1 ไม่อยากเจ็บก็ห้ามรัก

แนะนำตัวละคร

มาร์วิน อายุ29ปี สูง187เซนติเมตร

เจ้าของธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

ณดา อายุ24ปี สูง160เซนติเมตร

ทำงานธนาคาร

.

.

.

.

.

.

ตัวอย่าง

เขาระบายยิ้มอ่อนๆมองไปที่รูปของเธอ เป็นเวลาหนึ่งปีมาแล้วที่เขาจะหยิบรูปแต่งงานมาดูต่างหน้าและจูบไปที่รูปเธอ

“ฉันคิดถึงเธอนะ ตอนนี้เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีหรือเปล่า ถ้าฉันยังไม่ตายไปซะก่อน หวังว่าชาตินี้ฉันคงได้เจอเธอสักครั้งนะ” เขาหวังอยู่ในใจว่าก่อนตายขอให้ได้เจอเธออีกครั้ง ถึงเธอจะมีครอบครัวใหม่ไปแล้ว แต่ขอให้เขาได้เห็นเธอสักครั้ง

.

.

.

.

.

“พ่อของหนูณดาเล่าให้พ่อฟังว่า หนูณดามีแฟนแล้วนะ”

“…” หน้าอกของเขาเหมือนถูกกดทับด้วยของหนักๆจนเกือบหายใจไม่ออกเมื่อได้ยินประโยคที่ว่าเธอมีแฟนแล้ว

“ในเมื่อหนูณดามีแฟนแล้ว ถ้างั้นลูกก็ควรจะมูฟออนจากหนูณดาได้แล้วนะ เดี๋ยวแม่จะหาผู้หญิงคนใหม่ให้”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

20.45 น.

เมื่อเห็นว่าป่านนี้แล้ว แต่สามียังไม่กลับถึงบ้าน ณดาที่รอเขามาหลายชั่วโมงแล้วก็ไม่รีรอที่จะโทรไปหาเขาด้วยความเป็นห่วง

ตู๊ด

“ฮัลโหล”

(คุณมาร์วินอยู่ไหนคะ)

“กินเหล้ากับเพื่อน” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างเช่นเคยๆ

(แล้ว…อีกนานไหมคะ กว่าคุณจะกลับ) เธอถามอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะเกรงว่าเขาจะตอบกลับมาว่าอย่ามาจุ้นจ้าน

“อีกนาน แค่นี้แหละ” พูดจบเขาก็กดวางสาย

ณดานั่งจ้องหน้าจอมือถือพลางถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกทดท้อใจกับความเฉยชาของเขา

เธอแต่งงานอยู่กับเขามาสองปีครึ่งแล้ว เธอทำทุกอย่างอย่างที่คนเป็นภรรยาทำให้สามีเขาทำกัน แต่ความเย็นชาที่เขามีต่อเธอนั้นก็ยังเสมอต้นเสมอปลาย

การแต่งงานระหว่างเขากับเธอไม่ได้เกิดจากความรัก แต่เกิดจากความต้องการของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย

พ่อของเธอกับพ่อของเขาเป็นเพื่อนกันมานาน เมื่อสามปีก่อนพ่อของเธอไปขอยืมเงินพ่อของเขาหลายสิบล้านบาทเพื่อนำมาเป็นทุนหมุนเวียนในธุรกิจร้านอาหารที่กำลังขาดสภาพคล่องทางการเงินอย่างหนัก

พ่อของเขาบอกพ่อของเธอว่าจะให้ยืมเงินเอาไปหมุนเวียนก่อน แต่มีข้อแม้ว่าสองครอบครัวจะต้องเกี่ยวดองกัน ดังนั้นการแต่งงานด้วยการคลุมถุงชนระหว่างเขากับเธอก็เลยต้องเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่กี่เดือน

ในวันแต่งงานมาร์วินบอกกับณดาว่า

‘การแต่งงานระหว่างฉันกับเธอมันไม่ได้เกิดจากความรัก แต่มันเกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เธอก็ขัดพ่อของเธอไม่ได้ ส่วนฉันก็ขัดพ่อแม่ของฉันไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นการที่เธอต้องมาอยู่กับฉัน เธอก็ห้ามมาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม’

‘เข้าใจค่ะ’

‘และฉันจะขอเตือนเธอเอาไว้อย่าง’

‘…’

‘ถ้าเธอไม่อยากเจ็บปวด ก็ห้ามรักฉัน เพราะฉันไม่มีวันจะรักเธอกลับแน่นอน การแต่งงานด้วยการถูกคลุมถุงชน มันไม่ทำให้คนสองคนรักกันได้หรอกนะ’

‘…’

‘เรื่องที่ฉันจะบอกเธออีกอย่างก็คือ ห้ามปล่อยให้ท้องเด็ดขาด เธอจะกินยาคุมหรือฉีดยาคุมก็ได้ แล้วแต่เธอ แล้วก็ต้องคุมดีๆด้วยล่ะ’

‘ค่ะ เรื่องนั้นคุณมาร์วินไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ รับรองว่าณดาจะไม่ปล่อยให้ท้องแน่นอน’

และแล้วสิ่งที่เขาขีดเส้นเอาไว้ให้เธอว่าห้ามรักเขา แต่เธอกลับข้ามเส้นที่เขาขีดเอาไว้ เธอเริ่มรู้สึกตกหลุมรักเขาตั้งแต่หลังการแต่งงานผ่านมาได้หกเดือนด้วยซ้ำ

ห้องนอน 2.35 น.

มาร์วินเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนในสภาพที่มึนเมาจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เขาดื่มเข้าไปในปริมาณมากพอสมควร

ร่างสูงเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดนอนออกมาเปลี่ยน จากนั้นจึงเดินมาล้มตัวนอนบนเตียงที่มีร่างเล็กกำลังหลับสนิทอยู่

ใบหน้าหล่อเหลาหันมองด้านข้าง เมื่อเห็นร่างบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงเนื้อผ้าลื่นพลันท่อนเนื้อที่อยู่ภายใต้กางเกงก็เริ่มเหยียดขยายใหญ่ขึ้น

เมื่อเป็นอย่างนั้นเขาที่มักจะมีอารมณ์ทุกครั้งที่ดื่มก็ไม่รอช้าที่จะหยัดตัวขึ้นคร่อมร่างของเธอหมายจะปลุกเธอ

“อื้อ” หญิงสาวส่งเสียงออกมาด้วยความงัวเงียเมื่อถูกรบกวน

“ขอเอาหน่อยนะ” ว่าจบเขาก็ถอดกางเกงออกแล้วถลกชุดนอนของเธอขึ้นไปไว้บนหน้าท้องแบนราบ ก่อนที่เขาจะจัดการสอดใส่ท่อนเอ็นแข็งร้อนเข้าไปในร่องแคบที่เขาเป็นคนแรกที่ได้เข้าไป จากนั้นไม่นานน้ำกามขาวขุ่นก็พุ่งทะลักเข้าไปอยู่ในโพรงรักของเธอ

เมื่อได้ระบายอารมณ์นั้นออกมา มาร์วินก็ดึงชุดนอนของเธอลงมาปิดความเป็นสาว เขาหยิบกางเกงขึ้นมาสวม จากนั้นจึงทิ้งตัวนอนลงข้างเธอก่อนที่ไม่นานจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป

วันต่อมา

ณดาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าอย่างเช่นทุกๆวัน หญิงสาวลงไปทำอาหารเช้าสำหรับเขาและเธอเพื่อจะได้กินก่อนออกไปทำงาน

เมื่อทำของกินเสร็จณดาก็ขึ้นมาบนห้องแล้วจัดการอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดยูนิฟอร์มของธนาคารชื่อดังแห่งหนึ่งที่เธอทำมาตั้งแต่เรียนจบ

ในขณะที่เธอกำลังแต่งตัวอยู่นั้นมาร์วินก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ร่างสูงขยับตัวลุกจากเตียงแล้วไปหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไป โดยไม่ได้มีท่าทีใส่ใจกับณดาที่ยืนอยู่เลย

ณดาที่เห็นความเฉยเมยของคนตัวสูงก็ถอนหายใจออกมาด้วยความท้อใจ พลางคิดในใจว่าเมื่อไหร่เขาจะเลิกทำตัวเย็นชากับเธอเสียที อยู่ด้วยกันมาเกือบสามปีแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยลดความห่างเหินที่เขามีต่อเธอได้เลย

เวลาต่อมา

เมื่อทั้งสองทานอาหารเช้าเสร็จก็เดินออกไปหน้าบ้าน มาร์วินเดินไปขึ้นรถหรูของตัวเองแล้วขับออกไป ส่วนณดาก็ขึ้นรถเก๋งของเธอแล้วขับไปยังธนาคารที่เธอทำงานอยู่

ธนาคารที่ณดาทำงานอยู่ อยู่เส้นทางเดียวกับบริษัทของมาร์วิน และถึงก่อนบริษัทของเขา แต่เขาไม่เคยที่จะให้เธอติดรถไปด้วย ในขณะที่ณดาก็คิดมาตลอดว่าถ้าเป็นสามีคนอื่นๆคงจะให้ภรรยาติดรถไปด้วยและตอนเย็นก็กลับบ้านมาด้วยกันเพราะอยู่เส้นทางเดียวกัน