6 นอนไม่หลับ

สองอาทิตย์ผ่านไป

สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้มาร์วินก็ยังคงออกไปทานข้าวกับมีนา แล้วพาเธอไปฟังเพลง แต่ก็ไม่ทุกคืน

ตอนเย็น

เมื่อณดาออกจากธนาคารก็เดินไปขึ้นรถเก๋งของตัวเองแล้วขับออกไป เมื่อรถมาจอดตรงสี่แยกไฟแดง เธอก็บังเอิญหันไปเห็นรถหรูของมาร์วินเคลื่อนตัวเข้ามาจอดข้างรถของเธอ เธอมองเข้าไปในรถจึงเห็นว่าเลขาของเขานั่งมาด้วย

ณดาที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกจุกในอกเมื่อคิดว่าเป็นภรรยาของเขามาสองปีกว่า เขาไม่เคยให้เธอติดรถไปไหน แต่พอกับเลขาที่เพิ่งเข้ามาทำงานกับเขาแค่ไม่กี่เดือน เขากลับพาติดรถไปไหนต่อไหน

เมื่อไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว รถหรูของมาร์วินก็แล่นออกไปด้วยความเร็ว ณดาขับตามไปเพราะอยากรู้ว่าพวกเขาจะไปไหนกัน

ณดาขับรถตามมาจนกระทั่งรถหรูของมาร์วินเลี้ยวเข้าไปในโรงแรม ณดาที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับปวดร้าวไปทั้งหัวใจ พลางคิดในใจว่าเขากับเลขาไปถึงขั้นนั้นกันแล้วเหรอ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี ก่อนน้ำตาจะไหลลงมาอาบแก้มด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว หญิงสาวร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ไม่คิดเลยว่าชีวิตการแต่งงานของเธอต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้

การที่สามีไม่มีความรักให้ก็ยังพอทนอยู่ได้ แต่ถ้าสามีถึงขั้นไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่นแบบนี้ เธอก็ไม่อาจฝืนทนได้ แบบนี้มันทำร้ายจิตใจกันเกินไป

ณดายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าแล้วเหยียบคันเร่งด้วยความเร็ว จนมาถึงทางแยกเธอก็เหยียบเบรค ก่อนที่รถคันหลังจะพุ่งเข้ามาชนท้ายรถของเธออย่างจัง

โครม!

ปึก! จึงทำให้หน้าผากของณดากระแทกเข้ากับพวงมาลัย

“อ๊ะ!” เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบที่หน้าผากจึงเห็นว่ามีเลือดออก ก่อนที่ประตูฝั่งเธอจะถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงของผู้ชายเอ่ยถามอย่างตกใจ

“คุณครับ! เจ็บตรงไหนหรือเปล่า นั่นเลือดคุณออกที่หน้าผากนี่ มาครับ เดี๋ยวผมจะพาคุณไปส่งโรงพยาบาล” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ประคองเธอออกมาจากหลังพวงมาลัยด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะพาเธอเดินไปขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่ข้างรถของเธอ

โรงพยาบาล

เมื่อณดาได้รับการทำแผลและรับยาเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเธอจึงลองโทรไปหาเขาดู เผื่อว่าเขาจะมารับ

ตู๊ด

“มีอะไร”

(คุณมาร์วินคะ รถของณดาเสีย คุณมารับณดาที่โรง…) เธอยังพูดไม่ทันจบเขาก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงรำคาญ

“ถ้ารถเสียก็หารถกลับเองสิ ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งอยู่”

(คุณมาร์วิน…)

“แค่นี้แหละ” เขากดวางสายทันทีอย่างไม่ได้ใส่ใจ

เมื่อเห็นว่าเขาไม่คิดจะใส่ใจ ณดาก็เดินออกไปเรียกแท็กซี่และกลับบ้านไปด้วยความรู้สึกชอกช้ำใจเมื่อคิดว่าในขณะที่เธอต้องการความช่วยเหลือจากเขา แต่เขากลับเห็นเลขาของเขาสำคัญกว่าเธอที่เป็นภรรยาที่อยู่กับเขามาเกือบสามปี

เมื่อณดากลับมาถึงบ้านก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ เสร็จแล้วเธอก็ออกไปนอนอีกห้องเพราะเธอไม่สามารถนอนร่วมเตียงกับคนที่ไปนอนกับผู้หญิงอื่นได้อีกต่อไป

มาร์วินกลับบ้านมาในเวลาเกือบเที่ยงคืน เขาเข้ามาในห้องนอนเมื่อไม่เห็นณดานอนอยู่ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร เพราะเขารู้ว่าเธอคงไปนอนอีกห้อง

ร่างสูงอาบน้ำแล้วออกมาสวมใส่ชุดนอน จากนั้นจึงเดินมานอนบนเตียงก่อนที่โทรศัพท์จะมีสายโทรเข้ามาจากมีนา เห็นอย่างนั้นเขาจึงหยิบขึ้นมากดรับสายด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มนวล ซึ่งผิดกับตอนที่คุยกับภรรยาของตัวเอง

“มีอะไรหรือเปล่ามีนา”

(คุณถึงบ้านหรือยังคะ)

“ถึงแล้ว เพิ่งอาบน้ำเสร็จ”

(วันนี้คุณมาร์วินทำให้มีนามีความสุขมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณมาร์วิน)

“คุณทำงานเก่ง และคุณก็ทำให้ผมรู้สึกสบายใจ เพราะฉะนั้นผมก็อยากทำให้คุณมีความสุขเหมือนกัน”

(วันนี้คุณมีความสุขไหมคะ)

“มีความสุขสิ”

(งั้นแค่นี้นะคะคุณมาร์วิน พรุ่งนี้เจอกัน)

“อยากให้ผมไปรับที่คอนโดไหม”

(ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณจนเกินไป พรุ่งนี้มีนาจะรอไปพร้อมกับคุณค่ะ)

“ไม่รบกวนหรอก ผมเต็มใจอยู่แล้ว”

(งั้นแค่นี้นะคะคุณมาร์วิน นอนหลับฝันดีค่ะ) จากนั้นการสนทนาระหว่างเจ้านายกับเลขาคนสนิทก็สิ้นสุดลง ก่อนที่เขาจะหลับตาลง ทว่าเขากลับนอนไม่หลับ ทั้งๆที่ผ่านมาเขาไม่ใช่คนหลับยาก

ร่างแกร่งพลิกตะแคงไปมาอย่างกระสับกระส่ายโดยที่เขาไม่ทราบสาเหตุว่าทำไมคืนนี้เขาจึงนอนไม่หลับ รู้สึกว่าไม่ชิน ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นพร้อมกับหยิบบุหรี่ออกไปสูบนอกระเบียง

เมื่อสูบบุหรี่จนหมดมวนร่างสูงก็กลับเข้ามาในห้องแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนเตียง ก่อนที่ไม่กี่นาทีเขาจะเข้าสู่ห้วงนิทราไป