Todos os capítulos de Mood Love Is Pastel (รักของคุณคือสีอะไร): Capítulo 21 - Capítulo 30

เช้าวันต่อมา คีย์ลืมตาตื่นขึ้นเมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาจนเริ่มรู้สึกตัว นัยต์ตาสองสีปรือขึ้นด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อเงยหน้ามองนาฬิกาที่แขวนอยู่ตรงผนัง ตอนนี้เป็นเวลาพึ่งจะเจ็ดโมงเช้าเท่านั้น เสียงนกร้องหวานใสเจื้อยแจ้วยังคงดังระงมอยู่ด้านนอกหน้าต่างที่มีต้นไม้สูงใหญ่ซึ่งเป็นที่ประจำของพวกมันราวกับเป็นการทักทาย ร่างบางของนิวายังคงนอนนิ่งสงบอยู่บนเตียง เธอไม่แน่ใจนักว่าตัวเองผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ดูท่าว่าพี่สาวคนสวยนี่คงจะหลับสบายดี จึงยังไม่อยากปลุก คีย์จึงยันตัวลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำ ก่อนที่จะแต่งตัวแล้วเปิดประตูก้าวออกจากห้อง เพื่อเซอร์ไพรส์ถึงการมาของตนเองแก่คนในบ้าน ที่เวลานี้คงจะตื่นกันหมดแล้ว“คุณย่าคะ กำลังทำอะไรอยู่เอ่ยย หอมเชียว”เด็กสาวพุ่งเข้าไปกอดหญิงชราสูงวัยที่ถูกเรียกว่าคุณย่าซึ่งดูเหมือนจะกำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้านั้นพร้อมกับหันมายิ้มรับเสียงใสที่ร้องทักเธออย่างคุ้นชินและดูจะไม่ได้ตกใจอะไรมากนักกับการปรากฎตัวของหลานสาวคนสำคัญ ซึ่งนั่นทำให้คีย์แอบทำหน้ายู่ที่ดูเหมือนจะไม่ได้เป็นไปดั่งใจคิดเท่าไหร่“ทำไมดูไม่ตกใจเลยล่ะคะเนี่ย นี่คีย์กลับมาบ้านแ

นับตั้งแต่วันที่ได้ยินเรื่องราวเหล่านั้นออกมาจากปากนิวาทางโทรศัพท์ ก็เป็นเวลาล่วงเลยมาได้หนึ่งเดือนเต็ม แม้ความไม่สบายใจจะก่อตัวขึ้นมาให้หนักอึ้งไปได้พักหนึ่ง แต่หัวใจของคีย์ก็ยังคงรู้สึกเหมือนเดิม เธอยังคงนึกถึงใบหน้าของแม่คนสวยนั่นผุดขึ้นมาอยู่ในความคิดเมื่อไม่ได้เจอกัน หรือแม้แต่ดีใจลึกๆ เวลาที่ได้พบหน้ากันไม่ว่าจะเจอกันในสถานที่ใด ทั้งนอกมอและภายในมอ แต่คีย์ก็ยังคงไม่ลืมที่จะโฟกัสเรื่องการเรียน รวมถึงใส่ใจกับการที่จะมารวมกลุ่มกับเหล่าแก๊งค์สี่สหายที่ยามนี้ยึดถือเป็นกลุ่มหลักกันไปโดยปริยายแล้ว นั่นคือแก๊งค์ที่มีคีย์ อัง นลินทร์และจีโน่ นั่นเอง การที่อังและจีโน่ได้เข้าเป็นหนึ่งในผู้สมัครประกวดดาว-เดือน ทำให้ทั้งคู่มักต้องไปพบรุ่นพี่ที่ห้องสโมสรนักศึกษาอยู่บ่อยครั้งในช่วงนี้ และคีย์ก็มักจะโดนลากไปด้วยกันเสมอ ซึ่งนิวาก็จะอยู่ที่นั่นด้วย จึงได้พบหน้ากันแทบทุกวัน และในยามที่ไม่เจอ ทั้งคู่ก็ยังคงผลัดกันทักถามไถ่พูดคุยกันผ่านแอพพลิเคชั่นแชทโดยที่ไม่ได้ห่างหายกันไป มันคงเป็นความสุขเล็กๆ ที่คีย์พอจะมีได้ เธอเลือกที่จะเลิกคิดอะไรให้ระแวงต่อนิวา เพราะเชื่อว่าบางครั้ง การลองพิสูจน์ความรู้สึก

ห้องใต้ดินของคฤหาสน์เมลลาร์กเป็นเสมือนห้องแห่งความภาคภูมิใจอันเป็นส่วนตัวของลูกชายเจ้าของบ้านอย่างจีโน่ ที่ดูมีความหรูหรา อุปกรณ์ครบเครื่องประดับประดาเต็มไปด้วยความไฮเทคไม่แพ้ใคร บุรษหนุ่มลูกครึ่งเชื้อเชิญแขกทั้งสองให้นั่งลงที่โต๊ะกลางห้องเพื่อทำความรู้จักมักจี่กับฟรังค์ แฟนหนุ่มของตนเองที่พึ่งเคยได้รับการเปิดตัวอย่างเป็นทางการครั้งแรก ทั้งสองสาวก็ค่อนข้างจะรู้สึกอึ้งอยู่ไม่น้อย เพราะไม่คิดว่าคนอย่างจีโน่จะเป็นพวกที่ชื่นชอบมีรสนิยมรักเพศเดียวกัน เป็นการเหนือความคาดหมาย หากแต่พวกเธอไม่ได้คิดรังเกียจเขาแม้แต่น้อย ซ้ำยังรู้สึกดีใจที่หมอนี่มาดแมนพอจะยอมรับความเป็นตัวเองออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง“เธอเองสินะ ที่จะมาช่วยเป็นทางออกให้เราสองคนสำหรับปัญหานี้น่ะ”ฟรังค์นั่งลงตรงหน้าคีย์ เขาจดจำเธอได้ไม่ยากเพราะดวงตาสองสีอันเป็นเอกลักษณ์ตามที่จีโน่แฟนหนุ่มของตัวเองเคยเล่าให้ฟัง แม้จะพึ่งได้พบเจอกันเป็นครั้งแรก เฉดสีอารมณ์ต่างๆ บนใบหน้าของหนุ่มหน้าหวานคนนี้ช่างเป็นมิตรยิ่งนัก มีเฉดสีขาวแห่งความไร้เดียงสา บริสุทธิ์ อ่อนโยนและจิตใจดี สีน้ำตาลที่แสดงถึงความเป็นคนอบอุ่น จริงจังและใส่ใจคนอื่น เรียกได้ว่า

“เจ็บมากไหม รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง” น้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและห่วงใยนั้นดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแห่งความอึมครึมซึ่งก่อตัวขึ้นมาได้สักพักแล้ว กว่าที่มิเกลจะลากตัวคีย์มาทำแผลถึงที่โรงพยาบาลได้นั้นก็ใช้เวลาพอสมควร เพราะเธอคงไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะดื้อดึงได้ถึงเพียงนี้ นัยต์ตาสีเฮเซลทอดมองใบหน้าสวยของคนผมประบ่าที่ยามนี้ดูนิ่งสงบขึ้นมากแล้ว แต่แววตาคู่นั้นกลับยังคงดูหม่นหมองจนสัมผัสได้ ดูเหมือนแผลที่เกิดขึ้นภายในใจของเธอตอนนี้คงเจ็บกว่ามือที่ชกต่อยกำแพงนั่นจนถลอกปอกเปิกเข้าเสียอีก “ขอบคุณนะที่ช่วยทำแผลให้และก็ขอโทษที่มารบกวน” “ไม่เป็นไรหรอก ดีซะอีกที่เป็นเราที่เจอเธอ อยู่แถวนั้นค่ำๆมืดๆ คนเดียวอันตรายนะ เหมือนเธอไม่มีจุดหมายที่จะไปเลย” มิเกลขยับเข้ามานั่งที่เก้าอี้ว่างข้างๆ คีย์หลังจากที่จัดการเก็บอุปกรณ์ทำแผลคืนคุณพี่พยาบาลสาวคนสวยไปแล้ว และตอนนี้ทั้งคู่ก็อยู่ในห้องพิเศษซึ่งเป็นห้องผู้ป่วยของพี่ชายมิเกล คนที่ชื่อ มอส คนนั้น สายระโยงระยางที่อยู่ข้างเตียงได้พันธนาการร่างสูงนั้นให้นอนแผ่หลาไร้สติอยู่ตรงนั้น เพราะตอนนี้คนคนนี้กำลังอยู่ในอาการโคม่า ไม่ฟื้นมาเป็นเวลาถึง 1 ปีแ

เสื้อผ้าชุดนักศึกษาของคีย์ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำฝนที่ยังคงโปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดยั้ง เพราะอารมณ์แห่งความเศร้าที่เข้าครอบงำนั้นทำให้เจ้าตัวไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง ก่อนที่จะเดินไปยืนตากฝนอยู่เพียงลำพัง ราวกับหวังลึกๆ ในใจว่าน้ำที่ตกลงมาจากฟ้าคงจะพอชะล้างแผลในใจให้สลายลงไปได้บ้าง นัยต์ตาสองสีของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ปะปนไปกับสายน้ำซึ่งตกลงมากระทบทั่วร่างและบริเวณนั้น‘ทำไมมันเป็นความรู้สึกที่แย่แบบนี้นะ’เจ้าตัวยังคงเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดครึ้มและว่างเปล่านั้น ไม่หวาดกลัวเสียงฟ้าร้องที่ยังคงโหมกระหน่ำ แต่ดูเหมือนความรู้สึกเจ็บปวดก็ยังคงวนเวียนอยู่เช่นนั้นไม่เคยหายไป เธอร้องไห้อย่างหนักออกมา พร้อมที่จะปลดเปลื้องความทุกข์ใจทั้งหมดที่เก็บซ่อนมาตลอดหนึ่งอาทิตย์นั้น ที่ทั้งพบเจอและไม่ได้เจอกับนิวา โดยที่ไม่อาจรับรู้เลยว่าคนหน้าสวยนั่นจะรู้สึกรู้สาอะไรบ้างหรือไม่“คีย์! ทำไมมาตากฝนแบบนี้เนี่ย! ตามเรามาเดี๋ยวนี้เลยนะ”น้ำเสียงคุ้นหูดังขึ้นข้างตัว ก่อนที่ร่างของคนสูงไล่เลี่ยกันอย่างมิเกลจะพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือพร้อมกึ่งดึงกึ่งลากให้เธอตามไปด้วยกัน ซึ่งเจ้าตัวก็เหนื่อยเกินกว่าจะขัดขืน จึงไม่ได้ออกปากว่า