Todos os capítulos de Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Capítulo 31 - Capítulo 40

“เรารู้สึกเหมือนกันมาตลอด เรื่องนั้นพี่รู้ แต่เพราะพี่กลัวจริงๆ ว่ามันจะเหมือนกับเรื่องของมอส วันนั้นพี่ไม่คิดเลยว่าน้องคีย์จะสารภาพความรู้สึกที่มีต่อพี่ พี่ดีใจมากจริงๆ จนเกือบเผลอตอบรับมันออกไปแล้ว”“ถ้างั้นก็อย่าทำให้มันยากนักสิ กว่าเค้าจะรวบรวมความกล้าได้ มันไม่ง่ายเลยนะ รู้ไหม เค้าไม่เคยหลงรักหรือรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนเลย”อยู่ๆ น้ำใสๆ ที่อดกลั้นและฝืนทนมาเนิ่นนานกลับร่วงเผลาะหยดลงบนใบหน้าของคีย์ นิวาพยายามที่จะไม่ทำให้เสียงของตัวเองสั่นเครือและอยากจะพูดออกมาให้จบประโยคถึงความเป็นจริงอันน่ากลัวนี้“หากพี่ตอบรับขึ้นมามันอาจจะเกิดเรื่องซ้ำเหมือนกับในอดีต...วันนั้นที่มอสได้รถไป เขาตัดสินใจบอกเลิกพี่อีกครั้งพร้อมกับควงผู้หญิงคนใหม่มาต่อหน้า ถ้าเป็นปกติพี่คงจะสะกดเขาเหมือนเก่า แต่ครั้งนี้พอมาคิดทบทวนก็รู้ว่าตัวเองน่ะเหนื่อยแค่ไหนที่ยังต้องเลวแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ”“...”“และการที่พี่ทำแบบนี้ส่งผลให้ร่างกายของเขาที่ถูกครอบงำด้วยพลังอ่อนแอลงเรื่อยๆด้วย จนหลายครั้งมนตร์สเน่ห์มันก็มีบ้างที่ไม่ได้ผล เมื่อมอสกลับคืนมาเป็นตัวเอง ลับหลังเขาก็จะห่างจากพี่เพื่อพบปะกับผู้หญิงคนอื่น จนในที่สุดมันก

นัยต์ตาสองสีเริ่มมีท่าทีราวกับชั่งใจ ก่อนที่จะตัดบทด้วยการเอ่ยปากขอเข้าไปอาบน้ำก่อน เพราะเธอรู้สึกดีขึ้นแล้ว ไม่ต้องให้นิวาเช็ดตัวก็ได้ แม้คนตัวเล็กจะดูแปลกใจกับท่าทีนั้นนิดหน่อยแต่ก็ไม่คัดค้านอะไร เธอปลีกตัวออกไปเตรียมอาหารไว้รอระหว่างที่คนตัวสูงรีบกุลีกุจอคว้าผ้าเช็ดตัวและเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับรีบปิดประตู‘ขืนปล่อยให้ยัยนั่นเช็ดตัวให้อีก สติฉันคงกระเจิงแน่ แค่กอดกันนี่ก็ใกล้มากเกินไปแล้ว’หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย นิวาก็กวักมือเรียกแฟนสาวของตัวเองมานั่งทานอาหารที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็กๆ กลิ่นหอมของไข่ตุ๋นกับข้าวต้มร้อนๆ ซึ่งได้จากการใช้วัตถุดิบหลักที่อยู่ภายในตู้เย็นของคีย์นำมาทำ ถูกวางไว้รอการมาลองลิ้มชิมรสของเธอ คีย์นั่งลงตรงข้ามกับนิวา ด้วยใบหน้าที่ยิ้มน้อยๆ โดยปกติเธอมักจะทำอาหารทานเองที่หอพักหรือถ้าขี้เกียจหน่อยก็ลงไปทานที่ร้านอาหารใกล้ๆ นี่ แต่วันนี้กลับดูจะพิเศษเป็นที่สุด“พี่ทำสุดฝีมือเลยนะคะ ทานเยอะๆ เลยนะคนเก่ง”ว่าแล้วเจ้าตัวก็ใช้ช้อนตักข้าวต้มร้อนๆ นั้นขึ้นมาเป่าฟู่ๆ คล้ายกับบรรเทาอาการและอุณหภูมิที่ก่อตัวขึ้นนั้นก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือนั่นมาเพื่

“พี่ขอชิมบ้างสิคะ อื้ม...อร่อยดีนะ”ผักโขมอบชีสที่อยู่ในมือของคนตัวสูงถูกฉกฉวยออกไปอย่างรวดเร็วจากฝ่ามือของคนที่เข้ามายืนอยู่ด้านหลังซึ่งก็ไม่รู้เลยว่าเธอมาอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนแล้ว นิวาใช้ช้อนที่คีย์ใช้แล้วนั่นตักผักโขมอบชีสที่เหลืออยู่แล้วทานเองจนหมด นัยต์ตาสีน้ำตาลปราดมองใบหน้าสวยของมิเกลที่มองมาทางเธออยู่เช่นกัน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกถึงภาวะอารมณ์ที่เกรี้ยวกราดไม่เป็นมิตรแต่อย่างใด“อ้าว พี่นิวเลิกเรียนแล้วเหรอ ไม่เห็นทักมาบอกเค้าเลย”“ว่าจะแอบมาเซอไพรส์น่ะค่ะ...แต่ไม่นึกว่าจะทานของอร่อยๆกันอยู่ พี่คงมารบกวนสินะ”คีย์มีแววสับสนกับท่าทีของคนตัวเล็กที่ดูเหมือนจะย้อนแย้งกันโดยสิ้นเชิง สายตาที่เธอมองไปยังมิเกลนั้นดูมีนัยยะอะไรสักอย่าง แม้ปากจะยิ้มแต่ดวงตาไม่ได้ดูยิ้มตามไปด้วยเลยสักนิด และดูเหมือนผองเพื่อนตัวดีที่พากันปรีดาชื่นชมมิเกลเมื่อครู่จะเริ่มพากันเข้าเดดแอร์เพราะความเป็นนักฆ่าหน้ายิ้มของนิวากันเข้าให้ไปตามระเบียบ...“แค่ทำมาแบ่งกันทานตามประสาเพื่อนน่ะค่ะ ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก”“แน่ใจเหรอคะว่าไม่ได้มีอะไรแอบแฝง”สองสาวคนสวยเริ่มหันมาสนทนากันด้วยสายตาที่ดูหยั่งเชิง ไม่มีใครยอมใคร จ

“อาทิตย์หน้าวันเกิดพี่นิวเหรอคะ ขอโทษนะเค้าไม่รู้มาก่อนเลย”“อย่าทำหน้าเครียดสิ ก็พี่ไม่เคยบอกน้องคีย์เลยนี่นา เดี๋ยวไว้เราค่อยคุยรายละเอียดกันนะ”สัมผัสจากมือนุ่มนิ่มแต่อบอุ่นนั้นเลื่อนเข้ามากุมกับมือหนาของคนตัวสูงเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่ชวนให้ใจละลายได้เสมอเมื่อมองตามไป ขณะที่ระหว่างการพูดคุยกันนั้น จีโน่และมิเกลก็ปรากฎตัวขึ้น ทั้งสองดูเหน็ดเหนื่อยหลังจากการประกวดอยู่ไม่น้อย แถมหลังจากนั้นก็ยังโดนลากไปถ่ายรูปกันอีกหลายช็อต จนปั้นหน้าให้กล้องแทบไม่ถูกแล้ว“น่าเสียดายนะเนี่ย ฉันคิดว่าแกกับมิเกลต้องชนะใสๆ อยู่แล้วเชียว”“พอเถอะ แบบนี้แหละดีแล้ว ยิ้มจนเมื่อยหน้าไปหมดแล้วเนี่ย เห็นมั้ย”จีโน่แหวใส่อังที่ดูจะยังคงเสียดายไม่หาย ขณะที่มิเกลนั้นนิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร เธอไม่ได้มองหน้าคีย์เลยด้วยซ้ำ คีย์จับสังเกตอารมณ์ที่มีแต่สีเทา ซึ่งแสดงถึงความเศร้าในใจของเธอที่เจ้าตัวคงพยายามระงับไว้ และเริ่มรักษาระยะห่างนับจากที่มีเรื่องกันวันนั้น แต่เหมือนว่าจะมีมือเล็กๆ ของใครคนหนึ่งที่มาสะกิดให้เจ้าหล่อนหลุดจากภวังค์ นัยต์ตาสีน้ำข้าวคู่นั้นมองใบหน้าสวยงามลูกครึ่งของเธอด้วยความชื่นชม เพพายส่งรอยยิ

เช้าวันต่อมา แม้ว่าขอบตาทั้งสองข้างดูจะชวนให้เข้าข่ายกลายเป็นพวกเดียวกับหมีแพนด้าไปสักหน่อย แต่นั่นไม่ใช่เวลาที่จะมามัวคิดไม่ตกอยู่กับปัญหานี้ คีย์ได้ตื่นขึ้นมาแต่เช้าตรู่ (อันที่จริงเจ้าตัวไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่ตะหาก) เพื่อลงมาช่วยคุณยายเตรียมอาหารนำไปใส่บาตรเป็นการทำบุญให้แก่คุณแม่ของเธอที่เสียไป ซึ่งโดยปกติอยู่ที่บ้านใหญ่เธอก็ยังทำแบบไม่เคยขาดตกบกพร่อง หลังจากที่ใส่บาตรเสร็จ เธอก็พาคุณตาคุณยายนั่งรถโดยมีคุณลุงพ่อบ้านช่วยขับรถไปส่งให้ เพื่อไปเยี่ยมหลุมศพคุณแม่ซึ่งตั้งอยู่ที่สุสานท้ายหมู่บ้าน ทั้งสามคนต่างแต่งกายด้วยชุดสีดำที่สุภาพเรียบร้อยทุกปีคีย์จะมาเยือนที่นี่เพื่อระลึกถึงบุคคลอันเป็นที่รักที่จากไป เธอกราบไหว้หลุมศพผู้เป็นแม่อย่างเป็นพิธี และเมื่อเข้ามาใกล้ๆ เธอก็พบกับช่อดอกไม้สีขาวซึ่งเป็นดอกกุหลาบวางไว้ที่ข้างๆ หลุมศพ สิ่งนี้มักจะถูกนำมาวางไว้ในทุกๆ ปีภายในวันนี้ คีย์เห็นมันมาโดยตลอดแต่ก็ไม่ทราบจริงๆ ว่าใครกันที่นำมันมาวางไว้ แต่เธอเข้าใจดีว่าคนคนนั้นไม่ได้ประสงค์ร้ายอะไร เขาคงจะต้องการเคารพศพผู้เป็นแม่ของเธออย่างเงียบๆ ไม่ให้ใครรู้เสียมากกว่า“ช่อดอกไม้แบบนี้มาวางไว้ทุกปีเลย