บทที่ 5

แต่เขาดูเหมือนจะลืมไปว่า ความรู้สึกก็เหมือนเงินในกระปุกออมสิน

มีแต่ถอนออกแต่ไม่เคยฝากเข้า สักวันมันก็ต้องว่างเปล่า

เพราะฉันตั้งราคาขายบ้านไว้ต่ำมาก ผ่านไปไม่ถึงสัปดาห์ บ้านก็ขายออกอย่างราบรื่น

ฉันแวะไปที่หน้าร้านของนายหน้า เซ็นสัญญาและตกลงวันส่งมอบบ้านกับผู้ซื้อเสร็จ ก็กลับมาที่บ้าน

ปรากฏว่าเพิ่งจะผลักประตูเข้าไป ก็ได้ยินเสียงหัวเราะหยอกล้อออดอ้อนดังมาจากในบ้าน

รองเท้าแตะคู่รักตรงโถงทางเข้าหายไปแล้ว

แทนที่ด้วยรองเท้าส้นสูงหนึ่งคู่ กับรองเท้าหนังผู้ชายที่เสิ่นอวี้เหิงชอบที่สุด ซึ่งเป็นคู่ที่โจวเวยซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเขา

ฉันรู้ได้ทันทีว่าคนที่อยู่ข้างในคือเสิ่นอวี้เหิงกับโจวเวย

พวกเขาไม่ได้จะกลับมาในอีกสองวันข้างหน้าหรอกเหรอ?

ในขณะที่กำลังคิดอยู่ โจวเวยที่ได้ยินเสียงก็เดินออกมา เธอสวมรองเท้าแตะของฉัน สวมชุดนอนของฉัน ปล่อยผมสยายเคลียไหล่ดูยุ่งเหยิงเล็กน้อย ท่าทางเกียจคร้าน ทำตัวราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

"พี่ฮวนเหยียน ทำไมกลับมาตอนนี้ล่ะคะ? ฉันจำได้ว่าเวลานี้บริษัทยังไม่เลิกงานไม่ใช่เหรอ"

ระหว่างที่พูด เธอก็โยนองุ่นเข้าปาก แล้วคายเมล็ดองุ่นทิ้งลงในแก้วน้ำข้างๆ อย่างหน้าตาเฉย

ฉันจำได้ว่า นั่นคือแก้วน้ำคู่รักที่เสิ่นอวี้เหิงให้ฉัน

เมื่อก่อนฉันหวงแหนมันมาก มักจะประคองไว้ในมือเสมอ

ทันใดนั้น เสิ่นอวี้เหิงก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ทั้ง ๆ ที่เห็นโจวเวยเอาแก้วน้ำของฉันไปทำเป็นถังขยะ เขากลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

พอเห็นฉัน สีหน้าของเขาก็ฉายแววซับซ้อนวูบหนึ่ง

จากนั้นก็มืดครึ้มลงทันที

"คุณโดดงานบริษัทอีกแล้วเหรอ?"

"สวี่ฮวนเหยียน ต่อให้คุณจะเป็นภรรยาผม ก็จะทำแบบนี้บ่อยๆ ไม่ได้นะ!"

"นั่นมันบริษัท ไม่ใช่บ้านของเรา คุณไม่เคารพกฎระเบียบ แล้ววันหลังผมจะไปปกครองคนอื่นได้ยังไง?"

กฎระเบียบ?

ฉันอดไม่ได้ที่จะอยากหัวเราะ

ถ้าพูดถึงเรื่องไม่เคารพกฎระเบียบ จะมีใครเกินหน้าเสิ่นอวี้เหิงไปได้อีกล่ะ?

เมื่อหนึ่งปีก่อนตอนที่บริษัทเพิ่งจะเข้าที่เข้าทาง เสิ่นอวี้เหิงก็แหกกฎให้โจวเวยที่ไม่มีประสบการณ์ในสายงานนี้เลยกระโดดข้ามขั้นมาอยู่ระดับผู้บริหารของบริษัท

แม้ฉันจะกังขา แต่พอได้ยินเสิ่นอวี้เหิงบอกว่าโจวเวยจะต้องมีอนาคตที่ไกลแน่ๆ ฉันจึงตั้งใจสอนงานเธอ

แต่โจวเวยมาทำงานแต่ละวันนอกจากแต่งหน้าก็เอาแต่นอน พอหมดเวลางานก็จงใจอยู่ต่อจนถึงตีหนึ่งตีสอง เพื่อส่งรูปโอทีลงในแชตกลุ่มใหญ่ของบริษัท

ฉันเคยแจ้งเรื่องนี้กับเสิ่นอวี้เหิงไปแล้ว แต่เขากลับบอกฉันอย่างไม่แยแสว่า บางทีเธออาจจะทำงานเหนื่อย ก็เลยพักผ่อนหย่อนใจบ้างแค่นั้นเอง

ฉันให้เสิ่นอวี้เหิงคอยจับตาดูหน่อย เขาก็บอกว่าไม่มีเวลา ฉันให้เขาติดกล้องวงจรปิด เขาก็บอกว่าผิดกฎหมาย

ต่อมาโปรเจกต์ก็เกิดความผิดพลาดติดๆ กัน เสียหายไปหลายสิบล้าน โจวเวยก็ยังคงทำตัวตามอำเภอใจ ฉันเหลืออดจนจะไล่เธอออก แต่เสิ่นอวี้เหิงกลับคัดค้านหัวชนฝา

สุดท้ายเขากลับถามฉันว่า "คุณอิจฉา กลัวว่าโจวเวยจะเก่งเกินหน้าเกินตาคุณใช่ไหม?"

หลังจากนั้นโจวเวยก็อยู่ต่อ แล้วก็คอยแย่งลูกค้าและโปรเจกต์ของฉันไปครั้งแล้วครั้งเล่า เสิ่นอวี้เหิงเห็นอยู่ทนโท่ แต่กลับทำเป็นหูทวนลม หนำซ้ำยังชื่นชมโจวเวยว่าเป็นพนักงานดีเด่น และสร้างภาพให้ฉันกลายเป็นตัวอย่างแย่ๆ ของคนที่เอาแต่อิจฉาเพื่อนร่วมงาน

เมื่อก่อนฉันรู้สึกน้อยใจ

แต่พอมาคิดดูตอนนี้ ด้วยความอดทนระดับนี้ ถ้าฉันเปลี่ยนไปอยู่บริษัทอื่น ก็คงไม่ถูกกีดกันและถูกดูถูกเหมือนอย่างตอนนี้หรอก

ฉันไม่ได้พูดอะไร โจวเวยที่อยู่ข้างๆ ก็ตบหลังเขาเบาๆ แล้วพูดปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "บางทีพี่ฮวนเหยียนอาจจะรู้ว่าพี่กลับประเทศ ก็เลยตั้งใจรีบกลับมาหาล่ะมั้งคะ"

เสิ่นอวี้เหิงเชื่อคำพูดของเธออย่างเห็นได้ชัด สีหน้าดูได้ใจขึ้นมา

"ช่างเถอะ อย่าให้มีคราวหน้าอีกก็แล้วกัน ว่าแต่ คุณรู้ได้ยังไงว่าวันนี้ผมกลับประเทศ?"

โจวเวยหัวเราะ "พี่อวี้เหิงลืมไปแล้วเหรอคะ ตั๋วเครื่องบินกลับประเทศฝ่ายบุคคลเป็นคนซื้อให้ บางทีเธออาจจะบอกพี่ฮวนเหยียนก็ได้ค่ะ"