All Chapters of Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Chapter 1 - Chapter 10

‘เจออารมณ์สีชมพูหวานแหววตั้งแต่เช้าเลยแฮะ’ดวงตาของเด็กสาวเมียงมองภาพของคู่รักตรงหน้าที่กำลังพูดคุยจู๋จี๊ดี๊ด๊าประหนึ่งอยู่ในโลกสีชมพูกันสองคนจนเรียกได้ว่าออกหน้าออกตาท่ามกลางสายตาของผู้คนที่แออัดกันอยู่บนรถไฟฟ้าที่เคลื่อนขบวนด้วยความเร็วสูง คีตกาล หรือเรียกสั้นๆ ว่า คีย์ ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย เมื่อเด็กมัธยมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองหน้ามายังเธอซึ่งกำลังยืนอยู่มุมนึงของเสาแล้วหันไปซุบซิบกันกับเพื่อนข้างตัว ด้วยคงจะเห็นใบหน้าเรียวเล็ก ผมสั้นประบ่าสีดำ ที่มีดวงตาแปลกประหลาดสองสีของเธอนั่นแหละ ทั้งดวงตาสีฟ้าใสที่อยู่ข้างซ้ายประกบคู่กับดวงตาสีน้ำตาลที่อยู่ด้านขวา ใครเห็นก็คงอดแปลกใจไม่ได้ที่คนแถบเอเชียจะมีดวงตาสีนี้กัน แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ‘เฉดสีเหลืองและสีแดง อ้อ ตอนนี้กระโดดไปที่สีม่วง’นั่นคือสีที่บ่งบอกถึงอารมณ์ของเด็กผู้อยากรู้อยากเห็นทั้งสองนั่น มีทั้งความกระตือรือร้น อันตรายและแปรเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น รู้สึกได้ถึงความลึบลับน่าค้นหา เป็นเสมือนความนัยที่สื่อผ่านอารมณ์เหล่านั้นประกอบกับสีหน้าที่แสดงออกมา และคีย์มองเห็นมันชัดแจ๋ว อาจจะฟังดูประหลาดที่มนุษย์ธรรมดาแบบเธอ ดันมีความสามารถพิเ

กิจกรรมสำหรับค่ายปฐมนิเทศแด่เหล่านักศึกษาเฟรชชี่ปี 1 คณะนิติศาสตร์นั้นถือเป็นการเปิดโลกสำหรับสังคมของมหาวิทยาลัย โดยเฉพาะระบบการศึกษา วิชาต่างๆ ในช่วงเช้ามีการอธิบายและสาธยายถึงความเป็นมา ชีวประวัติ เคล็ดลับที่อาจจะเป็นประโยชน์ต่อนักศึกษาหน้าใหม่ในที่นี้ รวมถึงกล่าวให้กำลังใจและแสดงความยินดีที่พวกเขาทุกคนเก่งกล้าสามารถ ใช้ความพยายามของตนเองจนประสบความสำเร็จ และมาในช่วงบ่ายกิจกรรมรับน้องที่รุ่นพี่ปี 2 และปี 3 ช่วยกันจัดทำเพื่อรุ่นน้องที่น่ารักก็เริ่มขึ้นอย่างจริงจังไม่แพ้กันมีทั้งการให้ทุกคนมารวมกลุ่ม แบ่งกลุ่ม เล่นเกม ทั้งร้องเล่นเต้นกันให้มันส์กระจาย สร้างเสียงหัวเราะด้วยการยิงมุขตลกต่างๆ อย่างไม่รู้จบ อัง เพื่อนสาวคนสนิทของคีย์ซึ่งแม้จะมาอยู่ที่นี่ ได้เจอเพื่อนใหม่ แต่เธอก็ยังจะขอตัวติดกับคีย์เหมือนเก่า เพราะรู้สึกไม่ค่อยอินและไม่สนุกกับการมาค่ายแบบนี้เท่าไหร่นัก เฉดสีอารมณ์ต่างๆ บนใบหน้าของอังที่คีย์สัมผัสได้นั้นมันก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไรดี ทั้งเฉดสีเทาและขาวปะปนกัน ซึ่งแสดงถึงความเซื่องซึม เบื่อหน่าย และคีย์เองก็ครุ่นคิดว่าตอนนี้ตัวเธอไม่ค่อยต่างกับอังนัก ทว่าระหว่างการทำกิจกรรมไปด

‘ไอ้ท่าทางแบบนั้นมันช่างน่าหงุดหงิดซะจริง’นัยต์ตาสองสีของคีย์ปราดมองและจ้องไปยังร่างบางของคนที่ทำให้เธอหมดอาการของความเป็นคนคูลเมื่อตอนบ่าย นิวายังคงทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นตามเดิม และพาเธอกลับมาร่วมกิจกรรมหลังจากนั้น แล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย เพราะนิวาพยายามจะออกห่างเธออย่างที่เคยพูดเอาไว้จริงๆ ซึ่งนั่นคีย์มองว่าอีกฝ่ายคงจะกลัวตัวเองยับยั้งชั่งใจไม่ได้เสียมากกว่า เสมือนจีโน่คนนั้น ที่ตอนนี้ก็ยังมีบ้าง ที่เขาพยายามเข้ามาใกล้ หาเรื่องชวนคีย์ให้พูดคุยไปเรื่อยๆราวกับอยากจะสนิทให้ได้เฉดสีอารมณ์สีแดงของความกระหายจากจิตใต้สำนึกของหมอนี่ดูจะมีมากขึ้นที่เข้าใกล้คนมีกลิ่นพิเศษแบบเธอ นั่นทำให้อังที่สังเกตเห็นสีหน้าและความไม่ค่อยชอบใจของคีย์ จึงได้อาสาเข้ามาแทรกกลางทุกครั้งที่ทำได้ เพื่อเป็นไม้กันหมาที่ดีให้แก่เพื่อนของเธอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าสายตาของ แวมไพร์ อย่างจีโน่นั้นได้มองเธอเป็นแค่แมลงวันน่ารำคาญ ที่เข้ามาจุ้นจ้านให้เขาอดทำความรู้จักกับเหยื่ออย่างคีย์“ดูเขาอยากจะสนิทกับแกจังเลยนะ แต่คงไม่ได้หรอก แกสนใจพี่นิวาก่อนแล้ว หมอนั่นคงหมดสิทธิ์”“แกก็เลิกชงฉันกับพี่เขาสักทีเถอะ เป็น

และแล้วในที่สุด คีย์ก็มาถึงยังหน้าตึกสูงห้าชั้น ซึ่งเป็นหอพักของตัวเอง ที่นี่อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก นั่งรถโดยสารไปก็ใช้เวลาไม่นาน หากนั่งรถไฟฟ้าก็เพียงแค่ 20 นาที ดังนั้นตั้งแต่ที่สอบติดเธอจึงขอที่บ้านออกมาใช้ชีวิตเป็นเด็กหอ โดยอ้างว่าจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ และเพราะอยากเป็นอิสระบ้างก็เท่านั้น ขณะที่ยัยเพื่อนตัวดีอย่างอังนั้นยอมไปกลับระหว่างบ้านกับมหาวิทยาลัยเหมือนเดิม เพราะโดยปกติเธอก็อิสระเสรีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว หลังจากที่ส่งคีย์เสร็จ เจ้าตัวดีก็รับปากว่าจะไปส่งนลินทร์ต่อให้ พร้อมกับยักคิ้วเผล่ใส่เพื่อนสาวที่พยุงร่างนิวาเอาไว้ไม่ห่าง“อย่าลืมนะเพื่อนรัก โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ๊อยบ่อย”“ไสหัวไปซะ”“โอ๊ะ รุนแรง คิกๆ แต่เอาเถอะ ฉันดูออกว่าแกเขิน ไม่ต้องมาฟอร์ม”บทสนทนาสั้นๆ เกิดขึ้นและจบลงในชั่วอึดใจ อังยังไม่วายยักคิ้วให้อีกรอบก่อนที่จะปิดประตูรถใส่หน้าคีย์แล้วจากไป เจ้าตัวได้แต่ถอนหายใจอย่างเหลืออด ที่ยัยเพื่อนคนนี้ทำให้คืนนี้ตัวเองต้องหอบหิ้วคนแปลกหน้ากลับมาถึงที่พักตัวเองจนได้‘ไม่น่าไปบ้าจี้ตามมันเลย’แต่ยืนอยู่ตรงนี้ก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา คีย์พยายามประคองร่างของนิวาให้ซบลงที่แผ่นห

ค่ำคืนที่แสนจะยาวนานได้ผ่านพ้นไปในที่สุด เพราะเวลาที่ไม่เคยหยุดเดิน คีย์รู้สึกตัวตื่นขึ้นเองโดยอัตโนมัติ ก็พบว่าในตอนนี้ตัวเองนอนแผ่อยู่ในท่วงท่าที่ดูหมดสภาพ หากแต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ร่างของคนตัวเล็กอีกคนที่เบียดแนบชิดเข้ามาแล้วกอดเธอเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าจะหายไป บทบาทของทั้งคู่สลับกันไปแล้ว คงเพราะคีย์นั้นค่อนข้างนอนดิ้นและไม่สบายตัวมากนัก เนื่องจากเธอไม่คุ้นชินกับการนอนข้างใครอื่น แต่ถึงอย่างนั้น นัยต์ตาสองสีของคีย์ก็ยังคงเมียงมองเจ้าของร่างเล็กนั่นอย่างไม่วางตา นิวาที่ยังคงหลับตาพริ้ม นอนสบาย ท่าทางคงพักผ่อนได้เต็มที่ แตกต่างกับเจ้าของห้องที่ทำตัวเป็นบ้าระแวงไปทั้งคืน จนข่มตาหลับลงได้อีกทีก็ราวๆ ตีสามกว่าๆ เข้าไปแล้ว‘สิบโมงแล้วเหรอเนี่ย...แล้วว่าแต่เธอจะหลับยาวไปถึงไหนกัน ดูสบายซะจริงนะแม่คุณ’คีย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย เธอยังไม่กล้าขยับตัวลุกขึ้น เพราะกลัวคนบางคนที่เกาะเธอซะแน่นอย่างกับลูกลิงจะตื่นขึ้นมา จึงได้แต่นอนแผ่ในอิริยาบถนั้นต่อไป พร้อมกับกรอกตาไปมาอย่างไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดี เพราะจะหลับต่อก็คงทำไม่ได้ซะแล้ว‘เส้นผมนุ่มจัง…’เมื่อไม่มีอะไรทำ ร่างสูงก็กลับปล่อยให้มือของตัวเ