3 เคยเตือนแล้ว

เมื่อร่างสูงเดินลงบันไดมาอย่างเร่งรีบ ณดาก็เดินเข้าไปหาเขาพร้อมกับเอ่ยถามให้หายคลางแคลงใจ

“คุณมาร์วินจะออกไปไหนเหรอคะ”

“ไปกินข้าว” เขาตอบด้วยน้ำเสียงห้วน สีหน้าเหนื่อยหน่ายเมื่อเห็นว่าเธอชักจะเซ้าซี้เขามากจนเกินไปแล้ว

“ไปกินกับใครเหรอคะ แล้วเมื่อกี้คุณโทรหาใคร”

“ฉันเคยบอกเธอตั้งแต่ต้นแล้วใช่ไหมว่าห้ามมาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉัน”

“คนที่คุณจะออกไปกินข้าวด้วย เขาเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ”

มาร์วินพ่นลมหายใจออกมาด้วยสีหน้าเอือมระอาแล้วพูดออกไปตามความจริง

“ผู้หญิง”

ณดาชะงักเมื่อรู้ว่าเขาจะออกไปทานข้าวกับผู้หญิง ก่อนจะถามต่อ

“เขาเป็นใครเหรอคะ”

“เขาชื่อมีนา มีนาเข้ามาเป็นเลขาของฉันได้สามเดือนแล้ว”

“คุณกับเลขาไปไหนด้วยกันบ่อยเหรอคะ”

“บ่อย”

“สนิทกันเหรอคะ”

“ทำงานด้วยกันทุกวัน จะไม่ให้สนิทกันได้ยังไง” เขาชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเธอจู้จี้จุกจิก

“แล้วที่คุณกลับบ้านดึกดื่นทุกคืน แสดงว่าคุณก็ไปกับเลขาคนนี้ใช่ไหมคะ”

“ใช่” เขาตอบออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง

“กับเลขาคนก่อน คุณสนิทแบบนี้ไหมคะ เคยพาไปกินข้าวด้วยกันไหมคะ”

“ไม่เคย”

“ทำไมกับเลขาคนนี้ คุณถึงได้พาเขาไปไหนด้วยกันบ่อยๆล่ะคะ”

“มีนาเขาทำงานดี”

“แค่นั้นเหรอคะ”

เขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายแล้วบอกออกไปให้เธอหยุดถามเสียที

“ฉันรู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับมีนา”

“…” เธอถึงกับจุกในอก เจ็บหน่วงที่ใจเมื่อเขาพูดออกมาอย่างชัดเจนว่ารู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับเลขาของเขา

“เธออยากรู้อะไรอีกก็ถามมาสิ ฉันจะตอบให้หมด” เขาจ้องหน้าเธอแล้วถามออกไปด้วยสีหน้ารำคาญ

“ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา คุณมาร์วินไม่เคยมีความรู้สึกดีๆกับณดาบ้างเลยเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือพลางหยาดน้ำสีใสก็ไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง

“จะให้ฉันรู้สึกดีกับผู้หญิงที่ฉันต้องจำใจแต่งงานอย่างนั้นเหรอ”

“สักนิดก็ไม่มีเลยเหรอคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียวแผ่วเบาจนเหมือนกระซิบ

“ไม่มี” เขาตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเจือไว้ด้วยความเย็นชา

“ค่ะ ถ้าคุณคิดว่าได้อยู่กับเลขาแล้วทำให้คุณรู้สึกสบายใจ งั้นคุณก็ไปหาเขาเถอะค่ะ”

“ห้ามโทรหาฉันอีกนะ เพราะฉันรู้สึกรำคาญ” พูดจบชายหนุ่มก็สาวเท้าออกไป ณดามองแผ่นหลังกว้างด้วยความเจ็บปวด ในอกเหมือนถูดบดขยี้จนแหลกละเอียด

ด้านมาร์วินกับมีนา

เมื่อทั้งสองทานข้าวเสร็จ เขาก็พาเธอไปช้อปปิ้ง มาร์วินซื้อของแบรนด์เนมให้มีนาหลายอย่าง จากนั้นเขาจึงพาเธอไปส่งที่คอนโดและกลับบ้าน

เมื่อมาร์วินเดินเข้ามาในบ้านก็เห็นร่างบางนอนอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปดูจึงเห็นว่าเธอหลับอยู่

ดวงตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าเรียวใสก็เห็นว่ามีคราบน้ำตาติดอยู่ มาร์วินที่เห็นอย่างนั้นจึงถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับพูดออกไป

“ฉันเคยเตือนเธอแล้วนะ ว่าถ้าไม่อยากเจ็บปวดก็อย่ารักฉัน” เขารู้ดีว่าเธอรักเขา ถึงเธอจะไม่เคยบอกว่ารักเขา แต่เขาก็รู้ดีว่าเธอรักเขามานานแล้ว

มาร์วินละสายตาจากหญิงสาวแล้วเดินขึ้นชั้นบนไป เขาเข้าห้องนอนไปอาบน้ำสวมใส่ชุดนอน เมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ขึ้นมาจึงลงไปดูก็เห็นว่าเธอยังหลับอยู่

เมื่อเห็นอย่างนั้นเขาจึงเดินเข้าไปยืนข้างโซฟาแล้วเลื่อนมือลงไปจับแขนพร้อมกับเรียกเธอ

“ณดา ลุกไปนอนบนห้อง”

ร่างเล็กลืมตาตื่นขึ้นมามองคนตรงหน้าด้วยความสะลึมสะลือ

“ลุกไปนอนบนห้อง”

ณดาขยับตัวลุกจากโซฟาแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆ ก่อนที่ทั้งสองจะพากันขึ้นห้องไป

หญิงสาวเดินไปล้มตัวนอนบนเตียงด้วยสีหน้าเศร้าซึมเมื่อนึกไปถึงที่เขาพูดว่ารู้สึกสบายใจที่ได้อยู่กับเลขาของเขา ก่อนที่หยาดน้ำตาจะไหลหลั่งลงมาทางหางตา ตั้งแต่อยู่กับเขามาเธอไม่เคยร้องไห้ แต่พอได้รู้ว่าเขาอยู่ใกล้ชิดกับเลขาทุกวันและออกไปไหนกับเลขาบ่อยๆ หนำซ้ำเขายังมีความรู้สึกดีๆให้เลขาอีก มันจึงทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งใจ

มาร์วินที่เห็นน้ำตาของเธอไหลออกมาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาหย่อนตัวนั่งข้างเธอก่อนจะพูดออกไป

“ร้องไห้ทำไม”

“…” เธอไม่ตอบ ทว่ากลับมีเสียงสะอื้นดังออกมาเบาๆ

“ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าไม่อยากเจ็บปวดก็อย่ารักฉัน”

“ฮึก คุณรู้ด้วยเหรอคะว่าณดารักคุณ” เธอหันถามด้วยน้ำเสียงสะอื้น

“รู้”

“ณดาพยายามห้ามใจไม่ให้รักคุณแล้วค่ะ แต่ก็ทำไม่ได้จริงๆ อยู่ด้วยกันทุกวัน จะไม่ให้รักได้ยังไงล่ะคะ”

“…”

“ณดาอยากให้คุณมาร์วินรักณดาบ้างจังเลยค่ะ แค่สักนิดก็ยังดี” เธอพูดด้วยแววตาเว้าวอน

“การที่คนเราจะรักใครสักคน มันต้องเกิดจากความรู้สึกที่ออกมาจากข้างในจริงๆ ไม่ใช่ว่าพอเธอรักฉัน แล้วฉันจะต้องรักเธอกลับนะ”

“กับเลขาของคุณ คุณรู้สึกแบบไหนเหรอคะ คุณ…รักเขาแล้วเหรอ”

“ฉันว่าเธอควรนอนได้แล้วนะ ไม่ควรถามอะไรอีก”

“…” การที่เขาไม่ตอบมันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาเลย เพราะเขาไม่ได้ปฏิเสธว่าเขาไม่ได้รักเลขาของเขา

“นอนเถอะ ไม่ต้องถามอะไรแล้ว” พูดจบเขาก็ทิ้งตัวนอนลง ณดาตะแคงหันหน้าออกนอกเตียงพลางคิดในใจว่าถ้าอนาคตเขาเกิดรักเลขาล่ะ เขาก็ต้องมาขอเลิกกับเธอใช่ไหม พอคิดไปถึงตอนนั้นก็ทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ