All Chapters of หนี้แค้นของซาตานไร้หัวใจ: Chapter 61 - Chapter 70

ตอนที่ 45 ผืนทรายแห่งรักสายลมเอื่อยยามเช้าพัดพาเอาความสดชื่นจากท้องทะเลสีครามเข้าสู่ตัวบ้านไม้สีขาวนวลหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านริมชายหาดเสียงคลื่นกระทบฝั่งดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับท่วงทำนองดนตรีจากธรรมชาติที่ร่วมขับขานอวยพรให้กับวันสำคัญที่สุดในชีวิตของคนสองคน ท้องฟ้าวันนี้โปร่งใสไร้เมฆหมอกบดบังแสงแดดอ่อนทอประกายระยิบระยับล้อกับฟองคลื่นขาวสะอาดตา บรรยากาศรอบเซฟเฮาส์ที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียดและรอยอดีตอันขมขื่น บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นวิมานบนดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณที่ถูกส่งตรงมาเพื่อวาระพิเศษนี้โดยเฉพาะ กลิ่นกุหลาบขาวหอมฟุ้งตัดกับกลิ่นไอทะเลสดชื่น สร้างความรู้สึกผ่อนคลายให้กับทุกคนที่ก้าวเข้ามาในงาน แขกเหรื่อที่เป็นคนสนิทเพียงไม่กี่คนเริ่มทยอยเดินทางมาถึง ทุกคนต่างมีรอยยิ้มและสัมผัสได้ถึงไอกรุ่นของความรักที่ปกคลุมไปทั่วทั้งบริเวณหาดทรายส่วนตัวแห่งนี้ภายในห้องรับรองชั้นบน นรินทร์ดานั่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ที่สลักลวดลายวิจิตร เธอจ้องมองภาพสะท้อนของหญิงสาวในกระจกด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ชุดเจ้าสาวผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวบริสุทธิ์ถูกตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปเผยให้เ

ตอนที่ 46 กลิ่นอายแห่งความหวังคำพูดนั้นมาพร้อมกับริมฝีปากร้อนผ่าวที่ประทับลงบนเรียวปากอิ่ม จูบนี้ไม่มีความกระด้างหรือการบังคับ แต่มันคือการปลอบประโลมและขอขมาต่อช่วงเวลาที่เสียไป นรินทร์ดาเผยอปากรับสัมผัสจากเขาอย่างเต็มใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาพัวพัน มอบรสชาติที่หวานล้ำจนเธอรู้สึกเหมือนตัวจะลอยมือหนาเริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนละเอียดผ่านชุดนอนผ้าซาตินตัวบาง แรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุจนไอเย็นจากทะเลภายนอกทำอะไรไม่ได้"พี่ตั้มแผลยังไม่หายดีนะคะ" เธอประท้วงเบาๆ เมื่อเขากดจูบหนักๆ ที่ลำคอระหงจนเกิดรอยจางๆ"แผลน่ะไม่เท่าไหร่หรอกริน แต่ข้างในนี้สิ มันจะระเบิดอยู่แล้ว" เขาจับมือเธอให้สัมผัสลงบนอกซ้ายที่หัวใจเต้นโครมคราม "ช่วยรักษาพี่หน่อยได้ไหมครับ"สายตาเว้าวอนของซาตานที่ถอดรูปกลายเป็นชายหนุ่มผู้คลั่งรัก ทำให้นรินทร์ดาไม่อาจปฏิเสธได้เธอก้มลงประทับจูบที่รอยแผลเป็นบนหน้าท้องของเขาอย่างแผ่วเบา ราวกับจะเยียวยาทุกความเจ็บปวดในอดีต ก่อนจะขยับขึ้นไปครอบครองริมฝีปากเขาอีกครั้ง คราวนี้เธอเป็นฝ่ายรุกรานบ้าง จนธรรศกรต้องครางซี้ดในลำคอด้วยความซ่านสยิว"รินรักพี่นะคะ รั

ตอนที่ 46 กลิ่นอายแห่งความหวัง พิมลภัสที่นั่งอยู่ข้างๆ คอยตักโจ๊กอุ่นๆ บริการคุณแม่ด้วยท่าทางกระตือรือร้น ส่วนกวินยืนคุมเชิงอยู่ไม่ไกลในชุดเชิ้ตสีสุภาพที่ปลดกระดุมคอเม็ดบนออก ดูผ่อนคลายกว่ามาดบอดี้การ์ดหน้าตายที่เคยเป็น"วันนี้ทำไมพิมดูตื่นเต้นจังลูก ทานข้าวแทบไม่ลงเลยนะ ตักเข้าปากคำนึงก็มองนาฬิกาคำนึง" คุณแม่ทักขึ้นด้วยความสงสัย พลางลูบหัวลูกสาวคนเล็กด้วยความเอ็นดู"วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบคัดเลือกเข้าเรียนต่อพยาบาลค่ะคุณแม่" พิมลภัสตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นน้อยๆ มือเล็กกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น "พิมลุ้นมากเลยค่ะ พิมกลัวว่าพิมจะทำพาร์ทวิชาการได้ไม่ดีพอ พิมอยากเรียนจบมาดูแลคุณแม่และช่วยแบ่งเบาภาระพี่รินจริงๆ พิมไม่อยากเป็นภาระของใครอีกแล้วค่ะ"นรินทร์ดาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องอาหารพร้อมธรรศกร เข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างน้องสาวทันที เธอเอื้อมมือไปบีบมือน้องสาวให้กำลังใจ "พี่เชื่อว่าพิมทำได้ค่ะ พิมขยันอ่านหนังสือหนักมากในช่วงที่ผ่านมา พี่เห็นพิมนั่งติวกับพี่กวินจนดึกทุกคืนเลยนี่นา"พิมลภัสแอบชำเลืองมองบอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง กวินมีอาการชะงักไปเล็กน้อยแต่ยังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ"ใช่พิ

ตอนที่ 48 ก้าวแรกสู่โลกกว้างสายลมยามเช้าที่หอบเอาไอเค็มของทะเลมาปะทะหน้าดูจะสดชื่นกว่าทุกวัน ภายในเซฟเฮาส์ริมหาดระยองเต็มไปด้วยความวุ่นวายเล็กๆ ที่แสนจะอบอวลไปด้วยความสุขทุกคนกำลังเร่งรีบเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับกรุงเทพมหานครหลังจากผ่านพ้นงานวิวาห์ที่แสนชื่นมื่นนรินทร์ดาเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยตามห้องต่างๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ลืมสิ่งของสำคัญไว้ ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนเพื่อปิดหน้าต่างบานสุดท้าย เธอพบกับธรรศกรที่กำลังยืนยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอวางลงบนพื้นพอดี“พี่ตั้มคะ วางกระเป๋าลงก่อนค่ะ เดี๋ยวรินจะตรวจเช็กของข้างในอีกรอบ กลัวจะลืมพวกของใช้ส่วนตัวของคุณแม่ค่ะ” นรินทร์ดาบอกพลางเดินเข้าไปหาชายหนุ่มที่วันนี้ดูจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษธรรศกรแกล้งขมวดคิ้วทำหน้านิ่วคั้นเหมือนกระเป๋ามันหนักหนาเสียเต็มประดา“กระเป๋ารินหนักขนาดนี้ พี่ว่าพี่คงวางไม่ลงหรอกครับ นอกจากว่า...” เขาลากเสียงยาวพลางจ้องหน้าภรรยาสาวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ที่นรินทร์ดาเริ่มจะคุ้นเคย“นอกจากอะไรคะ พี่ตั้มอย่าแกล้งรินสิคะ คนอื่นรออยู่ข้างล่างนะคะ” นรินทร์ดาถามอย่างรู้ทันพลางอมยิ้ม“นอกจากรินจะยอมจ่ายค่าจ้างให้พ

ตอนที่ 50 จูบที่ไม่ได้คาดฝันบรรยากาศยามเย็นภายในรั้วมหาวิทยาลัยเริ่มสลัวลง แสงสีส้มรำไรของพระอาทิตย์อัสดงทาบทับไปทั่วตึกคณะพยาบาลศาสตร์ที่ตั้งตระหง่านอย่างสงบพิมลภัสเดินออกมาจากห้องประชุมเชียร์ด้วยใบหน้าที่ดูอิดโรยเล็กน้อยจากการทำกิจกรรมวันแรกที่ค่อนข้างหนักหน่วง ทั้งการรับน้อง การทำความรู้จักเพื่อนใหม่ และการรับฟังระเบียบวินัยที่เคร่งครัดของวิชาชีพพยาบาล แต่ในดวงตากลมโตกลับประกายความตื่นเต้นไม่เสื่อมคลาย เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาใครบางคนที่นัดแนะกันไว้ แต่ยังไม่ทันจะได้กดเบอร์ ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยก็ยืนรออยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่หน้าคณะเสียแล้วกวินในชุดเดิมจากเมื่อเช้าแต่ปลดกระดุมคอเสื้อออกหนึ่งเม็ดดูผ่อนคลายขึ้นกว่ามาดผู้ปกครองหน้าดุเมื่อตอนสายเขายืนพิงรถยนต์คันหรูที่จอดเด่นอยู่ริมทางเดิน สายตาคมกริบคอยสอดส่องมองหาเด็กสาวท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาจำนวนมากที่ทยอยเดินออกมาจากตึกเรียน และทันทีที่สายตาประสานกัน รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากเหลือเกินก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบอดี้การ์ดหนุ่ม เป็นรอยยิ้มที่มีไว้เพื่อพิมลภัสเพียงคนเดียวเท่านั้น“พี่กวินมารอนานหรือยังคะ พิมขอโทษทีค่ะ กิจ