาล จนถึงวันที่เธอเรียนจบและกลับมาเป็นความภาคภูมิใจของตระกูล ที่ปลายทางเดินกวินยืนรออยู่ด้วยท่วงท่าที่มั่นคงดุจภูผา อดีตบอดี้การ์ดหนุ่มที่เคยยืนอยู่ข้างหลังธรรศกรเสมอ บัดนี้เขากลายเป็นเจ้าบ่าวที่ดูภูมิฐานและหล่อเหลาที่สุดในชีวิตแววตาคมกริบของกวินจดจ้องไปที่เจ้าสาวของเขาอย่างไม่วางตา มือหน

ตอนที่ 93 บทพิสูจน์บอดี้การ์ด เสียงเครื่องยนต์รถดับลงพร้อมกับความเงียบสงบที่เข้าปกคลุมเรือนหอหลังย่อม กวินจูงมือพิมลภัสก้าวข้ามธรณีประตูบ้านที่เขาตั้งใจสร้างมันขึ้นมาเพื่อเธอโดยเฉพาะ ทันทีที่บานประตูไม้โอ๊คปิดสนิท ล็อกชั้นดีถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา เจ้าบ่าวหมาดๆ ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนพิมลภัสต้องหลุดขำ“พี่กวินเป็นอะไรคะ ถอนหายใจซะดังเชียว” หญิงสาวเอ่ยเย้าขณะรวบชายชุดเจ้าสาวเดินเข้าไปกลางห้องโถงที่ถูกประดับด้วยแจกันดอกไม้สีมินต์ขาว “พี่นึกว่าพี่ตั้มจะเดินตามมาเฝ้าหน้าบ้านจริงๆ น่ะสิครับพิม” กวินวางกระเป๋าลงแล้วก้าวเข้าไปสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง คางสากเกยลงบนไหล่เนียนที่ปราศจากผ้าคลุมหน้าแล้ว “กว่าจะพาน้องพิมออกมาจากถ้ำสิงโตได้ พี่แทบขาดใจ” พิมลภัสเอียงหน้าไปสบตากับสามี แววตาของเธอสุกใสและเปี่ยมไปด้วยความหมาย “ตอนนี้ไม่มีพญาสิงโตที่ไหนแล้วค่ะ มีแค่พิมกับพี่กวิน” คำพูดนั้นเหมือนสวิตช์ที่เปิดการทำงานของสัญชาตญาณชายหนุ่ม กวินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น กลิ่นหอมจางๆ จากกายสาวที่ผสมกับกลิ่นแป้งเด็กและดอกลิลลี่ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ที่เขาเฝ้ากดทับม

ตอนที่ 94 บทเริ่มต้นชีวิตคู่ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าทอแสงลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านสีมินต์นวลตา เข้ามาสัมผัสกับใบหน้าหวานของพิมลภัสที่นอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดแกร่งของกวิน ความอบอุ่นจากแผ่นอกกว้างที่เธอสัมผัสได้ตลอดทั้งคืนยังคงอยู่ พยาบาลสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ ความรู้สึกปวดเมื่อยตามร่างกายจากบทรักที่หนักแน่นเมื่อคืนนี้ย้ำเตือนให้รู้ว่า บัดนี้เธอไม่ใช่เพียงน้องสาวของนรินทร์ดาอีกต่อไป แต่เธอคือภรรยาของผู้ชายที่ชื่อกวินอย่างเต็มตัว พิมลภัสลอบมองใบหน้ายามหลับใหลของสามี ขนตาหนาและสันจมูกคมโด่งที่ดูดุดันยามปฏิบัติหน้าที่ บัดนี้กลับดูอ่อนโยนและผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เธอรู้ดีว่ากวินทำงานหนักและพักผ่อนน้อยมาตลอดหลายปีเพื่อสร้างรากฐานให้เธอ สัญชาตญาณพยาบาลในตัวเริ่มทำงานทันที เธอค่อยๆ ขยับตัวออกจากวงแขนแกร่งอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้สิงโตที่กำลังหลับใหลต้องตื่นขึ้นก่อนเวลาอันควร หญิงสาวคว้าชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมสีมินต์ที่กองอยู่ข้างเตียงมาสวมอย่างเร่งรีบ ก่อนจะหยิบผ้ากันเปื้อนลายน่ารักที่คุณพี่สาวอย่างนรินทร์ดาแอบใส่มาให้ในกระเป๋าเดินทางขึ้นมาสวมทับ เธอเดินตรงไ