Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

ตอนที่ 38รสชาติของความหวงบรรยากาศภายในห้องครัวที่ควรจะหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นอาหารกลับคละคลุ้งไปด้วยรังสีความเย็นเยือกจากร่างบางที่กำลังยืนสับต้นหอมอยู่บนเขียง นรินทร์ดาลงน้ำหนักมีดแรงกว่าปกติจนเสียง"ปึก ปึก" ดังเล็ดลอดออกไปถึงห้องโถงด้านนอกที่ธรรศกรกำลังนั่งคุยอยู่กับทนายสาวสวยอย่างศิรินทร์"พี่รินให้พิมช่วยอะไรไหมจ๊ะ" พิมลภัสที่เพิ่งเดินข้ามมาจากบ้านพักหลังข้างๆ ชะโงกหน้าเข้ามาถามด้วยความสงสัย แต่พอเห็นสีหน้าของพี่สาวเธอก็รีบหุบปากฉับ"ไม่ต้องหรอกพิม พิมไปดูแลคุณแม่เถอะ ทางนี้พี่จัดการเองได้" นรินทร์ดาตอบเสียงเรียบแต่ดวงตายังคงจดจ้องอยู่ที่ผักในมือ"อ้อแล้วบอกกวินด้วยนะว่าคืนนี้ไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อริน รินจะทำเผื่อแขกพิเศษของคุณธรรศเขาด้วย"พิมลภัสลอบกลืนน้ำลาย เธอเหลือบไปมองที่ห้องนั่งเล่นเห็นศิรินทร์กำลังขยับเข้าไปใกล้ธรรศกรเพื่อชี้เอกสารบางอย่าง มือเรียวสวยของทนายสาวแตะลงบนท่อนแขนแกร่งของสิงโตบาดเจ็บอย่างจงใจ"พี่รินพิมว่าพี่รินดูดุกว่าปกติมากเลยนะคะวันนี้""พี่ไม่ได้ดุ พี่แค่ทำหน้าที่พยาบาลที่ดีพิม" นรินทร์ดาหันมายิ้มหวานแต่ไปไม่ถึงดวงตา "ในเมื่อคุณธรรศเขาอยากปรึกษางานด่วน รินก

ตอนที่40สัจจะใต้เงาปืนภายในห้องนอนชั้นบนของบ้านพักชานเมือง นรินทร์ดาขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอว เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าท่อนแขนแกร่งของธรรศกรยังคงโอบกอดเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในยามค่ำคืน ใบหน้าคมเข้มที่เคยดูดุดันยามอยู่ต่อหน้าศัตรู บัดนี้กลับดูสงบราบเรียบราวกับสิงโตที่กำลังหลับใหล นรินทร์ดามองสำรวจใบหน้าของเขาอย่างพิจารณา ไล่ตั้งแต่คิ้วหนา จมูกโด่งเป็นสัน จนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากที่เพิ่งจะเอ่ยคำสารภาพรักกับเธอเมื่อคืนวาน เธอค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างเบามือที่สุด เพราะไม่อยากให้คนเจ็บต้องตื่นจากการพักผ่อนที่แสนสำคัญ นรินทร์ดาจัดแจงประคองขาข้างที่เข้าเฝือกของเขาให้วางอยู่ในองศาที่เหมาะสมบนหมอนรองขา ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอกให้เขาอย่างใส่ใจ เธอเดินไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไปยังสวนหน้าบ้าน เห็นกวินยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอยู่ข้างรถยนต์คันหรู ความสงบเงียบในเช้านี้กลับให้ความรู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก เหมือนเป็นความเงียบสงบก่อนที่พายุใหญ่จะพัดมาถล่มนรินทร์ดาลงมาที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าที่บำรุงทั้งร่างกายและกระดูกให้ธรรศกร เธอเลือ

ตอนที่ 41 รอยยิ้มในรอยแผลเช้าวันใหม่เสียงนกร้องจิ๊บจับเบาๆ ราวกับจะช่วยปลอบประโลมร่องรอยความบอบช้ำจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อคืนให้จางหายไป ภายในห้องนอนกว้างขวางที่บัดนี้กลับมาสะอาดสะอ้านไร้กลิ่นเขม่าปืน นรินทร์ดาขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวที่เธอใช้เป็นที่เอนหลังเพียงชั่วครู่ สายตาหวานเชื่อมที่แฝงไปด้วยความกังวลทอดมองไปยังร่างสูงใหญ่บนเตียงที่ยังคงหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยาแก้ปวดที่เธอหยิบยื่นให้เมื่อช่วงดึกนรินทร์ดาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาธรรศกรอย่างเงียบเชียบที่สุด เธอหยุดยืนอยู่ข้างเตียง มองดูใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้ดูซีดเซียวลงไปถนัดตา แผ่นอกกว้างสะท้อนขึ้นลงสม่ำเสมอพยุงลมหายใจที่ยังคงมั่นคงของสิงโตจอมพยศ เธอเอื้อมมือไปแตะหน้าผากกว้างเบาๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ เมื่อพบว่าไข้เริ่มลดลงบ้างแล้ว หัวใจที่เคยหนักอึ้งก็เริ่มผ่อนคลายลง ความกลัวที่เกาะกินใจมาตลอดทั้งคืนเริ่มมลายหายไปเหลือเพียงความซาบซึ้งในสิ่งที่เขาทำเพื่อเธอ"อือ" เสียงครางแผ่วเบาหลุดออกมาจากลำคอของคนบนเตียง ธรรศกรค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ แสงสว่างจากหน้าต่างทำให้เขาต้องหยีตาลงเล็กน้อย ก่อนจะปรับโฟกัสสายตามาหยุดอยู่ที่ใบหน้าหวานของนรินทร์ดาที่

ตอนที่ 42 ฝันที่ผลิบานกลิ่นไอทะเลจางๆ พัดผ่านเข้ามาในห้องนอนกว้างของเซฟเฮาส์ริมทะเลในช่วงเช้ามืดธรรศกรลืมตาขึ้นมองร่างบางที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง นรินทร์ดายังคงหลับสนิท มือหนึ่งของเธอยังกุมมือหนาของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแม้ในยามนิทรา ชายหนุ่มอมยิ้มบางๆ พลางใช้นิ้วโป้งลูบหลังมือเนียนอย่างทะนุถนอม ความเจ็บจากแผลที่หน้าท้องเริ่มทุเลาลงจนเหลือเพียงความหน่วงรั้ง แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความอิ่มเอมใจที่เขามีในตอนนี้ที่มีเธออยู่เคียงข้าง“รินครับ ริน” ธรรศกรกระซิบเรียกแผ่วเบาเพื่อปลุกหญิงสาวให้ตื่นจากการพักผ่อนที่แสนสั้นนรินทร์ดาขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการงัวเงีย เธอรีบเช็คเครื่องวัดไข้และดูอาการของเขาทันทีตามสัญชาตญาณความห่วงใย“คุณธรรศ เจ็บตรงไหนคะ ปวดแผลเหรอ หรือว่าหิวน้ำ” นรินทร์ดาถามพลางลนลานจะลุกไปหยิบน้ำให้“ผมสบายดีครับ แค่อยากให้คุณขึ้นมานอนบนเตียงดีๆ มากกว่า” ธรรศกรตบที่ว่างข้างตัวเบาๆ นอนต่ออีกนิดเถอะครับ วันนี้พิมมีสอบสำคัญไม่ใช่เหรอนรินทร์ดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะนึกขึ้นได้ “จริงด้วยค่ะ วันนี้พิมต้องไปสอบเข้าคณะพยาบาล รินเกือบลืมไปเลยเพราะมัวแต่ห่วงคุณ” เธอรีบลุกขึ้นจัดการความเร

ตอนที่ 44 รอยยิ้มที่ผลิบานแสงทองยามเช้าทอประกายระยิบระยับล้อกับผืนน้ำทะเลที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับท่วงทำนองดนตรีจากธรรมชาติที่ช่วยปลอบประโลมจิตใจของผู้พำนักในเซฟเฮาส์แห่งนี้ให้คลายจากความหวาดหวั่นในค่ำคืนที่ผ่านมาบรรยากาศที่เคยคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเขม่าดินปืน บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไอทะเลสดชื่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของข้าวต้มหมูสับที่ลอยออกมาจากห้องครัว นรินทร์ดายืนอยู่หน้าเตา มือเรียวคอยคนข้าวต้มในหม้ออย่างเบามือ แม้ใบหน้าจะยังดูอ่อนเพลียจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่ดวงตาของเธอกลับทอประกายความสุขอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน ความกังวลที่เคยทับถมอยู่บนบ่าถูกยกออกไปจนหมดสิ้นเมื่อรู้ว่ามรสุมร้ายที่คอยจองล้างจองผลาญครอบครัวของเธอได้ผ่านพ้นไปเสียที“หอมไปถึงข้างนอกเลยครับริน” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตูครัว นรินทร์ดาหันไปยิ้มให้ธรรศกรที่พยุงตัวเองด้วยไม้ค้ำยันเดินเข้ามาอย่างช้าๆ วันนี้เขาดูสดใสขึ้นมาก เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวตัวบางที่เขาสวมใส่รับกับกางเกงเลสีเทา ทำให้เขามีลุคที่ดูผ่อนคลาย ต่างจากภาพลักษณ์นักธุรกิจผู้แข็งกร้าวหรือสิงโตหนุ่มที่พร้