All Chapters of ล่ารักลูกสาวมาเฟีย: Chapter 31 - Chapter 40

มื้อเช้าจบลงอย่างเรียบง่าย จานถูกเลื่อนเก็บ เสียงน้ำไหลจากซิงก์ดังเบา ๆ มิลินลุกขึ้นก่อน เธอเอ่ยขอบคุณวิกเตอร์สั้น ๆ แล้วเดินกลับเข้าห้องนอนมิลินหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จค้างไว้ ใส่กระเป๋าอย่างเป็นระเบียบ ก่อนกวาดสายตามองห้องอีกครั้งสั้น ๆ เหมือนตรวจดูว่าเธอลืมอะไรไหมนอกจากชุดเมื่อคืนที่ใส่ไปคลับรึเปล่า“มิขอกลับคอนโดของมิก่อนนะคะ” เธอบอกกับเจ้าของห้องเสียงเรียบ และในขณะเดียวกันวิกเตอร์กำลังติดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตพอดี“ขอไปอาบน้ำ เปลี่ยนชุดก่อนค่ะ”“อืม โอเค” วิกเตอร์พยักหน้าแทบจะทันที“มิขอยืมชุดรุ่นพี่ใส่กลับก่อนนะคะ เดี๋ยวเอามาคืน”วิกเตอร์เงียบไป แต่ไม่นานเขาก็พูดต่อเหมือนไม่ได้คิดมาก“พี่ไปด้วย เดี๋ยวได้ไปห้างต่อเลย ไม่ต้องแยกรถ”น้ำเสียงเป็นเหตุเป็นผล ซึ่งแน่นอนว่ามิลินเองก็ไม่ได้ขัดแต่อย่างใด“ก็ได้ค่ะ”รถแล่นออกจากคอนโดวิกเตอร์อย่างเงียบ ๆ เพลงคลอเบา ๆ ในรถ บรรยากาศสบายเกินกว่าจะเรียกว่าเดต แต่ก็ไม่ใช่แค่ทางผ่านเมื่อรถชะลอเข้าถนนใหญ่ มิลินจึงเอ่ยขึ้นเหมือนเพิ่งนึกได้“รุ่นพี่คะ”“หืม”“ถ้าไปห้าง มิขอไปที่อื่นนะคะ”“ที่อื่นเหรอ” วิกเตอร์เหลือบตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปมองถน

นี่อยากเปย์เพราะสงสารเหรอคะ” มิลินหัวเราะในลำคอเบา ๆ ไม่เขิน ไม่สะเทือน“มิไม่อยากได้อะไรจริง ๆ ค่ะ”“ไหนว่าจะไปดูน้ำหอมตัวใหม่” วิกเตอร์มองหน้าเธอช้า ๆ ก่อนยักคิ้ว“ใช่ค่ะ จะไปดู” มิลินพยักหน้า“งั้นก็เลือกเลย พี่จ่ายให้”“มิจะซื้อเองค่ะ” เธอส่ายหน้าทันทีแบบไม่ต้องคิด“เกรงใจเหรอ” วิกเตอร์เลิกคิ้วสูงกว่าเดิม“ไม่ค่ะ”“ก็ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่จำเป็นต้องซื้ออะไรให้มิหรอกค่ะ” คำพูดนั้นไม่ได้กระแทกเสียง แต่มันชัดเจน วิกเตอร์มองเธอนิ่งไปหนึ่งจังหวะ“ไม่ได้เป็นอะไรกัน”“ค่ะ”“ก็ตามที่ตกลงกันไว้”มิลินยักไหล่เบา ๆ เธอไม่ได้ประชด ไม่ได้งอแง แค่พูดในสิ่งที่เป็นอยู่จริง ๆ ในตอนนี้ความสัมพันธ์ลับ ไม่มีสถานะ ไม่มีคำเรียก มิลินไม่คาดหวังและเพราะไม่คาดหวัง เธอเลยไม่อยากรับอะไรที่มันเกินขอบเขตนั้นความเงียบตกลงมาในรถอีกครั้ง แต่ไม่ใช่ความเงียบอึดอัด เป็นความเงียบที่เหมือนมีบางอย่างขยับอยู่ข้างในวิกเตอร์มองตรงไปข้างหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปลดเข็มขัดช้า ๆ“โอเค”“ไม่เอาก็ไม่เอา”มิลินเหลือบตามองเขานิดหนึ่ง เธอก็เปิดประตูลงจากรถก่อนประตูกระจกห้างเลื่อนเปิดรับลมเย็นทันที แสงไฟขาวสะท้อนพื้นหินอ่อ

“รุ่นพี่กำลังทำให้ความสัมพันธ์ของเรามันซับซ้อนนะคะ”“พี่ไม่ได้ซับซ้อน”“มิเองต่างหากที่ชอบตั้งกำแพง”“…”“กำแพงมันช่วยให้มิไม่เข้าใจผิดต่างหากค่ะ”คำตอบนั้นของมิลินนิ่งมาก มากจนวิกเตอร์ต้องกลับไปคิดทบทวนใหม่“แล้วมิคือคนที่จะเข้าใจผิดเหรอ”“มิชอบเผลอใจว่างั้น”“ไม่ค่ะ”“มิแค่ไม่อยากติดหนี้ใคร”คำว่า ‘ติดหนี้’ทำให้มือวิกเตอร์ที่จับข้อมือเธออยู่คลายลงเล็กน้อย“พี่ไม่ได้ซื้อให้เพื่อให้มิติดหนี้ซะหน่อย”“งั้นเพื่ออะไรคะ”คำถามตามตรง ไม่มีอ้อมค้อม และวิกเตอร์ก็มองเธออยู่นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา สายตาไม่ได้เล่นเกม ไม่ได้มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ มีแค่ความลังเลบางอย่างที่เขาเองก็ยังจัดการไม่หมด“เพราะพี่ชอบตอนมิไม่ขออะไรจากพี่”“มิไม่เหมือนสาว ๆ คนอื่น”คำตอบนั้นทำให้มิลินนิ่งไปจริง ๆ ดวงตาเธอกระพริบช้า ๆ เหมือนกำลังประมวลผลอะไรบางอย่างและสุดท้ายเธอก็ถอยยอมแพ้เขา“งั้นมิรับไว้ก็ได้ค่ะ”“เดี๋ยวมิไปซื้อกาแฟให้”“กาแฟ” วิกเตอร์เลิกคิ้ว“ค่ะกาแฟ”“…” วิกเตอร์หลุดขำทันที“กำไลเจ็ดแสน แลกกับกาแฟแก้วเดียวเนี่ยนะ”“ก็ไม่ได้แย่นะคะ” เธอพูดพร้อมยักไหล่ ดวงตาคมมองเธอช้า ๆ ก่อนจะโน้มเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วเอ่ยเ

หลังจากเดินช้อปต่ออีกพักใหญ่ ถุงกระดาษแบรนด์ดังในมือเพิ่มขึ้นสองสามใบ แต่บรรยากาศระหว่างคนสองคนกลับเบากว่าตอนแรกอย่างประหลาดมีเสียงหัวเราะสั้น ๆ บ้าง และคำว่าเฮียที่หลุดออกมาจากปากมิลินแบบเป็นธรรมชาติตอนบ่ายของวัน รถสปอร์ตสีดำคันเดิมเลี้ยวเข้าเขตคอนโดของวิกเตอร์อย่างคุ้นเคย จนกระทั่งรถเลี้ยวเข้าลานจอดรถ“เดี๋ยวมิเอารถตัวเองกลับเลยนะคะ” เธอพูดขณะปลดเข็มขัด“อืม ขับดี ๆ ล่ะ”มิลินเปิดประตูรถแล้วเดินไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ไม่ไกล ก่อนเปิดประตู นั่งลง แล้วลดกระจกลงครึ่งหนึ่ง“เฮีย”“ขอบคุณนะคะ สำหรับการไปช้อปปิ้งวันนี้”เสียงเธอไม่ได้อ้อน ไม่ได้เล่นบท เป็นน้ำเสียงธรรมดาที่จริงใจกว่าตอนแกล้งเรียกป๋าเสียอีก“ไว้เดี๋ยวพาไปอีกนะ” วิกเตอร์พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้รถอีกนิด“ไปอีกเหรอคะ” มิลินเลิกคิ้วนิดหนึ่ง“อืม” เขายักไหล่เหมือนไม่มีอะไรสำคัญ“ยังมีอีกหลายร้านที่มิยังไม่ได้ดู”“ถึงคอนโดแล้วแชตมาบอกด้วยนะ”ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาเรียบ ๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติทั่วไป แต่คนพูดเองก็รู้ว่ามันไม่ปกติเท่าไร“เฮียเป็นห่วงมิเหรอคะ” มิลินชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะยิ้มมุมปาก“ก็มิขับรถกลับคนเดี

อีกด้าน…สปอร์ตสีแดงของมิลินจอดเรียบร้อยที่ลานจอดของคอนโด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดข้อความส่งออกไปตามที่รับปากไว้กับวิกเตอร์ ก่อนจะก้าวลงจากรถ ล็อกประตู แล้วเดินตรงเข้าลิฟต์ เงาสะท้อนในกระจกทำให้เธอเห็นสีหน้าตัวเองชัดเจนกว่าปกติเมื่อถึงชั้นของตัวเอง มือเล็กแตะคีย์การ์ดเปิดประตูห้องทันที ลมแอร์เย็นปะทะผิวทันทีที่ก้าวเข้าไป ความเงียบของห้องตัดกับเสียงห้างอย่างชัดเจน“ทำไมง่วงจัง…” เรียวปากสีหวานเอ่ยพึมพำก่อนจะถอดรองเท้าวางบนชั้น แล้วเดินไปวางถุงช้อปปิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ใส่ใจนักเท้าเล็กเดินไปปิดม่านให้ห้องมืดลงอีกนิด แสงบ่ายถูกกันออก เหลือเพียงความเย็นเงียบของห้องมิลินเดินตรงไปที่ครัวเล็ก ๆ เปิดตู้เย็น หยิบน้ำเปล่าขึ้นมาเทใส่แก้้ว ก่อนจะส่งน้ำเย็นเข้าปากไหลผ่านลำคอช่วยดึงสติกลับมาเล็กน้อยเธอวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ เหลือบมองโทรศัพท์ที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะ ไม่มีข้อความตอบกลับ ไม่ได้อยากคาดหวังอะไร เธอทำตามที่รับปากแล้วแค่นั้นก็พอแต่ในความนิ่งนั้น เธอก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ภาพตอนเขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เสียงทุ้มต่ำตอนเรียกชื่อแรงดึงดูดบางอย่างที่ไม่ต้องพยายาม มันยังติดอยู่ในความรู้สึก‘เฮีย’ คำเรียก