บทที่ 4

"ให้เวลาคุณสิบนาที ไม่อย่างนั้นผมจะโกรธแล้วนะ"

ดูเหมือนกลัวว่าฉันจะไม่ยอมทำตาม ก่อนวางสายเสิ่นอวี้เหิงจึงพูดข่มขู่ตบท้ายมาอีกประโยค

เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขาบอกว่าตัวเองโกรธ ฉันก็จะยอมทำตามอย่างว่าง่าย แต่เขาคงไม่รู้ว่าฉันไม่ได้กลัวเขาโกรธ เพียงแค่รู้สึกว่าเขาทำงานบริษัทก็เหนื่อยมากพอแล้ว ไม่อยากทำให้เขาต้องรำคาญใจอีก

ตอนนี้ฉันถึงเพิ่งเข้าใจ ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของเขา แต่เรื่องน่าปวดหัวทั้งหลายแหล่เขามักจะเป็นคนหามาใส่ตัวทั้งนั้น

ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วฉันจะไปแส่หาเรื่องทำไม

"คุณไม่ได้พกบัตรมา ก็ไปหาเลขาฯ หรือไม่ก็ไปหาโจวเวยสิ ยังไงซะที่มาทำงานต่างเมืองครั้งนี้ก็เพื่อโปรเจกต์ของเธออยู่แล้ว ให้เธอสำรองจ่ายไปก่อนก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน"

พิมพ์ข้อความตอบกลับเขาเสร็จ ฉันก็ปิดเครื่องมือถือ แล้วขับรถกลับบ้านไปเก็บของทันที

บ้านหลังนี้ฉันซื้อด้วยเงินสด เป็นแปลนบ้านและชั้นที่เขาชอบ ตอนแรกฉันตั้งใจจะใส่ชื่อเขาลงในโฉนดที่ดินด้วย แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้มีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา ฉันจึงใส่แค่ชื่อของตัวเองลงไป

มาคิดดูตอนนี้ ฉันรู้สึกโชคดีมากที่ตอนนั้นยังเหลือทางถอยให้ตัวเอง

หลังจากเก็บของเสร็จ ฉันก็ฝากขายบ้านไว้กับนายหน้า

วันรุ่งขึ้นก็ไปที่สำนักงานเขต แล้วยื่นหนังสือหย่าที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วให้กับเจ้าหน้าที่

ตอนที่เซ็นหนังสือหย่าฉันยังคิดอยู่เลยว่าจะอธิบายกับเสิ่นอวี้เหิงยังไงดี ปรากฏว่าตอนนั้นเขากำลังรีบร้อนหิ้วกระเป๋าเดินทางจะออกจากบ้าน เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำ พลิกไปหน้าสุดท้ายแล้วก็เซ็นชื่อตัวเองลงไปเลย

"คุณดูหน่อยเถอะ" สุดท้ายฉันก็ยังคงพูดออกไปด้วยความหวังลึกๆ

"ไม่ต้องหรอก คุณเป็นภรรยาผมนะ นี่ผมยังจะเชื่อใจคุณไม่ได้อีกหรือไง?"

ฉันยิ้มขื่น

ความเชื่อใจที่เขามีต่อฉันก่อนหน้านี้ยังสู้ที่มีให้โจวเวยไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

สิ่งที่เรียกว่าความเชื่อใจ ก็เป็นแค่การอยากจะรีบปัดรำคาญฉันให้พ้นๆ ตัวเองจะได้รีบไปขึ้นเครื่อง เพราะรีบร้อนจะไปฮันนีมูนกับโจวเวยก็แค่นั้นแหละ

ฉันยื่นเอกสารให้ เจ้าหน้าที่บอกกับฉันว่า ยังต้องให้เจ้าตัวมายืนยันว่าความสัมพันธ์แตกร้าวแล้ว ถึงจะดำเนินการตามขั้นตอนการหย่าได้

ฉันหยิบรูปถ่ายคู่สุดสวีทของเสิ่นอวี้เหิงกับโจวเวยออกมา แล้วก็หยิบรูปแต่งงานของเราที่เขาพังมันทิ้งเพื่อโจวเวยออกมาด้วย แต่เจ้าหน้าที่ก็ยังคงส่ายหน้า

"ต้องให้เจ้าตัวมาพูดยอมรับด้วยตัวเองถึงจะได้ค่ะ"

ฉันจนปัญญา จึงเปิดมือถือขึ้นมา

ปรากฏว่าเพิ่งจะเปิดเครื่อง ก็มีสายที่ไม่ได้รับและข้อความที่ยังไม่ได้อ่านของเสิ่นอวี้เหิงเด้งขึ้นมาเพียบ

เป็นเพราะเรื่องที่ไม่ได้ปลดอายัดบัตร เขาถึงได้สรรหาคำพูดสารพัดมาว่าฉัน ข้อความสุดท้ายคือการด่าทอฉันอย่างสาดเสีย แถมยังลั่นวาจาว่าจะหย่ากับฉัน

ฉันเอาข้อความให้เจ้าหน้าที่ดู

เจ้าหน้าที่ยังคงส่ายหน้า ฉันไม่มีทางเลือก จึงได้แต่ต่อสายโทรศัพท์ไป กว่าปลายสายจะรับก็ผ่านไปพักใหญ่

"อวี้เหิง ความสัมพันธ์ของเรา..."

"ใครเขามีความสัมพันธ์กับคุณ ตอนนี้ไม่ว่าคุณจะพูดอะไรก็ไม่มีประโยชน์หรอก ตราบใดที่คุณยังไม่ยอมขอโทษเวยเวย ครั้งนี้ผมจะหย่ากับคุณแน่!"

เสิ่นอวี้เหิงคิดว่าฉันจะมาง้อเขาเหมือนแต่ก่อน จึงพูดแทรกขึ้นมาอย่างเย็นชา

แล้วก็วางสายไป

ในที่สุดเจ้าหน้าที่ก็เชื่อคำพูดของฉัน มองฉันด้วยสายตาเห็นใจ สุดท้ายก็รับเอกสารไป แล้วบอกกับฉันว่าอีกหนึ่งเดือนหลังจากนี้ถึงจะออกใบหย่าให้ได้

ฉันรู้ดีว่าคำว่าหย่าที่หลุดออกจากปากเสิ่นอวี้เหิงนั้นไม่ใช่ความจริงใจหรอก ก็แค่คำขู่เท่านั้น

เมื่อก่อนเวลาที่ทำให้เขาไม่พอใจ เขาก็พูดแบบนี้อยู่บ่อยๆ และก็มักจะเป็นฉันที่ทำใจไม่ได้ ต้องคอยตื๊อคอยง้อขอโทษเขา ยอมทำตามข้อเรียกร้องของเขาทุกอย่าง เพื่อล้มเลิกความคิดที่จะหย่าของเขา

เขามั่นใจว่าฉันไม่อยากหย่า ดังนั้นนี่จึงกลายเป็นไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา เขาคิดว่าแค่เอาเรื่องหย่ามาขู่ฉัน เขาก็จะได้ในสิ่งที่เขาต้องการ