Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

ตอนที่ 23ความเปราะบางในกรงแก้วแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านสีขาวสะอาดตาภายในห้องพักฟื้นพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง กลิ่นยาและน้ำยาฆ่าเชื้อที่นรินทร์ดาเริ่มคุ้นชินตลอดสามวันที่ผ่านมายังคงอบอวลอยู่จางๆ หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวข้างเตียงคนไข้ ร่างกายของเธออ่อนล้าจากการเฝ้าไข้แทบไม่ได้พักผ่อน แต่หัวใจกลับยังคงจดจ่ออยู่กับชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงธรรศกรในยามหลับใหลดูไร้พิษสงผิดกับยามตื่น ใบหน้าที่เคยราบเรียบเย็นชาบัดนี้ดูซูบเซียวลงไปถนัดตา ขาข้างซ้ายของเขาถูกเข้าเฝือกหนาและยกสูงไว้ด้วยลวดสลิงเพื่อพยุงกระดูกที่แตก ร่องรอยบาดแผลจากไฟลวกตามลำแขนและแผ่นหลังเริ่มตกสะเก็ด แต่มันยังคงย้ำเตือนให้นรินทร์ดานึกถึงวินาทีที่เขาพุ่งตัวเข้าหาเปลวเพลิงเพื่อช่วยน้องสาวของเธอ"รินไปดูพิมก่อนนะ" นรินทร์ดากระซิบแผ่วเบาเมื่อเห็นพิมลภัสที่นอนหลับอยู่บนเตียงเสริมอีกด้านขยับตัว"พี่รินคุณธรรศกรฟื้นหรือยังคะ" พิมลภัสลืมตาตื่นขึ้นพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ เด็กสาวพยายามเข้มแข็งแต่เหตุการณ์ที่ระยองยังคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเธอทุกครั้งที่หลับตา"ยังเลยจ้ะ หมอเพ

ตอนที่24 เงาที่มองไม่เห็นกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงผสมกับกลิ่นดอกไม้สดที่บรรดาคู่ค้าทางธุรกิจส่งมาเยี่ยมไข้จนล้นห้องพักฟื้นพิเศษ ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องดูรื่นรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ธรรศกรนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงปรับระดับ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพดานห้องด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อัดอั้นอยู่เต็มอก ขาข้างซ้ายที่ถูกเข้าเฝือกหนาเตอะและถูกแขวนไว้กับลวดสลิงกลายเป็นโซ่ตรวนเส้นใหญ่ที่กักขังพยัคฆ์ร้ายอย่างเขาไว้ให้อยู่หมัด"คุณธรรศคะ ทานยาหน่อยค่ะ หมอบอกว่ายานี้จะช่วยลดอาการอักเสบของแผลไฟลวก" นรินทร์ดาเดินเข้ามาพร้อมถาดบรรจุแก้วยาและน้ำสะอาด เธอสวมเพียงชุดลำลองเรียบง่ายแต่กลับดูสะอาดตาและให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดในสายตาของคนป่วย"ไม่กิน วางไว้ตรงนั้นแหละ รำคาญ" ธรรศกรตวาดเสียงห้วนพลางเบือนหน้าหนี ความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านมาจากบาดแผลประกอบกับความอึดอัดที่ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ ทำให้เขากลายเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะปะทุใส่ทุกคนที่เข้าใกล้นรินทร์ดาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เธอคุ้นชินกับอารมณ์แปรปรวนของเขาตลอดสองวันที่ผ่านมาเป็นอย่างดี หญิงสาวไม่ได้โกรธเคืองแต่กลับเดินไปหยุดข้างเตียงแล้ววางถาดลงบนโต๊ะข้างต

ตอนที่25หมากล้อมหัวใจเช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียดกว่าเดิมหลายเท่า เมื่อนพพลพร้อมด้วยกรรมการบอร์ดบริหารอีกสองคนก้าวเท้าเข้ามาในห้องพักฟื้นโดยไม่ได้รับอนุญาต นรินทร์ดาที่กำลังจัดเตรียมผลไม้สดให้ธรรศกรชะงักมือทันที เธอรีบขยับเข้าไปยืนบังข้างเตียงของชายหนุ่มที่ยังนอนเอนหลังอยู่ แววตาของหญิงสาวนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว"คุณมาที่นี่มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ" นรินทร์ดาเอ่ยถามเสียงเรียบ ท่าทางของเธอวางตัวเป็นเจ้าของห้องอย่างเต็มตัวจนนพพลขมวดคิ้วด้วยความรำคาญใจ"ฉันมีธุระจะคุยกับหลานชายฉัน เธอเป็นแค่คนนอกหรือจะเรียกว่าคนอาศัยก็น่าจะถูกนะ ออกไปรอข้างนอกก่อนไป" นพพลโบกมือไล่อย่างไม่ไว้หน้า แต่ธรรศกรกลับคว้ามือของนรินทร์ดาไว้แน่นก่อนจะดึงให้เธอมานั่งลงข้างกาย"รินไม่ใช่คนนอกครับอา เธอเป็นคนเดียวที่ผมอนุญาตให้รับรู้ทุกเรื่องของผมในตอนนี้" ธรรศกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแต่ทรงพลัง เขาแกล้งทำเป็นไอเบาๆ พลางกุมขมับเหมือนคนที่มีอาการสับสนจากฤทธิ์ยา"อามาก็ดีแล้วครับ ผมกำลังมึนหัวอยู่พอดี มีเรื่องอะไรก็คุยผ่านรินได้เลย เธอจะสรุปให้ผมฟังเอง"นพพลกัดฟันกรอดพลางส่งสายตาอาฆาตมาให้นร

ตอนที่26รอยร้าวใต้หน้ากากภายในห้องพักฟื้นที่เคยเต็มไปด้วยความตึงเครียด บัดนี้กลับเงียบสงบอย่างผิดปกติ แผนการตลบหลังนพพลเริ่มถูกขับเคลื่อนอย่างเงียบเชียบโดยมีธรรศกรเป็นผู้กุมบังเหียนจากบนเตียงคนไข้ ชายหนุ่มนอนนิ่งหลับตาพริ้ม แสร้งทำเป็นคนไข้ที่อาการทรุดหนักและมีภาวะสับสนทางสมองตามแผนที่วางไว้กับกวิน โดยมีนรินทร์ดานั่งอยู่ข้างเตียง คอยซับเหงื่อและแสดงบทบาทหญิงสาวที่โศกเศร้าอย่างแนบเนียน"คุณธรรศได้ยินรินไหมคะ" นรินทร์ดากระซิบเสียงสั่นเครือเมื่อเห็นประตูห้องพักแง้มออกเล็กน้อย เธอรู้ดีว่านพพลส่งคนมาแอบดูสถานการณ์เพื่อประเมินความพร้อมก่อนจะลงมือขั้นเด็ดขาดธรรศกรขยับตัวช้าๆ ดวงตาที่ลืมขึ้นดูว่างเปล่าและไร้จุดหมาย เขาคว้ามือของนรินทร์ดามากุมไว้แต่กลับเรียกชื่อคนอื่นที่ไม่มีตัวตน"แม่ครับ ทำไมไฟมันร้อนแบบนี้ ผมเจ็บขาเหลือเกิน"นรินทร์ดาแสร้งทำเป็นสะอื้นพลางกอดมือหนาของเขาไว้แน่น"รินเองค่ะคุณธรรศกร ไม่ใช่คุณแม่คุณจำรินไม่ได้เหรอคะ"เมื่อเห็นเงาคนนอกห้องหายไป ธรรศกรก็ค่อยๆ คลายแววตาที่ว่างเปล่าออกเปลี่ยนเป็นความคมกริบดังเดิม เขารั้งร่างบางของนรินทร์ดาให้ก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหา

ตอนที่28รสชาติของอิสรภาพที่ขมปร่าสายลมหนาวพัดผ่านยอดตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง กลิ่นอายของความหรูหราและความมั่งคั่งอบอวลไปทั่วห้องอาหารดาดฟ้าที่ถูกเนรมิตให้เป็นสวรรค์ขนาดย่อม แสงไฟระยิบระยับจากบ้านเรือนเบื้องล่างดูราวกับเม็ดทรายสีทองที่ถูกโรยไว้บนผืนผ้ากำมะหยี่สีดำสนิท นรินทร์ดานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับภาคิน ชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มละมุนและท่าทางสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว เขาบรรจงรินไวน์รสเลิศลงในแก้วทรงสูงก่อนจะเลื่อนมาตรงหน้าเธอช้าๆ"ทานสิครับริน วันนี้เป็นวันพิเศษของคุณนะ วันที่คุณได้รับอิสรภาพคืนมาอย่างเต็มตัว" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพลางจ้องมองใบหน้าสวยที่ดูหม่นหมองกว่าที่เขาคิด"ผมสั่งเมนูที่คุณชอบมาทั้งนั้นเลยนะ เชฟที่นี่เขาใส่ใจทุกรายละเอียดเหมือนที่ผมตั้งใจเลือกที่นี่ให้คุณ"นรินทร์ดายิ้มตอบเพียงบางเบา เธอพยายามจะตักอาหารรสเลิศเข้าปากเพื่อรักษามารยาท แต่ในอกกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก รสชาติของอาหารที่ควรจะอร่อยเลิศรสกลับดูขมปร่าและจืดชืดในความรู้สึก ทุกครั้งที่เธอขยับตัว ภาพของธรรศกรที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงคนไข้พร้อมเศษกระดาษสัญญาที่ถูกฉีกทิ้งก็ผุดขึ้นมาในหัวเสมอ เขาเพิ่งจ