Semua Bab หย่ารักทริปฮันนีมูนลวง: Bab 1 - Bab 10

"ฉันไม่ได้อยู่บริษัท" ฉันตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย"ไม่ได้อยู่บริษัท?"น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เหิงเย็นชาลงกะทันหัน "ผมจำได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาทำงานนะ สวี่ฮวนเหยียน คุณละทิ้งหน้าที่ในเวลางานโดยพลการ รู้หรือเปล่าว่าตามกฎบริษัทต้องโดนหักเงินเดือนหนึ่งวัน""รู้สิ แต่ฉัน..."เพิ่งจะเอ่ยปากบอกความจริงเรื่องลาออก ตอนนั้นเองก็มีเสียงอ่อนหวานของโจวเวยดังมาจากปลายสาย"พี่อวี้เหิงคะ ถ้าพี่ฮวนเหยียนไม่เต็มใจก็อย่าไปบังคับพี่เขาเลยค่ะ ให้ฉันทำเองดีกว่า""ไม่ได้ เมื่อวานคุณอดนอนมาตั้งนาน วันนี้ต้องพักผ่อนนะ"น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เหิงอ่อนโยนลงแตกต่างจากท่าทีที่มีต่อฉันเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นคนละคนโจวเวยยังคงอธิบายว่าตัวเองไม่เหนื่อย แต่เสิ่นอวี้เหิงกลับมีท่าทีแข็งกร้าว "ผมเป็นเจ้านาย การให้คุณพักผ่อนคือคำสั่งของผม คุณกล้าขัดคำสั่งเหรอ?"โจวเวยแลบลิ้นใส่อย่างซุกซน "ฉันก็แค่รู้สึกว่ามันจะลำบากพี่ฮวนเหยียนเกินไปน่ะค่ะ""เธอจะลำบากเท่าคุณได้ยังไง? คุณมาทำงานต่างเมืองยังต้องมานั่งจัดการเรื่องสัญญาอีก แต่เธออยู่บริษัททุกวันไม่ได้ทำอะไรเลย""ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นภรรยาผม บริษัทยังไงก็มีส่วนของ

"ให้เวลาคุณสิบนาที ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธแล้วนะ"ดูเหมือนกลัวว่าฉันจะไม่ยอมทำตาม ก่อนวางสายเสิ่นอวี้เหิงจึงพูดข่มขู่ตบท้ายมาอีกประโยคเมื่อก่อนทุกครั้งที่เขาบอกว่าตัวเองโกรธ ฉันก็จะยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่เขาคงไม่รู้ว่าฉันไม่ได้กลัวเขาโกรธ เพียงแค่รู้สึกว่าเขาทำงานบริษัทก็เหนื่อยมากพอแล้ว ไม่อยากทำให้เขาต้องรำคาญใจอีกตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจ ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของเขา แต่เรื่องน่าปวดหัวทั้งหลายแหล่เขามักจะเป็นคนหามาใส่ตัวทั้งนั้นในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วฉันจะไปแส่หาเรื่องทำไม"คุณไม่ได้พกบัตรมา ก็ไปหาเลขาฯ หรือไม่ก็ไปหาโจวเวยสิ ยังไงซะที่มาทำงานต่างเมืองครั้งนี้ก็เพื่อโปรเจกต์ของเธออยู่แล้ว ให้เธอสำรองจ่ายไปก่อนก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"พิมพ์ข้อความตอบกลับเขาเสร็จ ฉันก็ปิดเครื่องมือถือ แล้วขับรถกลับบ้านไปเก็บของทันทีบ้านหลังนี้ฉันซื้อด้วยเงินสด เป็นแปลนบ้านและชั้นที่เขาชอบ ตอนแรกฉันตั้งใจจะใส่ชื่อเขาลงในโฉนดที่ดินด้วย แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา ฉันจึงใส่แค่ชื่อของตัวเองลงไปมาคิดดูตอนนี้ ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ตอนนั้นยังเหลือทางถอยให้ตัวเองหลังจาก

เสิ่นอวี้เหิงแค่นเสียงเย็นชา "สวี่ฮวนเหยียน แต่ละวันคุณไม่เอาใจใส่เรื่องงาน แต่พอเป็นเรื่องไร้สาระพวกนี้กลับกระตือรือร้นถามนักนะ""แต่ว่า อย่าคิดนะว่าทำแบบนี้แล้วผมจะให้อภัยคุณ""คุณเอาแต่ใจไปอายัดบัตรธนาคาร ทำให้ผมต้องเสียหน้าต่อหน้าคู่ค้า สุดท้ายก็เป็นเวยเวยที่ต้องไปวิ่งเต้นยืมเงินมาจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมด""จะให้ผมให้อภัยคุณก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้หรอกนะ""แต่ก่อนหน้านั้น เราต้องชดเชยให้เวยเวยอย่างที่เธอสมควรได้รับเสียก่อน""บ้านที่เธออยู่ตอนนี้กำลังตกแต่งใหม่ ชั่วคราวนี้เลยยังเข้าอยู่ไม่ได้ คุณก็เคลียร์ห้องนอนห้องนี้ให้เธออยู่ไปก่อนสักพักแล้วกัน เรื่องนี้ผมก็จะไม่เอาความคุณแล้ว"ฉันส่ายหน้า "แต่ว่าบ้านหลังนี้ฉันขายไปแล้ว""ขายแล้ว?" เสิ่นอวี้เหิงเบิกตากว้างยังไม่ทันที่เขาจะได้ถาม โจวเวยก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "พี่ฮวนเหยียนตั้งใจจะขายบ้านหลังนี้ เพื่อซื้อหลังที่ใหญ่กว่าเป็นการไถ่โทษให้พี่หรือเปล่าคะ?"เสิ่นอวี้เหิงรู้สึกว่ามีเหตุผล หัวคิ้วที่ขมวดเข้าหากันจึงคลายออกทันที"ก็จริง บ้านหลังนี้เราก็อยู่มานานแล้ว สมควรจะซื้อหลังที่ใหญ่กว่านี้ได้แล้ว ถึงตอนนั้นผมจะออกเงินให้คุณส่วนหนึ่ง บ้า

"เรื่องระหว่างเรา ยังไม่ถึงตาเธอมาสอดปาก""ถ้าไม่มีอะไรแล้วเธอก็กลับไปก่อนเถอะ"โจวเวยไม่ยอม "พี่อวี้เหิงคะ พี่ลืมไปแล้วเหรอ? บ้านที่ฉันเช่าอยู่ตอนนี้มันอยู่ไม่ได้...""บ้านอยู่ไม่ได้ก็ไปอยู่โรงแรมสิ เธอเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ แก้ปัญหาแค่นี้ไม่เป็นหรือไง?""หรือว่าเธอจะให้ฉันเสกบ้านออกมาให้เธอสักหลังล่ะ?"น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เหิงดูไร้เยื่อใยแต่ฉันกลับสังเกตเห็นว่า เขาแอบส่งสายตาให้โจวเวยเขาคิดว่าตัวเองทำได้แนบเนียน แต่กลับไม่รู้เลยว่าฉันรู้ตั้งนานแล้ว ว่าเขาแอบซื้อบ้านหลังเล็กๆ แถบชานเมืองไว้อีกหลังโดยปิดบังฉันโจวเวยเข้าใจความหมายของเขาอย่างเห็นได้ชัดเธอแสร้งทำเป็นน้อยใจแล้วเบะปาก แอบล้วงกุญแจออกจากกระเป๋าเสื้อโค้ตของเขาที่แขวนอยู่บนราวแขวนหมวกและเสื้อผ้า จากนั้นก็เดินออกจากประตูไปฉันไม่ได้แฉการแอบทำข้อตกลงลับๆ ของพวกเขาทั้งสองคนยังไงซะฉันก็ไม่ได้สนใจพวกเขาอีกต่อไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น แฉไปก็เปล่าประโยชน์ ในนามแล้วบ้านหลังนั้นก็เป็นของเสิ่นอวี้เหิง ส่วนเขาอยากจะยกให้ใคร มันก็เป็นสิทธิของเขาหลังจากที่เธอจากไป เสิ่นอวี้เหิงก็ถอนหายใจออกมา พอหันมามองฉันอีกครั้ง น้ำเสียงก็อ่อนโย

ตอนนี้ในที่สุดเสิ่นอวี้เหิงก็เปิดดูบันทึกของฉัน พอเห็นว่าตรงช่องผู้ยื่นคำร้องเขียนชื่อของฉันเอาไว้ เขาก็เบิกตากว้าง แล้วเดินเซถอยหลังไปสองก้าวสบถคำหยาบออกมาหนึ่งคำ"ใครอนุมัติให้คุณลาออก? พวกเขาไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผมหรือไง?"เสิ่นอวี้เหิงโทรศัพท์หาบริษัทราวกับคนบ้าปลายสายรับอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสิ่นอวี้เหิงก็ด่ากราดใส่อีกฝ่ายเป็นชุด"เรื่องที่สวี่ฮวนเหยียนลาออก แกเคยตรวจสอบกับฉันบ้างไหม? ใครใช้ให้แกทำอะไรโดยพลการ?""แต่ว่า ท่านประธานเสิ่นครับ ก่อนหน้านี้คุณเคยบอกไว้ไม่ใช่เหรอครับว่า...""ฉันเคยพูดอะไร? ฉันเคยบอกให้แกไล่เธอออกงั้นเหรอ? เธอเป็นภรรยาฉัน แกไม่รู้หรือไง? สรุปแล้วแกทำงานประสาอะไร?! แยกแยะไม่ออกแล้วใช่ไหมว่าใครเป็นเจ้านายของแก!""ตอนนี้ไสหัวออกไปจากบริษัทซะ แล้วอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าแกอีก!"เสิ่นอวี้เหิงด่าทออีกฝ่ายด้วยความโมโหจัด จากนั้นก็หันมามองฉันด้วยท่าทีประจบประแจง "ฮวนเหยียน ผมไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเขาจะทำกับคุณแบบนี้ คุณกลับมาเถอะนะ ดีไหม?"ดูเหมือนกำลังออกรับแทนฉันแต่ถ้าไม่ใช่เพราะเขาและโจวเวยคอยให้ท้าย ทุกคนจะกล้าทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไ