Todos os capítulos de Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Capítulo 51 - Capítulo 60

ที่ด้านในเต็มไปด้วยของตกแต่งธีมแฟนซี มีทั้งเวทีสำหรับเจ้าของวันเกิด ซึ่งมีจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่อยู่ด้วย และที่กลางเวทีเหมือนจะมีโต๊ะสำหรับรอตั้งเค้กวันเกิดของเธอ แม้สำหรับคีย์แล้วจะรู้สึกไม่คุ้นชินนัก เพราะมันมีไว้สำหรับพวกแวมไพร์เท่านั้น...ที่จะได้ย่างกรายเข้ามาร่วมด้วยก็ตาม เธอยังคงสับสนบ้างเพราะไม่รู้ควรจะทำตัวเป็นแวมไพร์ตามคนอื่นไปดีหรือไม่ปาร์ตี้แฟนซีนี้เป็นเพียงแค่คอนเซปต์บังหน้าด้านนอกสำหรับแขกเรื่อบุคคลธรรมดาที่เป็นมนุษย์โดยแท้ เนื่องจากครอบครัวของนิวามีธุรกิจและอยู่ในข่ายของตระกูลไฮโซมีหน้ามีตาในสังคม ทำให้ต้องพบเจอกับผู้คนมากมาย แน่นอนว่ามีทั้งมนุษย์และแวมไพร์ปะปนกันมาทำความรู้จัก ดังนั้นการจัดงานเลี้ยงรับรองจึงเป็นที่รู้กันว่า ไม่ว่างานใด พวกเขาก็จะมีการแยกจัดไว้จำเพาะอีกห้องหนึ่งที่มนุษย์ธรรมดาภายนอกไม่มีทางได้รู้เอาไว้ด้วย“เหม็นคาวกันตามธรรมเนียมนั่นแหละ เพราะที่นี่มันคือปาร์ตี้เลือด…”จริงอย่างที่จีโน่ได้กล่าวไป ภายในงานนั้นแม้มองเผินๆ จะมีโต๊ะรับรองจัดเลี้ยงอาหารเหมือนงานด้านนอกทั่วไป แต่มันก็แค่ผิวเผินจริงๆ เพราะทั้งเครื่องดื่มและอาหารหากสังเกตดีๆ จะพบว่ามันคือของดิ

น้ำเสียงของเทมเมอร์ที่ตะโกนลั่นออกมานั้นมีความจริงจังมุ่งมั่นอยู่ในที แม้จะไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไรออกมาให้ยืดยาวแต่กลับเป็นสัญญาณให้คีย์ซึ่งมีไหวพริบดีอยู่แล้วรับรู้ได้ในทันทีว่าต้องทำอะไร นัยต์ตาสองสีเริ่มเปล่งแสงออกมาพร้อมกับจ้องเขม็งไปที่นิรันดร์ เธอตั้งสมาธิเพื่อโฟกัสไปยังเป้าหมายตรงหน้า ที่เตรียมพร้อมจะปลดปล่อยพลังของตนเองออกมาห้ำหั่นอย่างไม่ยอมแพ้เช่นเดียวกัน แต่มีหรือที่จะทัดทานพลังของผู้ที่มีเลือดชนิดพิเศษยิ่งกว่าไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย ห้วงเวลาเริ่มหยุดลงเพราะคำสั่งการจากเธอ แรงปะทะมากมายที่ก่อความวุ่นวายเสียหายภายในห้องเริ่มหยุดนิ่งลงไป ร่างกายของนิรันดร์แข็งค้างอยู่ในท่านั้นอย่างเสียไม่ได้ “อย่าลืมสิว่าความสามารถพิเศษของฉันก็มีเหมือนกัน” คีย์บ่นอุบออกมาอย่างไม่นึกหวั่นเกรงหลังจากที่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้โวยวายพร่ำเพ้อมานาน ที่เธอไม่พูดอะไรก็เป็นเพราะอยากทราบเรื่องจากปากของนิรันดร์ให้มากที่สุด แล้วหาโอกาสที่จะหยุดเอาไว้เท่านั้นเอง “คุณสามารถเลือกการควบคุมเป็นเฉพาะกับบุคคลได้แล้วสินะ ยอดเยี่ยมไปเลย” เทมเมอร์กับคุณ 004 เดินเข้ามาทำการล็อกตัวนิรันดร์ที่ขยับไม่ได้เอาไว้ ขณะท

“เพื่อไม่ให้เป็นการเวิ่นเว้อเสียเวลา พ่อจะขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกันนะ นิวา...ลูกคบกับเธอมานานรึยัง” “สักพักแล้วค่ะ เธอคือคนที่ลูกตั้งใจจะเปิดตัวกับคุณพ่อในวันนี้ ถึงมันจะมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นมากมายก็ตาม” “แต่เธอเป็นผู้หญิงนะนิวา ลูกเป็นถึงคนที่มีระดับอย่างนี้ จะคบกับเด็กนี่ได้ยังไงกัน” ผู้เป็นแม่ของนิวาเอ่ยแว้ดขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ นัยต์ตาของเธอที่สบมองคีย์นั้นดูมีแววของความโกรธ ไม่พอใจ แต่ทำไมห้วงอารมณ์ภายในกลับเต็มไปด้วยสีเทาแห่งความเศร้าหมอง สีน้ำเงินแห่งความมั่นคงและโหยหา ซึ่งคีย์ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเธอเสียใจเรื่องอะไร เพราะมันดูตรงข้ามกับพฤติกรรมที่แสดงออกมาเหลือเกิน “แต่น้องคีย์มีคุณสมบัติครบทุกอย่าง เรื่องเพศก็คงไม่ใช่ปัญหาที่จะนำมาตัดสินอะไรเลยนะคะคุณแม่” “นิวา มันไม่มั่นคงหรอกนะลูก ถ้าอย่างกอร์น เขาเป็นผู้ชายที่มีฐานะดี เลือดพิเศษของเขายังช่วยลูกได้อีก มันคงจะดีกว่าถ้า…” “นี่คุณลืมไปแล้วเหรอว่าผู้ชายที่คุณเลือกมาเองกับมือนั่นร่วมมือกับพี่สาวของเธอเพื่อทำร้ายทั้งเธอแล้วก็หลานสาวของผม อย่าเอาคีย์ไปเปรียบเทียบกับเขา” อคินที่นั่งเงียบอยู่นานเริ่มเปล่งวาจาขึ้นมาแย้

“ขอโทษทีนะที่ต้องรบกวนวันหยุดพักผ่อนของเธอ”“ไม่เป็นไรหรอก นี่ก็ครบกำหนดครั้งที่สามแล้ว หากไม่ได้รับเลือดตามเวลา ฟรังค์กับนายเองคงจะต้องเริ่มต้นกันใหม่อีกน่ะสิ”คีย์เอ่ยเรียบ ขณะที่นั่งลงจิบชาร้อนซึ่งจีโน่เตรียมไว้ให้ วันนี้เธอได้ขอแยกตัวจากนิวามาในช่วงเช้าเพื่อที่จะมาทำการถ่ายเลือดให้แก่ฟรังค์เป็นครั้งที่ 3 เหลืออีกเพียงแค่สองครั้งเท่านั้น เพื่อนหนุ่มทั้งสองของเธอก็จะได้สมความปรารถนาที่รอมาอย่างยาวนานกันเสียที และเธอยินดีที่จะเห็นพวกเขามีความสุขโดยที่ไม่อิดออดหรือผัดวันประกันพรุ่งเลย และเพราะความเหน็ดเหนื่อยนั่นก็ส่งผลให้ฟรังค์สลบเหมือดไปอีกตามเคย“เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายไปได้ด้วยดี ฉันเองก็หมดห่วง เมื่อเช้าพี่เทมเมอร์ติดต่อมาว่า อีกไม่กี่วันจะมีการพิจารณาคดีของคุณนิรันดร์ที่สภาแวมไพร์ เพื่อตัดสินโทษของเธอที่กฎหมายมนุษย์เอาผิดไม่ได้”“ส่วนนายคนที่ชื่อกอร์นนั่น ถึงเขาจะกระทำลงไปโดยไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่ก็คงได้รับโทษทัณฑ์ตามสมควรเพราะมีส่วนรู้เห็นในแผนการด้วยนั่นแหละ”“หากว่าความผิดไม่ร้ายแรงพอก็คงจะได้กลับออกมาใช้ชีวิตตามปกติงั้นสินะ แล้วโทษหนักสุดสำหรับพวกแวมไพร์คืออะไรงั้นเหรอ”แม

“กอดแน่นเชียวนะคะ แทบจะสิงน้องอยู่แล้วเนี่ย”คีย์เอ่ยแซวแฟนสาวที่ทำหน้าตายิ้มระรื่น ขณะที่เดินไปพร้อมกับกอดเจ้าตุ๊กตากระต่ายตัวนั้นมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทนุถนอมราวกับเป็นลูกรัก หลังจากที่ห้ำหั่นพยายามจับมันออกจากตู้มานานหลายชั่วโมง เรียกได้ว่าคราวนี้ตู้คีบนั่นกอบโกยเงินจากเธอไปได้อย่างมหาศาล ช่างเป็นการลงทุนที่ได้ไม่คุ้มเสียเอาซะเลย“ดีใจกับพี่หน่อยสิคะ นี่ครั้งแรกเลยนะ ยังอุตส่าห์คีบได้สำเร็จ”“แหม่ เล่นหมดไปตั้งหลายร้อยแล้วนี่นา เตือนแล้วก็ไม่ฟัง ตู้คีบแบบนี้ยากจะตาย ไม่เซียนจริงๆจับไม่ได้หรอกนะคะ”“บ่นเป็นแม่เลย นานๆทีพี่ขอไม่ได้เหรอคะ”“เค้าไม่อยากให้พี่ทุ่มไปกับอะไรแบบนี้มากจนหมดตัวเท่านั้นเอง รู้ไหมว่าถ้าไม่รวยน่ะทำแบบนี้ไปไม่คุ้มหรอกนะคะ”“นี่น้องคีย์คงไม่ได้โกรธพี่หรอกใช่ไหม”คนหน้าสวยทำทีเป็นสังเกตสังกาคนที่ตักเตือนเธอด้วยความหวังดี พลางขยับมือมาจิ้มๆ ที่แขนของเธอเบาๆ วันนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองช่างเอาแต่ใจและนึกอยากจะเล่นจนดูเหมือนเป็นเด็กน้อยงอแงไปเลยเมื่ออยู่กับคีย์ แต่คนตัวสูงก็ไม่ได้มองเธอด้วยสายตาที่เบื่อหน่ายหรือรู้สึกแย่อะไร หากแต่พาเธอกลับมาที่ลานจอดรถเท่านั้น ทั้งคู่เที่