ตอนที่ 3 คนไม่ดีออกจากชีวิต

คำด่านั้นยังค้างอยู่ในอากาศ เหมือนเสียงสะท้อนที่ไม่ยอมสลายง่าย ๆ เท็นหัวเราะหยันอีกครั้งก่อนจะก้าวเดินเอื้อมมือไปควงแขนยาหยี๋อย่างแรงราวกับต้องการยืนยันว่าเขาเลือกแล้ว

“ไปกันเถอะยาหยี๋ ต่อไปก็ไม่ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้ว”

เขาพูดห้วน ๆ หญิงสาวคนนั้นเหลือบมองมิลินแวบหนึ่ง สายตาลังเล แต่สุดท้ายก็เดินตามเท็นไป ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากและจบลงเร็วพอ ๆ กัน

ประตูกระจกเลื่อนปิดลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบ มิลินยังยืนอยู่ที่เดิม ดวงตาเธอแดงนิด ๆ ทั้งเสียใจและเจ็บใจปะปนกันไปหมด เธอกำมือแน่น เล็บจิกเข้าฝ่ามือตัวเองโดยไม่รู้ตัว

“จะปล่อยได้รึยัง”

วิกเตอร์เอ่ยดังขึ้นใกล้หูเรียบ ๆ มิลินสะดุ้งนิดหนึ่ง ก่อนจะรู้ตัวว่าแขนของเธอยังควงเขาอยู่แน่นกว่าตอนแรกเสียอีก

“ขอโทษค่ะ”

“มิแค่เผลอไปหน่อย”

วิกเตอร์ขยับแขนออก ไม่ได้สะบัด ไม่ได้ทำเสียงรำคาญ แค่ถอยห่างออกมาหนึ่งก้าว พอให้ชัดว่าจบการแสดงแล้ว

เขาก้มมองเธอ สายตาคมนิ่ง ไล่จากดวงตาแดงนิด ๆ ลงมาที่มือที่ยังเกร็งไม่หาย

“เมื่อกี้ที่เขาว่า”

“เธอเป็นแบบนั้นจริงเหรอ”

เขาเอ่ยถามเหมือนจะนึกอะไรได้ มิลินเงยหน้าขึ้นทันที คิ้วขมวดโดยอัตโนมัติ

“แบบไหนคะ”

“ก็… เด็กซื่อบื้อ”

“ลีลาไม่ได้เรื่อง งอแง เอาแต่ใจ”

สิ้นคำถาม เรียวปากสีหวานอ้าปากจะเถียง แต่วิกเตอร์พูดต่อก่อน

“ฟังดูแล้ว น่าจะจริง”

“ดูทรงก็น่าจะซื่อบื้อเรื่องอย่างว่า”

เขาไล่สายตามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ชุดเดรส สไตล์คุณหนู ใส ๆ

“รุ่นพี่นี่”

“ปากร้ายเหมือนกันนะคะ”

เธอบุ้ยปาก ก่อนจะเอียงศีรษะมองเขาเอาเรื่อง ด้านวิกเตอร์เมื่อได้ยินแบบนั้นจึงยักไหล่ขึ้นเล็กน้อย

“ก็แค่สงสัย”

“ว่าที่จริงแล้ว เธอโกรธเพราะโดนทิ้ง”

“หรือโกรธเพราะโดนดูถูกกันแน่”

คำถามนั้นแทงเข้าเป้ากว่าอะไรทั้งหมด มิลินเม้มริมฝีปาก เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตรง ๆ

“อย่างหลังค่ะ”

“แล้วถ้าชอบคนถึงใจแบบนั้น ทำไมไม่บอกกันตรง ๆ แต่แรก”

คำบ่นหลุดออกมาพร้อมลมหายใจแรงนิดหนึ่ง มิลินเบะปากอย่างลืมตัว ก่อนจะพูดต่อเหมือนนึกขึ้นได้ทีหลัง

“จริง ๆ เมื่อกี้”

“มิน่าจะด่ากลับไปเลย”

“รุ่นพี่ว่าไหม”

สิ้นเสียงคนตัวบาง วิกเตอร์เลิกคิ้วขึ้นทันที ความจริงถ้าเธอด่า เขาคงไม่แปลกใจ เพราะดูแล้วเธอก็ปากไวใช่ย่อย

“แล้วทำไมไม่ด่า”

“รออะไร”

วิกเตอร์ถามว่างั้น มิลินมองหน้าเขาตรง ๆ แขนเล็กเธอแตะเคาน์เตอร์อีกครั้ง

“ตอนนั้นคิดไม่ออกค่ะ”

“กำลังอึ้ง”

คำตอบนั้นทำให้วิกเตอร์หลุดขำในลำคอเบา ๆ ก่อนเขาจะโน้มใบหน้าหล่อเข้าใกล้เธอเล็กน้อยอย่างเผลอตัว

“งั้นก็คง…”

“ซื่อบื้อจริงอย่างที่เขาว่าไว้จริง ๆ”

เขาพูดพลางยิ้มหยัน คนตรงหน้าดูซื่อบื้อไร้เดียงสาเกินกว่าสาว ๆ ที่เขาเคยเห็นทุกคนเสียอีก แต่ผิดอย่างเดียวคือเธอหัวดื้อปากไว

“เฮ้ย!”

“รุ่นพี่เข้าข้างเขาเหรอคะ!”

“เขานอกใจรุ่นน้องสถาบันเดียวกับรุ่นพี่นะ”

มิลินอุทานออกมาแทบจะทันที วิกเตอร์ไม่ตอบ เขาหันหลังให้เธอ แล้วเดินตรงไปทางออกของโรงแรม

เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังสม่ำเสมอ เหมือนเจ้าตัวไม่ได้ใส่ใจเลยว่าเพิ่งพูดอะไรแทงใจใครไปหมาด ๆ

“เดี๋ยวสิ!”

“พูดแบบนั้นแล้วจะเดินหนีง่าย ๆ ไม่ได้นะคะ!”

มิลินรีบวิ่งตามไปจนเกือบชนแผ่นหลังกว้าง เพราะวิกเตอร์หยุดกะทันหัน เขาหันกลับมา มองเธอจากหัวจรดเท้า สายตาคมยังนิ่งเหมือนเดิม แต่มีแววขำจาง ๆ ซ่อนอยู่

“ตามมาทำไม”

“เรื่องจบแล้วก็แยกย้ายสิ”

มิลินชะงักไปเสี้ยววินาที แต่แทนที่จะหยุด เธอกลับยืนตัวตรงกว่าเดิม มือกำสายกระเป๋าแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ก็เพราะมันยังไม่จบน่ะสิคะ” เธอพูดเสียงเรียบ แต่แววตาดื้อดึงชัดเจน

“ไม่จบตรงไหน” วิกเตอร์เลิกคิ้วขึ้นนิดเดียว

“ตรงที่รุ่นพี่มาว่าซ้ำ”

“มิยอมให้ใครเรียกว่าซื่อบื้อแล้วเดินหนีไปเฉย ๆ หรอกนะ”

เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะในลำคอ เหมือนขำอะไรบางอย่างที่คนตรงหน้าไม่รู้ตัว

“แล้วไง”

“ถ้าเธอไม่อยากเป็นแบบนั้น ก็พิสูจน์สิ”

“ยืนบ่นอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ทำให้ฉลาดขึ้น”

“รุ่นพี่!” มิลินเผลอขึ้นเสียง ก่อนจะหยุดตัวเอง สูดหายใจเข้าลึก แล้วพูดช้าลง

“มิไม่ได้ซื่อบื้อ มิแค่ไม่ถนัดด่าคนที่เคยรัก”

คำพูดนั้นทำให้วิกเตอร์เงียบไป แววขำในดวงตาหายไปนิดหนึ่ง เหลือแค่ความนิ่งที่อ่านไม่ออก

“นั่นแหละ”

“ที่ทำให้ดูซื่อบื้อ”

…

@ช่วงเย็นของวันเดียวกัน

ปึก!

เสียงขวดกระทบโต๊ะไม้ดังพอให้คนข้าง ๆ เหลือบมอง

“เฮงซวย!”

คำสบถหลุดออกมาพร้อมลมหายใจร้อนแรง กลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ ปะปนกับกลิ่นเกลือทะเลจากลมกลางคืนที่พัดเข้ามาในบาร์กึ่งเอาต์ดอร์ใกล้รีสอร์ต

ไฟสลัวสีส้มอำพันทอดเงาบนแก้วทรงเตี้ยตรงหน้า น้ำแข็งละลายช้า ๆ เสียงดนตรีแจ๊สเบา ๆ คลออยู่ด้านหลัง เหมือนไม่รู้เลยว่ามีหัวใจใครบางคนกำลังแตกอยู่ตรงนี้

มิลินยกแก้วขึ้นอีกครั้ง จิบแรงกว่าที่ควรจะเป็น เพราะเธอไม่ใช่คนดื่มจัด แต่คืนนี้เธอไม่อยากคิด และวิธีที่ง่ายที่สุดคือทำให้หัวมันช้าลง

“ซื่อบื้อ”

“ซื่อบื้อเหรอ”

“หึ!”

เธอหัวเราะออกมาคนเดียว แก้วถูกวางลงแรงอีกครั้ง บาร์เทนเดอร์ชายวัยกลางคนเหลือบมองอย่างสุภาพ

“เติมไหมครับ”

มิลินเงยหน้าขึ้น ดวงตาเริ่มวาวชื้นแต่ยังไม่ถึงกับแดงก่ำ

“แรงกว่านี้มีไหมคะ”

เธอถามเสียงสั่นนิด ๆ ก่อนเขาจะยิ้มบาง ๆ อย่างคนเห็นลูกค้าประเภทนี้มานับไม่ถ้วน

“มีครับ แต่ผมไม่แนะนำ”

“งั้นเอาที่ไม่แนะนำค่ะ”

แก้วใหม่ถูกวางตรงหน้า สีอำพันเข้มกว่าเดิม มิลินยกมันขึ้นมองผ่านแสงไฟ ก่อนจะกระดกของเหลวส่งเข้าปากพรวดเดียว

“หือ อ่าส์ แรง!”

ยกแรกร้อนจนแสบลำคอ ความร้อนแล่นลงไปถึงอก แล้วความรู้สึกที่เธอพยายามกดไว้ทั้งวันก็เริ่มคลายตัวออก

“จบกันความรัก”

“รักจริงไม่มีในโลก”

เธอพึมพำกับตัวเอง คำว่า ‘รักจริงไม่มีในโลก’ เปล่งออกมาเบา ๆ จนทำให้มือเธอสั่น

ภาพวันที่เท็นจับมือเธอ วันที่เขาบอกว่าจะไม่ทำให้ร้องไห้ วันที่เธอเชื่อ เชื่อหมดใจ ทุกอย่างผุดขึ้นมาตีกันในหัวยุ่งเหยิงไปหมด

“หึ! มิโง่เองต่างหาก”

น้ำสีอำพันแก้วที่หกหมดเร็วเกินไป เสียงดนตรีเริ่มเบลอแสงไฟเริ่มฟุ้ง

มิลินวางหน้าผากลงบนแขนตัวเองบนโต๊ะชั่วครู่สูดลมหายใจลึก ๆ แต่ยิ่งพยายามคุม ความรู้สึกยิ่งไหลย้อน

“เฮงซวยจริง ๆ!”

ไม่รู้ว่าด่าเท็นหรือด่าตัวเอง เธอเอนตัวขึ้นอีกครั้ง แล้วหยิบมือถือขึ้นมา หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบ ชื่อเท็นยังอยู่ในช่องแชตล่าสุด แม้รูปจะถูกลบไปหมดแล้ว

“โทรไปทำไม”

“ยังไม่ชัดอีกเหรอ มิลิน!”

นิ้วเธอค้างอยู่เหนือปุ่มโทรออก ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกระทบโต๊ะเสียงดัง

ปึก!

“เอาเหล้ามาอีกแก้วค่ะ”

เธอตะโกนแข่งเสียงเพลง ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อบาร์เทนเดอร์ได้ยิน ก็อดไม่ได้เลยที่จะห้าม

“คุณผู้หญิง พอแล้วไหมครับ”

“ไม่พอค่ะ”

“วันนี้ยังไม่พอ”

แก้วช็อตถูกเลื่อนมาอีกใบ ใส แรง และไม่ปรานีใคร

“อึก!”

มิลินยกขึ้นรวดเดียวหมด ความร้อนพุ่งขึ้นหัวทันที โลกเอียงเล็กน้อย เสียงดนตรีเหมือนอยู่ไกลออกไปหลายเมตร

“ดี”

“อย่างน้อยมันก็ไม่เจ็บมาก”

“แล้วไง…”

ภาพล็อบบี้กลับมาอีกครั้ง เสียงครวญครางในรีสอร์ตผุดขึ้น คำต่อว่าดังซ้ำในหัว

มิลินพยายามลุกขึ้นนั่งตัวตรง แต่เก้าอี้เหมือนขยับหนี

“คุณผู้หญิง โอเคไหมครับ” บาร์เทนเดอร์ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“โอเคค่ะ ระดับนี้แล้ว!”

“มิลินซะอย่าง!”

มิลินตอบเร็ว แล้วอยู่ ๆ โลกก็หมุนแรงขึ้น ลมหายใจเริ่มถี่ ท้องเริ่มบีบ เธอรีบลุกจากเก้าอี้อย่างกะทันหัน มือกดปากตัวเองแน่น

“ห้องน้ำ อยู่ไหน”

ยังไม่ทันเดินถึงประตูด้านข้าง ร่างบางก็ทรุดลงกับโต๊ะข้างทางเดิน

ของเหลวไหลออกมาจากปากรวดเดียว เสียงดังพอให้คนในร้านหันมามอง

ความอายแล่นขึ้นหน้าร้อน ๆ แต่ตอนนี้มันสำคัญน้อยกว่าคลื่นไส้

“ใจเย็น ๆ ครับ”

“หายใจลึก ๆ”

บาร์เทนเดอร์รีบเอาผ้าเช็ดมาให้ ร่างบางนั่งหอบ ผมลอนยาวปรกหน้า มาสคาร่าเริ่มเลอะใต้ตาเล็กน้อย

“ขอโทษค่ะ”

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เสียงเธอเบา ไม่ใช่เพราะเกรงใจร้าน แต่เพราะสติเริ่มกลับมาเล็กน้อย

ผ่านไปหลายนาที คลื่นไส้ค่อย ๆ สงบ ความมึนยังอยู่ แต่ไม่ฟุ้งเหมือนก่อนหน้า

“ดื่มช้า ๆ นะครับ”

บาร์เทนเดอร์ยื่นน้ำเปล่าให้ มิลินจึงรับมา เธอจิบเข้าปากทีละนิด ความเงียบกลับมาอีกครั้งแต่คราวนี้มันไม่กรีดร้องในหัวเท่าเดิม

“สมควรแล้วไหม”

เธอไม่ได้โทษใคร ไม่ได้ด่าใคร แค่รู้ว่า ตัวเองกำลังพยายามหนีความจริงด้วยวิธีโง่ ๆ

มิลินนั่งอยู่ในร้านอีกพักใหญ่ จนเสียงดนตรีเปลี่ยนเพลง จนลมทะเลเย็นขึ้น สติชัดขึ้นพอจะเดินตรงได้

“ทั้งหมดเท่าไหร่นะคะ”

เธอถามบาร์เทนเดอร์ เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบอกจำนวนเงินเรียบ ๆ

“ไม่ต้องทอนนะคะ ขอบคุณที่ดูแลฉันเมื่อกี้”

บาร์เทนเดอร์ไม่ได้พูดต่อ แค่พยักหน้าขอบคุณอย่างสุภาพ ลมทะเลพัดเข้ามาอีกระลอก กลิ่นเค็มเย็นกว่าตอนหัวค่ำ

มิลินหยิบแว่นกันแดดออกจากกระเป๋าแล้วชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ

“กลางคืนแล้วนะ ใส่ไปใครจะเห็น หึ!”

เธอเก็บมันกลับเข้าไป มือยังสั่นนิด ๆ แต่สติเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ก้าวแรกออกจากบาร์ พื้นทางเดินหินกรวดทำให้เธอช้าลงโดยอัตโนมัติ

เสียงคลื่นดังไม่ไกล ไฟรีสอร์ตส่องสว่างเป็นแนวเรียงยาว หัวไม่หมุนมากแล้ว เหลือแค่หนัก และปวดตื้อหลังดวงตา

“เมาแล้วก็ยังไม่ลืม”

“ก็ยังเจ็บลึกนิด ๆ อยู่”

“บ้าชิบเป๋ง”

เธอพึมพำกับตัวเองแล้วสูดลมหายใจลึก ความจริงมันไม่ได้เปลี่ยน เท็นเลือกแล้ว และคำพูดพวกนั้นก็เกิดขึ้นแล้ว

“พอแล้ว พอเลย”

“จะแรดแม่งแล้ว!”

มิลินยกมือแตะแก้มตัวเองแรง ๆ เหมือนเตือนให้ตั้งสติ สองเท้าเล็กเดินต่อช้า ๆ จนกระทั่งถึงหน้าล็อบบี้รีสอร์ต

ประตูกระจกสะท้อนภาพผู้หญิงผมยุ่งเล็กน้อย มาสคาร่าเลอะจาง ๆ เสื้อผ้ายังดูดี แต่ดวงตาเหนื่อย

“ไหนแกว่าแกจะรักตัวเองไง ฮือ!”

“เรื่องแค่นี้เอง”

“เนี่ย องค์เทพท่านประทานพรให้แกแล้วนะ”

“คนไม่ดีออกจากชีวิตแกไปแล้ว”

มือเล็กยกขึ้นปาดแก้มแรง ๆ เหมือนโกรธน้ำตาที่ไม่เชื่อฟัง มาสคาร่าที่เลอะอยู่แล้วถูกถูซ้ำจนเข้มขึ้น

ล็อบบี้ตอนดึกเงียบกว่าตอนกลางวันมาก มีแค่พนักงานเวรกลางคืนอยู่ไกล ๆ และเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ มิลินยืนจ้องเงาตัวเองในกระจกอีกครั้งแล้วกัดฟันแน่น

“หยุด”

“ฮึบ หยุดเดี๋ยวนี้” เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ น้ำตายังไหลซึม

“แกไม่ได้โดนทิ้งเพราะแกไม่ดีพอ”

“เขาเลือกเองต่างหาก”

“เขาต่างหากที่ไม่รู้จักพอ!”

******************************

ตอนต่อไป แอบกระซิบว่าเขาจะพิสูจน์กันแล้วน๊า ว่าแต่จะพิสูจน์แบบไหน ยังไง เจอกันตอนต่อไปค่ะ

Next Episode spoilers… 🔞🔞🔞🔞🔞

“มิอยากพิสูจน์กับรุ่นพี่ค่ะ”

“ว่ามิไม่ได้ใส ไม่ได้ซื่อบื้อ”