Todos os capítulos de Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Capítulo 41 - Capítulo 50

“เค้าเริ่มก่อนนะคะ พี่นิวจะเลือกอะไรดี ถาม หรือ ท้า?”“งืมม ท้าละกันค่ะ”นี่เป็นอะไรที่ผิดคาดมากเลยสำหรับคีย์ เพราะเจ้าตัวเผลอคิดว่าคนตัวเล็กคงจะเลือกถามมากกว่า และเพื่อไม่ให้เป็นการคิดอะไรที่นานเกินไป เธอจึงตัดสินเอ่ยคำท้าต่อคนตัวเล็กตรงหน้าให้เริ่มการเข้าสู่เกมส์อย่างจริงจัง“เค้าขอท้าให้...พี่นิวมาหอมแก้มเค้าให้ดังฟอดไปเลย ต้องดังนะ ไม่ดังโดนลงโทษ”คีย์เอ่ยแบบกลั้วหัวเราะไปด้วยขณะที่ยกเบียร์ขึ้นจิบ คนตัวเล็กที่ดูจะลุ้นอยู่นานมากว่าตัวสูงจะให้เธอทำอะไรก็ถึงกับหุบยิ้มไม่อยู่ ก่อนที่เธอจะทำการปฏิบัติตามคำท้านั้นด้วยการขยับตัวพร้อมโน้มหน้าเข้าใกล้กับใบหน้าของอีกฝ่ายแล้วจัดการใช้ริมฝีปากประทับที่ข้างแก้มนุ่มนิ่มนั่นเสียยกใหญ่ จนเกิดเสียงขึ้นมาจริงๆ เล่นเอาคีย์แทบจะสำลักเบียร์ไปในทันที“คิก ตาของพี่แล้วนะคะ น้องคีย์จะเลือกอะไรดี ถาม หรือท้าคะ”“เค้าเลือกถามแล้วกันค่ะ อยากรู้อะไรถามมาเลย”เจ้าของโจทย์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มบางๆ ที่มุมปาก แล้วเอ่ยถามคำถามอะไรบางอย่างที่ทำให้เบียร์ซึ่งเธอกำลังจะกระดกไปอีกแก้วนั้นแทบพุ่งพรวดออกมาเป็นฝอย“น้องคีย์อยากมีอะไรกับพี่บ้างหรือเปล่

หลังจากผ่านพ้นคืนนั้นมาได้ คีย์ก็ได้กลับมาบ้านในสภาพที่ดูเหมือนหมีแพนด้า เพราะไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่ คุณแม่ของนิวากลับมาบ้านพักตามเวลาที่ได้บอกกล่าวเธอเอาไว้จริงๆ และหลังจากที่ไปเที่ยวกับเพื่อนครบตามกำหนดการ คุณแม่ก็พาเธอกลับกรุงเทพไปก่อนหน้าคีย์หนึ่งวัน แม้จะรู้สึกเหงาที่ต้องห่างกันแม้จะเพียงไม่กี่วัน แต่พอครบกำหนด ก็มีคนมารับเธอเพื่อกลับบ้านตามสัญญาที่ให้ไว้“สวัสดีค่ะอาคิน นานมากแล้วนะที่ไม่ได้เจอคุณอาเลย ขอบคุณนะคะที่มารับคีย์”“อืม รีบขึ้นมาสิ ไม่ลืมอะไรไว้ใช่ไหม ตรวจเช็คของดีหรือยัง”น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความดุระคนเป็นห่วงตามสไตล์นั้นดังมาทันทีที่คีย์ก้าวพ้นรั้วบ้านสีน้ำตาลนั่นออกมาพร้อมด้วยกระเป๋าเดินทางของตนเอง นัยต์ตาสีน้ำตาลเข้มของบุรุษร่างกำยำวัยกลางคนซึ่งยังคงนั่งอยู่ในรถเพียงแต่เปิดประจกออกมาส่งเสียงทักทายเธอซึ่งเป็นหลานสาวแต่เพียงเท่านั้น เพราะเขาไม่ค่อยอยากจะเดินออกมาปรากฎกายให้ชายหญิงผู้ชราทั้งสองที่ออกมาส่งคีย์นั้นเห็นเข้าสักเท่าไหร่ โชคยังดีที่ดูเหมือนทั้งสองคนจะรู้ว่าใครมารับเด็กสาว ทำให้ไม่พากันออกมาส่งถึงหน้าบ้านและได้แต่ยืนดูอยู่ห่างๆ มากกว่า“ค่ะ ไม่ลืมอะไรแล้ว ก

‘ลืมตาขึ้นมาสิคีย์...ฟื้นขึ้นมา ถึงเวลาที่ลูกต้องตื่นได้แล้วนะ’ เสียงรำพึงรำพันของใครบางคนที่ฟังดูคุ้นเคยดังก้องไปมาภายในโสตประสาทซึ่งดูเหมือนจะวูบสนิทไปนานหลายชั่วยามแล้ว ก่อนที่นัยต์ตาสองสีของเธอจะค่อยๆ ปรือขึ้นช้าๆ ตามคำเรียกร้องที่กึกก้องขึ้นมานั้น เธอปรายตามองไปรอบๆ และพยายามจะชันกายลุกขึ้น จนกระทั่งใบหน้าของใครคนหนึ่งโผล่เข้ามา เขาชะโงกมองเมื่อพบว่าเธอฟื้นแล้ว ก่อนที่จะขยับตัวกลับมายืนตัวตรงเหมือนเดิม “คนไข้ฟื้นแล้วล่ะครับ ดูเหมือนว่าจะไม่ต้องห่วงแล้ว ยังไงก็ตามทานยาตามที่หมอบอก พักผ่อนที่นี่สักสองสามวันคงจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะครับ” บุรุษในชุดกาวน์คนนั้นเป็นชายวัยกลางคนที่สวมแว่นตา แต่ยังคงดูดีและภูมิฐาน น้ำเสียงและใบหน้าของเขาแม้คีย์จะมองเพียงชั่วแวบเดียวแต่ไม่รู้ทำไมจึงรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด ซ้ำห้วงอารมณ์ที่สัมผัสได้นั้นกลับปรากฎเฉดสีขาวแห่งความห่วงใย จริงใจ สีฟ้าที่แสดงถึงความดีใจและอ่อนโยน ปกติแล้วคนเป็นหมอจะมีอารมณ์อย่างนี้กันทุกคนหรือเปล่านะนั่นคือสิ่งที่คีย์ครุ่นคิดขึ้นมาอย่างนึกแปลกใจ และดูเหมือนคุณหมอจะไม่ได้สบตาตรงๆ กับเธอเป็นการเช็คอาการหรือถามไถ่อะไรเ

“ขอบคุณที่มานะครับพี่นิวา”ฟรังค์ส่งยิ้มที่ดูเจื่อนและฝืนมากอย่างเห็นได้ชัด ด้วยสถานการณ์ที่ตึงเครียดอยู่เช่นนี้ แม้จะพยายามปั้นสีหน้าให้ออกมาสดใสหรือทำเหมือนว่าไม่เป็นอะไรนั้นมันช่างยากเย็นเต็มที นิวาส่งกาแฟที่แวะซื้อระหว่างทางยื่นให้กับรุ่นน้องทั้งสาม เพราะรู้ว่าพวกเขาคงเป็นห่วงเพื่อนมากและมีแนวโน้มว่าจะได้ผลัดกันอยู่เฝ้าดูอาการจีโน่ตลอดทั้งคืน หลังจากที่ขอแยกตัวออกมาเพื่อพูดคุยกับนิวาเป็นการส่วนตัวแล้ว ฟรังค์กลับลอบถอนหายใจออกมาอย่างเหลืออด เขารู้สึกเหนื่อยเหลือเกินที่วันนี้ดูมีเรื่องราวมากมายให้คิด และจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ นอกจากจีโน่ที่ถูกใครบางคนลอบยิงแล้ว ฟรังค์เองก็ได้รับบาดเจ็บเพราะทั้งคู่พากันรถล้มกลิ้งไป จึงทำให้เด็กหนุ่มหน้าหวานมีแผลถลอกอยู่ทั่วร่างกายไม่ว่าจะแขนหรือขา กางเกงเองอยู่ในสภาพที่ขาดๆ ซ้ำเสื้อผ้าเปรอะเปื้อนจากเลือดของจีโน่ที่กระเด็นมาอีกด้วย“มันเกิดอะไรขึ้นคะน้องฟรังค์ ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้”“ระหว่างทางที่ขับรถไปร้านอาหาร มีใครบางคนไล่ตามพวกเรามาครับ ผมพยายามจะสลัดให้หลุดแล้ว เพราะจีโน่เองก็รู้สึกตัวว่ามีคนคิดจะทำอะไรไม่ดี แต่ไม่สำเร็จ พวกเรารถล้มน่ะ

“นี่คือสาวสวยคนโปรดของผมเอง...รีเบคก้า น้อยคนนะที่จะได้นั่งมัน แต่คุณเป็นเพื่อนของจีโน่นับว่าผมยกให้เป็นกลุ่มวีไอพีก็แล้วกัน”“นี่คุณทำได้ยังไงกัน หรือว่าคุณเองก็เป็นแวมไพร์”“คล้ายกับคุณนั่นแหละ ผมคือลูกครึ่งมนุษย์กับแวมไพร์ และความสามารถเมื่อกี๊ก็คือพลังพิเศษของผมเอง”“มันคือ การเทเลพอร์ต งั้นเหรอ”“ถูกต้องครับ คุณนี่หัวไวดีจริง ถ้าไม่ติดว่าคุณอาของคุณอาจเข้ามาพบหรืออยู่ในห้อง ผมคงใช้ความสามารถนี้ไปนานแล้ว แต่ช่างเถอะ ตอนนี้พวกเราต้องรีบทำเวลาก่อน”ว่าแล้วเทมเมอร์ก็หันไปเสียบกุญแจเพื่อทำการสตาร์ทรถและเดินเครื่องอย่างเต็มกำลัง เขาจอดรถไว้ไกลจากโรงพยาบาลพอสมควร แถมค่อนข้างอยู่ในที่ลับตาคน จึงไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครพบเจอได้โดยง่าย เจ้าตัวเร่งขับรถไปตามทางที่ดูมืดทึมไปสักหน่อย แต่มีป้ายกำกับไว้บ้างประปราย เพราะดูเหมือนนี่จะเป็นทางลัดที่ต้องผ่านตามแนวป่าเขาไป“ดูคุณเป็นกังวลนะ เชื่อในฝีมือการขับรถของผมหน่อยสิ รับรองพาคุณส่งกลับกรุงเทพอย่างปลอดภัยแน่นอน”“เปล่า ฉันแค่กังวลน่ะว่าคุณอาจะตามมาหรือเปล่า เพราะเขากำลังปรึกษาอะไรบางอย่างกับคุณพ่ออยู่บ่อยๆด้วย”“ยังไงซะเป้าหมายของมัน ก็ไม่ใช่คุณอาห