Todos os capítulos de Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Capítulo 11 - Capítulo 20

[คาเฟ่ Black Blood]ณ คาเฟ่ใกล้กับมหาวิทยาลัย ร่างสูงของคีย์เดินดุ่มๆ เข้ามาภายในร้าน ซึ่งตกแต่งอย่างคุมโทนด้วยสไตล์มินิมอล ที่ดูมีความออลแบล็คและลึกลับคล้ายกับชื่อร้าน ในยามนี้เป็นช่วงเวลาที่คนเยอะและพลุกพล่าน คีย์จึงจัดการเลือกที่นั่งเป็นโต๊ะสีดำที่อยู่ด้านในสุดซึ่งมีเสากั้นและห่างจากที่นั่งอื่นๆ เพื่อความเป็นส่วนตัว พร้อมกับไปสั่งเครื่องดื่มรอแขกที่นัดกันให้มาเจอ ของโปรดของคีย์ก็หนีไม่พ้นช็อกโกแลตเย็น เครื่องดื่มที่หวานอมขมและประดับท้อปปิ้งเป็นวิปครีมสีขาวขุ่นอร่อยๆไม่กี่นาทีต่อมา ผู้ที่ถูกเชื้อเชิญทางโทรศัพท์ก็มาตามนัดด้วยสภาพที่ดูรีบร้อนและผมเผ้ายุ่งเหยิงไปนิดหน่อย ร่างของอัง เพื่อนสาวคนสนิทตรงเข้ามาที่โต๊ะ พร้อมกับบุรุษหนุ่มหน้าหล่อในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงยีนส์สีดำตัวเก่ง นัยต์ตาของเขาดูเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นคีย์นั่งอยู่ตรงหน้า แต่ก็พยายามที่จะไม่ทำตัวให้ดูประเจิดประเจ้อมากเกินไปนัก เขาคือผู้ชายที่มีอารมณ์แห่งความโกรธและกระหายในวันปฐมนิเทศ จีโน่ คนนั้นนั่นเอง ดูเหมือนว่าอังจะได้รับเบอร์โทรและสิ่งที่สามารถช่วยให้คีย์ติดต่อโดยตรงหาเขาได้ตามที่เธอได้เคยพูดทิ้งท้ายไว้ในคืนนั

ด้วยความร้อนใจทำให้คีย์ไม่มีเวลาลังเลได้นานนัก เธอตัดสินใจเดินดุ่มตามนิวาออกไป พร้อมกับรีบเก็บกระเป๋าที่วางไว้บนโต๊ะ ตอนนี้เจ้าตัวไม่คิดจะสนใจหนังสือหรือหาที่พักพิงเงียบๆอีกต่อไปแล้ว ลางสังหรณ์แปลกๆราวกับจะปรากฎขึ้นและคอยกระตุ้นอยู่ในหัวว่าอีกฝ่ายนั้นในวันนี้ดูไม่ปกติอย่างที่คิดจริงๆ ในระหว่างที่แอบตามไปนั้นทำให้คีย์รู้ว่านิวาโกหกเธอ เพราะเจ้าหล่อนไม่ได้เดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนเพื่อที่จะไปทานข้าวอย่างที่บอกไว้ตอนแรก ซ้ำยังเดินจ้ำอ้าวราวกับรีบร้อนเพื่อออกจากหอสมุด และไม่อาจรู้ได้เลยว่าจุดหมายปลายทางของเธอคือที่ไหน‘แล้วทำไมฉันต้องมาทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์แบบนี้ด้วย...เหมือนโรคจิตสิ้นดี’นัยต์ตาสองสีพยายามมองเพื่อไม่ให้สาวร่างบางนั่นคลาดสายตา รวมถึงระหว่างทาง เธอยังคอยส่งข้อความแชทรายงานสถานการณ์ให้แก่จีโน่ เพื่อนใหม่ ที่ตอนนี้ได้ไอดีไว้ติดต่อกันแล้ว หมอนี่ก็เป็นแวมไพร์คงจะพอรู้อะไรมากกว่าและน่าจะช่วยเหลือกันได้ถ้าเกิดอะไรฉุกเฉินขึ้นมา เพราะดูท่าแล้วอาการของนิวาไม่ค่อยจะสู้ดีนัก หรือว่าโรค Black Blood ที่เธอเป็นกำลังกำเริบอยู่กันนะนั่นคือสมมุติฐานที่คีย์กำลังลองประมวลดูอยู่ และแล้วฝีเท้าขอ

[18.15 PM.]ในที่สุดคาบเรียนวิชาที่สองก็เป็นอันสิ้นสุด แม้จะเป็นการเรียนวันแรก แต่ดูอาจารย์ก็จะไม่ได้ปราณีเหล่านักศึกษาเฟรชชี่รุ่นเยาว์ที่พึ่งเข้ามาเริ่มเรียนกันมากมายนัก นี่คือชีวิตในมหาวิทยาลัย การเรียนจึงมีความกดดันและต้องใช้ความพยายามมากขึ้นอีกหลายเท่าตัว รวมไปถึงต้องปรับตัวให้เข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไปจากช่วงวัยมัธยมอีกด้วยในวิชานี้คีย์นั่งเรียนเพียงลำพังเพราะไม่ได้รู้สึกว่าอยากสนิทกับใครเป็นพิเศษ แถมเพื่อนตัวแสบของเธอก็ไม่ได้ลงวิชานี้อีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกเหงาหงอยอะไรมากมาย เพราะการได้อยู่คนเดียวมันก็มีสมาธิดีขึ้นเหมือนกัน หลังหมดคาบแล้ว คีย์ก็เดินดุ่มๆออกมาจากห้องโดยที่ไม่ได้สนใจใคร พร้อมกับหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาเปิดดู ก็พบว่านิวาทักข้อความมาหา เจ้าตัวอมยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดดูNiwa : [เลิกเรียนหรือยังคะ ไม่เห็นน้องคีย์ออกมาเลย พี่รออยู่หน้าตึก]Key : [กำลังออกไปค่ะ จะทักบอกอยู่พอดี แล้วทำไมพี่ไม่กลับบ้านเนี่ย?]Niwa : [ไม่เอาอ้ะ อยากอยู่กับคนแถวนี้]คีย์มองข้อความที่เจ้าตัวพิมพ์ตอบกลับมาแล้วเผลออมยิ้มอีกครั้ง พร้อมด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เธอเร่ง

“ที่น้องคีย์เคยบอกกับพี่ไว้ว่า ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ค่อยเล่าเรื่องที่ต้องการจะบอกออกมา ตอนนี้พี่คิดว่า...พี่พร้อมแล้วค่ะ”การสนทนาจริงจังของสองสาวเริ่มไหลไปเรื่อยราวกับเรือลำนี้ที่ยังคงเดินทางอยู่บนผืนน้ำที่กระเพื่อมอยู่ตลอดเวลา ต่างคนต่างผลัดกันเล่าความลับของกันและกัน และแม้จะไม่ใช่ทุกเรื่องที่คีย์รับรู้ได้ แต่นิวาก็เล่าความจริงส่วนหลักสำคัญๆเพื่อให้คนฟังสามารถตีความและเข้าใจได้ง่ายในเรื่องที่ควรรู้ ทั้งเรื่องฐานะของคุณพ่อคุณแม่ รวมถึงเรื่องที่นิรันดร์เป็นลูกสาวต่างแม่ ที่ชื่นชอบและหลงใหลเธอจนกลายมาเป็นความรักในแบบผิดๆเช่นนี้มาโดยตลอด“แปลว่าพี่นิรันดร์นั่นหลงรักพี่มานานแล้ว เลยพยายามที่จะลวนลามล่วงเกินพี่มาตลอดเลยเหรอ…”สีหน้าของคีย์ทั้งตกใจและก็เข้าใจสาเหตุในเวลาเดียวกัน จากรูปการณ์ในวันนี้ก็พอคาดการณ์ได้ว่านิรันดร์เป็นคนที่ใจร้อน อยากเอาชนะ อยากได้อะไรย่อมต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้มา ไม่แปลกเลยที่จะกระทำตัวแย่ๆกับน้องสาวต่างแม่อย่างนิวาได้ลงคอมาโดยตลอด ซ้ำยังไม่เคยมีใครรู้เรื่องนี้ เนื่องจากความสนิทสนมที่มีมาแต่เด็ก บวกกับนิรันดร์ต้องคอยดูแลน้องสาวด้วยการถ่ายเลือดให้เป็นประจำ ความใกล

ด้วยบรรยากาศที่เป็นใจนั่นอีก ทำไมอะไรๆ จึงดูเหมือนจะเข้าทางไปหมด จนเธอแทบจะไม่สามารถยับยั้งชั่งใจตัวเองได้ดีเสียแล้ว ฝ่ามืออุ่นร้อนของคีย์เอื้อมไปสัมผัสที่ใบหน้าของนิวาแผ่วเบา นัยต์ตาสองสียังคงจดจ้องราวกับขออนุญาตโดยที่ไม่ต้องออกเสียงพูด ขณะที่คนร่างเล็กก็ดูจะโอนอ่อนตามสัมผัสนั้นโดยไม่ขัดขืนอะไร...ใบหน้าที่คืบคลานเข้ามาใกล้นั้น เล่นเอาหัวใจเริ่มเต้นระรัวไม่เป็นส่ำ ปลายจมูกของทั้งคู่ชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ริมฝีปากที่เผยอออกของคีย์กำลังจะแนบชิดเข้าไป ชวนให้หวนนึกถึงลิปกลิ่นวานิลลาก่อนหน้านี้“ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะครับทุกท่าน อีกไม่กี่นาทีชิงช้าสวรรค์จะกลับมาทำงานได้ตามปกติ กรุณานั่งประจำที่ให้เรียบร้อยและอยู่ในความสงบด้วยครับ…”เฮือก!ด้วยเสียงประกาศอันดังกึกก้องของคุณเจ้าหน้าที่ ได้เรียกสติของเด็กสาวทั้งคู่ให้กลับคืนมา ทำให้คีย์ซึ่งกำลังจะเคลิ้มจนเผอเรอทำอะไรที่ไม่เหมาะสมลงไปเพราะบรรยากาศนั่น ชะงักกลางคัน แม้แต่นิวาเองก็ดูจะรู้สึกไม่ต่างกัน เธอเองก็หยุดนิ่ง และทำเป็นผินหน้าออกไปอีกทางหนึ่ง คีย์ปล่อยเจ้าตัวออกจากการถูกเกาะกุมเพื่อให้เธอกลับไปนั่งที่แต่โดยดี พลางลูบหน้