Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ตอนที่30รอยร้าวที่กว้างกว่าเดิมแสงไฟฉุกเฉินสีแดงวาบวับจากรถพยาบาลสาดกระทบใบหน้าซูบซีดของธรรศกรที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงคนไข้นรินทร์ดานั่งตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ มือของเธอเปื้อนเลือดของเขาจนแห้งกรังเป็นคราบสีน้ำตาลเข้ม กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่ในรถคันเล็กที่กำลังเร่งรีบฝ่าการจราจรยามค่ำคืน เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพจรดังประสานกับเสียงไซเรนที่แผดก้องไปตามท้องถนน ทุกจังหวะที่หัวใจของเขาเต้นแผ่วลง หัวใจของเธอก็เหมือนจะหยุดเต้นตามไปด้วย ความโกรธ ความอับอาย และความกลัวระคนปนเปจนเธอแยกไม่ออกว่าความรู้สึกไหนรุนแรงกว่ากันเมื่อมาถึงโรงพยาบาล ทีมแพทย์และพยาบาลกรูเข้ามารับร่างของธรรศกรเข้าห้องฉุกเฉินทันที กวินที่ตามมาติดๆ ยืนพิงกำแพงด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างจากนรินทร์ดา เขาเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน แววตาของเธอว่างเปล่าราวกับคนขวัญเสีย ชุดเดรสสวยที่เธอตั้งใจใส่ไปดินเนอร์บัดนี้ยับยู่ยี่และเต็มไปด้วยรอยเลือด"คุณรินครับ ไปล้างตัวก่อนเถอะครับ เดี๋ยวผมจัดการทางนี้เอง" กวินเอ่ยเสียงค่อยพลางยื่นทิชชู่เปียกให้นรินทร์ดาส่ายหน้าช้าๆ "ไม่ค่ะกวิน รินจะรอ รินจะร

ตอนที่ 31กับดักมิตรภาพของภาคินกวินเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธรรศกรจมอยู่กับความเงียบอีกครั้ง ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูรูปนรินทร์ดาที่เขาแอบถ่ายไว้ตอนที่เธอนอนหลับอยู่ในห้องทำงานเมื่อสัปดาห์ก่อน ความรักที่เขามีต่อเธอเป็นความรักที่ผิดเพี้ยนและเริ่มต้นด้วยความแค้น แต่ในวันนี้เขากลับยอมทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้เธอมีความสุข แม้ว่าความสุขนั้นจะไม่มีเขาอยู่ในภาพเลยก็ตามช่วงบ่ายของการเคลื่อนย้ายผู้ป่วยมาถึง รถพยาบาลคันหรูของภาคินเคลื่อนตัวออกจากโรงพยาบาลมุ่งหน้าสู่จังหวัดระยอง โดยมีรถส่วนตัวของภาคินขับนำหน้าอย่างภาคภูมิใจ นรินทร์ดานั่งอยู่ข้างเตียงแม่ในรถพยาบาลพลางจับมือแม่ไว้แน่นตลอดทาง เธอสังเกตเห็นว่าพยาบาลที่ภาคินเตรียมมานั้นดูเข้มงวดและคอยมองดูเธอทุกฝีก้าวอย่างผิดปกติ"คุณพยาบาลคะ แม่รินเป็นยังไงบ้างคะ ทำไมค่าความดันมันดูแกว่งๆ แบบนี้" นรินทร์ดาถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นตัวเลขบนหน้าจอมอนิเตอร์"ไม่มีอะไรค่ะคุณริน เป็นผลจากการเคลื่อนย้าย เดี๋ยวพอถึงที่พักทุกอย่างจะเข้าที่เองค่ะ" พยาบาลตอบด้วยเสียงเรียบเฉยพลางขยับตัวบังหน้าจอมอนิเตอร์ไว้ไม่ให้รินเห็นชัดๆความรู้สึกไม่ไว้วางใจเร

ตอนที่33ของขวัญจากคนแปลกหน้าแสงไฟสีส้มสลัวภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาล ขับเน้นให้บรรยากาศยามค่ำคืนดูสงัดเงียบแต่กลับเต็มไปด้วยมวลอารมณ์ที่อัดอั้นมานานจนแทบจะระเบิดออกมา นรินทร์ดานั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้ที่กว้างขวาง มือบางของเธอยังคงถูกเกาะกุมด้วยมือหนาของธรรศกรที่แม้จะดูซูบเซียวไปบ้างจากพิษบาดแผล แต่แรงบีบกระชับมือนั้นกลับหนักแน่นและมั่นคงราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าโลกทั้งใบ ความโกรธเคืองที่เคยพุ่งพล่านในใจของหญิงสาวมลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นเมื่อนึกถึงวินาทีที่เธอเกือบจะเชื่อคนผิดจนทำลายทุกอย่างที่เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของพ่อ"รินขอโทษนะคะที่มองคุณผิดไป รินเกือบจะทำให้ที่ดินระยองต้องหลุดมือไปเพราะความหูเบาของรินเอง" นรินทร์ดากระซิบเสียงสั่นพลางใช้นิ้วเรียวเกลี่ยหลังมือของเขาเบาๆ น้ำตาหยดเล็กๆ ร่วงหล่นลงบนผิวเนื้อแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้เพื่อปกป้องเธอธรรศกรจ้องมองใบหน้าสวยที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม แววตาของเขาไม่ได้มีความดุดันเหมือนสิงโตล่าเหยื่ออีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหาลึกซึ้งที่พยายามสะกดกลั้นไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึมมาโดยตลอด เขาออกแรงดึง

ตอนที่ 34รอยนิ้วมือบนความลับแสงอาทิตย์ยามบ่ายที่สาดส่องลงบนผืนทรายริมหาดระยองดูจะร้อนระอุเป็นพิเศษในวันนี้ พิมลภัสยืนนิ่งมองคฤหาสน์ทรงยุโรปหลังโตของภาคินที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลจากเขตบ้านพักของเธอ เด็กสาวกำสายกระเป๋าเป้ในมือแน่นจนข้อขาว ภายในนั้นมีเพียงสมุดโน้ต ปากกา และความมุ่งมั่นที่เต็มเปี่ยมผิดกับวัยสดใสของเธอ เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกขวัญและกำลังใจ ก่อนจะหันไปสบตากับกวินที่ยืนคุมเชิงอยู่ในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด"พร้อมไหมครับพิม ถ้าเห็นอะไรผิดปกติแม้แต่นิดเดียว ให้กดปุ่มฉุกเฉินที่นาฬิกาทันทีนะครับ ผมจะบุกเข้าไปรับคุณพิมออกมาภายในสามนาที" กวินกระซิบกำชับขณะเอื้อมมือไปปรับสายหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในใบหูของเด็กสาวให้เข้าที่"พิมพร้อมค่ะพี่กวิน เพื่อพี่รินกับแม่ พิมทำได้ทุกอย่างค่ะ พิมไม่อยากเป็นแค่เด็กที่คอยรับความช่วยเหลือ พิมอยากเป็นคนที่ช่วยทุกคนได้บ้าง" เธอตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ฉายแววเด็ดเดี่ยวตามรอยพี่สาวของเธอไม่มีผิดเพี้ยนเมื่อก้าวเท้าเข้าสู่เขตคฤหาสน์ของภาคิน พิ

ตอนที่35สัจจะในหมู่โจรแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างห้องพักฟื้นพิเศษไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย นรินทร์ดานั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาข้างเตียง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อจ้องมองรูปถ่ายใบเก่าที่พิมลภัสเพิ่งส่งไฟล์ภาพมาให้ทางโทรศัพท์มือถือ มือของเธอสั่นเทาจนแทบจะประคองเครื่องมือสื่อสารไว้ไม่ได้ ความจริงที่ปรากฏในรูปนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่ทุบลงบนกลางใจของเธอจนแหลกละเอียด"นี่มันหมายความว่ายังไงคะคุณธรรศ" รินถามเสียงพร่าพลางเลื่อนหน้าจอไปหาชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียง "ทำไมแม่รินถึงไปถ่ายรูปคู่กับพ่อของภาคินด้วยแววตาแบบนั้น และข้อความหลังรูปนั่นความผิดบาปที่ต้องแลกด้วยชีวิตของรินกับพิมงั้นเหรอ"ธรรศกรรับโทรศัพท์ไปดูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แววตาคมกริบของเขาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขาถอนหายใจยาวก่อนจะตัดสินใจเปิดเผยความจริงที่เขาแอบสืบมาตลอดหลายปีที่เขาเฝ้าจองเวรตระกูลของเธอ"ริน ฟังผมนะ พ่อของภาคินกับแม่ของคุณเคยเป็นคนรักกันมาก่อนที่จะมีพ่อของเธอเข้ามา" ธรรศกรเริ่มเล่าด้วยเสียงทุ้มต่ำ "แต่เรื่องมันไม่ได้จบแค่การเลิกรัก พ่อของภาคินทำธุรกิจมืดและใช้ชื่อแม่ของเธอเ