บทที่ 2

"ฉันไม่ได้อยู่บริษัท" ฉันตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไม่ได้อยู่บริษัท?"

น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เหิงเย็นชาลงกะทันหัน "ผมจำได้ว่าตอนนี้เป็นเวลาทำงานนะ สวี่ฮวนเหยียน คุณละทิ้งหน้าที่ในเวลางานโดยพลการ รู้หรือเปล่าว่าตามกฎบริษัทต้องโดนหักเงินเดือนหนึ่งวัน"

"รู้สิ แต่ฉัน..."

เพิ่งจะเอ่ยปากบอกความจริงเรื่องลาออก ตอนนั้นเองก็มีเสียงอ่อนหวานของโจวเวยดังมาจากปลายสาย

"พี่อวี้เหิงคะ ถ้าพี่ฮวนเหยียนไม่เต็มใจก็อย่าไปบังคับพี่เขาเลยค่ะ ให้ฉันทำเองดีกว่า"

"ไม่ได้ เมื่อวานคุณอดนอนมาตั้งนาน วันนี้ต้องพักผ่อนนะ"

น้ำเสียงของเสิ่นอวี้เหิงอ่อนโยนลง

แตกต่างจากท่าทีที่มีต่อฉันเมื่อครู่นี้ราวกับเป็นคนละคน

โจวเวยยังคงอธิบายว่าตัวเองไม่เหนื่อย แต่เสิ่นอวี้เหิงกลับมีท่าทีแข็งกร้าว "ผมเป็นเจ้านาย การให้คุณพักผ่อนคือคำสั่งของผม คุณกล้าขัดคำสั่งเหรอ?"

โจวเวยแลบลิ้นใส่อย่างซุกซน "ฉันก็แค่รู้สึกว่ามันจะลำบากพี่ฮวนเหยียนเกินไปน่ะค่ะ"

"เธอจะลำบากเท่าคุณได้ยังไง? คุณมาทำงานต่างเมืองยังต้องมานั่งจัดการเรื่องสัญญาอีก แต่เธออยู่บริษัททุกวันไม่ได้ทำอะไรเลย"

"ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นภรรยาผม บริษัทยังไงก็มีส่วนของเธออยู่แล้ว ลำบากนิดหน่อยมันไม่สมควรหรือไง?"

เสิ่นอวี้เหิงแค่นหัวเราะ

เพียงประโยคเดียว เขาก็ลบล้างความทุ่มเททั้งหมดของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี

ฉันไม่มีความรู้สึกโกรธเคือง หึงหวง และพังทลายเหมือนในตอนแรกอีกแล้ว รู้สึกเพียงแค่ชาชิน

เพราะยังไงมันก็เกิดขึ้นมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

เมื่อเห็นฉันเงียบ เสิ่นอวี้เหิงก็คิดว่าฉันตกลง น้ำเสียงของเขาจึงอ่อนลงบ้าง

"ฮวนเหยียน คุณคิดว่าที่ผมให้คุณทำมันเป็นแค่งานจริงๆ เหรอ? ผมแค่อยากจะฝึกคุณนะ ยังไงซะคุณก็เป็นภรรยาผม ควรจะมีความรับผิดชอบและทุ่มเทให้กับบริษัทมากกว่านี้"

"คุณควรจะเรียนรู้จากเวยเวยให้มากๆ เมื่อวานเธอวุ่นกับงานจนถึงตีสี่ ผมไม่เคยเห็นผู้หญิงคนไหนเก่งและพยายามได้ขนาดนี้มาก่อนเลย"

โจวเวยที่อยู่ข้างๆ หัวเราะและพูดว่า "ฉันคิดว่าพี่ฮวนเหยียนก็เก่งเหมือนกันนะคะ"

ถึงจะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงกลับแฝงไปด้วยความดูถูกอยู่หลายส่วน

เสิ่นอวี้เหิงฟังไม่ออก เขาแค่นหัวเราะเบาๆ "ถ้าเธอเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของคุณ ผมคงฝันดีจนตื่นมาหัวเราะแล้วล่ะ"

"อย่าลืมสิว่า โปรเจกต์ทั้งหมดในปีนี้คุณเป็นคนทำเสร็จทั้งนั้นเลยนะ"

ทั้งสองคนรับส่งมุกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย

ฉันไม่ได้ส่งเสียงอะไร และไม่อยากจะโต้เถียงด้วย

โปรเจกต์ของปีนี้โจวเวยแย่งไปจากมือฉันทั้งนั้น เสิ่นอวี้เหิงรู้อยู่แก่ใจ แต่กลับแสร้งทำเป็นโง่เขลา

ก็คงคิดแค่ว่าเราแต่งงานกันมาห้าปีแล้ว ฉันคงไม่หย่ากับเขาเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก

"เอาล่ะ เดี๋ยวผมกับโจวเวยยังต้องไปคุยงานต่อ คุณรีบทำให้เสร็จแล้วส่งมาด้วยล่ะ"

พูดจบ เสิ่นอวี้เหิงก็วางสายไปโดยไม่รอให้ฉันตอบกลับ

แต่ผ่านไปไม่ถึงสองนาที มือถือก็สั่นเตือนสองครั้ง เป็นโพสต์ใหม่ที่โจวเวยเพิ่งลง

ทั้งสองคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารมื้อค่ำใต้แสงเทียนสุดหรูหรา เธอเอียงคอซบไหล่เสิ่นอวี้เหิงอย่างซุกซน ตรงหน้ายังมีกล่องของขวัญประณีตวางอยู่ ดูจากขนาดแล้วคงใส่ได้แค่แหวนวงเดียวเท่านั้น

ฉันเลื่อนลงไปดูอีก ก็เห็นโพสต์ที่โจวเวยลงเมื่อคืนตอนตีสี่ เธอกับเสิ่นอวี้เหิงกำลังดื่มกันอย่างสนุกสนานอยู่ในบาร์

สรุปแล้วความพยายามของโจวเวยที่เสิ่นอวี้เหิงพูดถึงก็คือการดื่มเหล้าสินะ

การไปคุยงานต่อที่ว่า แท้จริงแล้วก็คือการไปเดต

ฉันแค่นหัวเราะออกมา ขี้เกียจเกินกว่าจะไปคาดคั้นถามเสิ่นอวี้เหิง

ถามไปก็เปล่าประโยชน์ เขามักจะมีเหตุผลร้อยแปดมาอ้างกับฉันเสมอ ต่อให้ฉันจะถามจนเขาจนมุม สิ่งที่รออยู่ก็ไม่ใช่คำขอโทษหรือการสำนึกผิดของเขา แต่กลับเป็นการทำสงครามเย็นใส่ฉันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดต่างหาก

ทุกครั้งที่ถึงเวลานี้ ฉันมักจะต้องหาวิธีสารพัดไปง้อเขาเสมอ